ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ

Το μυστικό προσύμφωνο για εξέγερση στην Κρονστάνδη

2009-05-02T11:13:00.003+03:00

Memorandum on the Question of Organizing an Uprising in Kronstadt*

Top Secret 1921

Information emanating from Kronstadt compels one to believe that during the coming spring an uprising will erupt in Kronstadt. If its preparation receives some outside support, one may count entirely on the success of the rising, towards which the following circumstances will be favorable.
At the present time, concentrated in Kronstadt harbor are all the vessels of the Baltic Fleet, which still maintain their military importance. In this connection, the predominant force in Kronstadt rests with the sailors of the active fleet, as well as the sailors on shore duty in the Kronstadt Fortress. All power is concentrated in the hands of a small group of Communist sailors (the local Soviet, the Cheka, the Revolutionary Tribunal, the commissars and party collectives of the ships, and so on). The rest of the garrison and the workers of Kronstadt do not play a significant role. Meanwhile, one can observe among the sailors numerous and unmistakable signs of mass discontent with the existing order. The sailors unanimously will join the ranks of the insurgents, once a small group of individuals by quick and decisive action seizes power in Kronstadt. Among the sailors such a group has already been formed, ready and able to take the most energetic actions.

The Soviet government is well informed about the hostile attitude of the sailors. In this connection, the Soviet government has seen to it that not more than a week's supply of food is available in Kronstadt at any one time, whereas in the past food was shipped to the Kronstadt warehouses for a whole month. So great is the distrust of the sailors by the Soviet authorities that a Red Army infantry regiment has been assigned to guard the routes to Kronstadt across the ice which covers the Finnish Gulf at the present time. But, in the event of an uprising, this regiment will not be able to offer the sailors any serious opposition, for if the rising is properly prepared, the regiment will be taken unawares by the sailors.

* "Dokladnaia zapiska po voprosu ob organizatsii vosstaniia v Kronshtadte," manuscript, Columbia Russian Archive. (Translated by the author.)

The seizure of authority over the fleet and over the fortifications of Kronstadt itself will insure the rebellion's ascendancy over all other forts not situated in the immediate vicinity of Kotlin Island. The artillery of these forts have an angle of fire which will not enable them to shoot at Kronstadt, whereas the batteries of Kronstadt are able to direct their fire at the forts (Fort "Obruchev," which rose in rebellion in May 1919, surrendered half an hour after the Kronstadt batteries opened fire on it).
The only conceivable military resistance to the uprising immediately after it has begun would be for the Bolsheviks to open fire on Kronstadt from the batteries of Krasnaya Gorka (the fort situated on the mainland on the southern coast of the Finnish Gulf). But the artillery of Krasnaya Gorka is completely powerless before the artillery of the ships and batteries of Kronstadt. On the ships in Kronstadt there are at least 32 twelve-inch and 8 ten-inch guns (not counting the guns of smaller caliber, about whose condition there is no reliable information). On Krasnaya Gorka there are only 8 twelve-inch and 4 eight-inch guns; the rest of the guns of Krasnaya Gorka are of insufficient caliber to be of harm to Kronstadt. In addition, the entire supply of shells for the artillery of Kronstadt, Krasnaya Gorka, and the Baltic Fleet are kept in the powder magazines of Kronstadt and will thus be in rebel hands. Therefore, the Bolsheviks will not be able to suppress the uprising in Kronstadt by artillery fire from the batteries of Krasnaya Gorka. On the contrary,

one must assume that, in case of an artillery duel between Krasnaya Gorka and Kronstadt, the latter will win (the rising at Krasnaya Gorka in May [June] 1919 was suppressed by Kronstadt after a four-hour bombardment which leveled all the buildings in the Krasnaya Gorka area—the Bolsheviks themselves forbade firing directly at the Krasnaya Gorka batteries in order to preserve them for later use).

From the above it is clear that exceptionally favorable circumstances exist for the success of a Kronstadt uprising:
(1) the presence of a closely knit group of energetic organizers for the rising;
(2) a corresponding inclination towards rebellion among the sailors;
(3) the small area of operations delimited by Kronstadt's narrow contours, which will insure the total success of the uprising; and
(4) the possibility of preparing the rising in full secrecy, which is afforded by Kronstadt's isolation from Russia and by thevhomogeneity and solidarity among the sailors.

If the rebellion is successful, the Bolsheviks, having neither combat-ready ships outside of Kronstadt nor the possibility of concentrating land-based artillery of sufficient power to silence the Kronstadt batteries (particularly in view of Krasnaya Gorka's uselessness against them), will not be in a position to take Kronstadt by shore bombardment or by a coordinated troop landing.*1 It is noteworthy, moreover, that the Kronstadt Fortress and the operational fleet is equipped with anti-invasion artillery so numerous as to create an impenetrable blanket of fire. In order to carry out a landing, it would first be necessary to silence this artillery, a task which the Bolsheviks will be powerless to carry out in view of the support that the heavy guns of Kronstadt and of its fleet will give to the anti-invasion artillery.

In view of the above, the military situation in Kronstadt following the uprising may be regarded as completely secure,and the base will be able to hold out as long as it has to.

*1 The author of the memorandum assumes that the rising will occur after the ice has melted.

However, the internal living conditions after the rebellion may prove fatal for Kronstadt. There is enough food to last only for a few days after the uprising. If Kronstadt is not supplied immediately after the overturn, and if the future supply of Kronstadt is not properly assured, then the inevitable hunger will force Kronstadt to fall again under the authority of the Bolsheviks. Russian anti-Bolshevik organizations are not strong enough to solve this food problem and are compelled to turn for aid to the French government.

In order to avoid any delay in supplying Kronstadt with food immediately after the uprising, it is necessary that before the appointed time appropriate stores of food be placed on transport vessels which will wait in ports of the Baltic Sea for orders to proceed to Kronstadt.

Apart from the surrender of Kronstadt to the Bolsheviks if food is not provided, there arises the danger of a breakdown of the morale among the rebels themselves, as a result of which Bolshevik authority may be restored in Krondstadt. Such a breakdown in morale would be inevitable if the insurgent sailors were not to receive assurances of sympathy and support from the outside, in particular from the Russian Army commanded by General Wrangel, and also if the sailors were to feel isolated from the rest of Russia by sensing the impossibility of a further development of the rebellion towards the overthrow of Soviet power in Russia itself.

In this regard, it would be extremely desirable that in the shortest possible time after the rising is carried out some French vessels should arrive in Kronstadt, symbolizing the presence of French assistance. Even more desirable would be the arrival in Kronstadt of some units of the Russian Army. For the selection of such units, preference ought to be given to the Russian Black Sea Fleet, now located in Bizerte, for the arrival of Black Sea sailors to help the sailors of the Baltic Fleet would arouse incomparable enthusiasm among the latter. It must also be kept in mind that one cannot count on the orderly organization of authority in Kronstadt, especially in the first days after the overturn, and that in this connection the arrival of units of the Russian Army or fleet under General Wrangel's command would have extremely beneficial effects, inasmuch as all authority in Kronstadt would automatically devolve upon the ranking officer of these units.

Furthermore, if one assumes that military operations will be launched from Kronstadt to overthrow Soviet authority in Russia, then for this purpose also the dispatch to Kronstadt of General Wrangel's Russian armed forces would be needed. In connection with this, it is appropriate to mention that for such operations—or merely for the threat of such operations—Kronstadt can serve as an invulnerable base. The nearest object of action from Kronstadt would be defenseless Petrograd, whose conquest would mean that half the battle against the Bolsheviks shall have been won.

If, however, a further campaign from Kronstadt against Soviet Russia were for some reason deemed undesirable in the near future, then the fact that Kronstadt had been fortified with anti-Bolshevik Russian troops, acting in concert with the French Command, would still have considerable significance in the development of the overall military and political situation in Europe during the course of the coming spring.

It is necessary, however, to bear in mind that if the initial success of the rising in Kronstadt is cut short because of the inadequate supply of Kronstadt with food, or because of the demoralization of the Baltic sailors and the Kronstadt garrison for lack of moral and military support, then a situation will obtain in which Soviet authority is not weakened but strengthened and its enemies discredited.

In view of the above, Russian anti-Bolshevik organizations should hold the position that they must refrain from contributing to the success of the Kronstadt rebellion if they do not have the full assurance that the French government has decided to take the appropriate steps in this regard, in particular:

(1) has taken upon itself to provide financial support for the preparation of the uprising, which for a favorable outcome would require an exceedingly small sum, perhaps in the neighborhood of 200 thousand francs;
(2) has taken upon itself the further financing of Kronstadt after the overturn has been carried out;
(3) has taken steps to supply Kronstadt with food and has assured the arrival of the first food deliveries immediately after the overturn in Kronstadt has been accomplished; and
(4) has declared its agreement to the arrival in Kronstadt after the revolt of French military vessels and also of army and navy units from the armed forces of General Wrangel.

In connection with the above, one must not forget that even if the French Command and the Russian anti-Bolshevik organizations do not take part in the preparation and direction of the uprising, a revolt in Kronstadt will take place all the same during the coming spring, but after a brief period of success it will be doomed to failure. The latter would greatly strengthen the prestige of Soviet authority and deprive its enemies of a very rare opportunity—an opportunity that probably will not be repeated—to seize Kronstadt and inflict upon Bolshevism the heaviest of blows, from which it may not recover.

If the French government should agree in principle to the considerations presented above, then it would be desirable for it to designate an individual with whom representatives of the rebellion's organizers can enter into more detailed agreements on this subject and to whom they may communicate the details of the plan of the uprising and further actions, as well as more exact information concerning the funds required for the organization and further financing of the uprising.

πηγή : P.Avrich "Kronstadt 1921" Princeton University Press p.235-240

σημείωση : Το συγκεκριμένο προσύμφωνο περιλάμβανε μια ανταρσία μετά το λιώσιμο των πάγων. Κάτι που ουσιαστικά δεν έγινε. Άρα το χρονοδιάγραμμα του προσυμφώνου δεν μπήκε σε εφαρμογή αλλά περισσότερο λειτουργούσε παράλληλα της πραγματικής ανταρσίας.

Τρότσκι για Κρονστάνδη (αναφορές-ομιλίες)

2007-11-20T23:42:00.002+02:00

"...Σύντροφοι, κατά τις πιο επικίνδυνες ημέρες της Ρώσικης Επανάστασης, όταν ο Γιούντενιτς έστεκε δίπλα στην Πετρούπολη και κατά τις σκληρές μέρες της Κρονστάνδης, όταν το φρούριο της παραλίγο να μετατραπεί σε φρούριο του Γαλλικού Ιμπεριαλισμού ενάντια στην Πετρούπολη ήταν η Ρώσικη εργατο-αγροτική νεολαία που έσωσε την επανάσταση. Στις αστικές εφημερίδες μπορεί να διαβάσει κανείς ότι φέραμε Κινέζους , Καλμούκους και άλλα στρατεύματα εναντίον του Γιούνενιτς και της Κρονστάνδης.Αυτό φυσικά είναι ένα ψέμα. Φέραμε την νεολαία μας. Η έφοδος στην Κρονστάνδη ήταν πραγματικά συμβολική. Η Κρονστάνδη , όπως είπα, ήταν έτοιμη να περάσει στα χέρια του Γαλλικού και Αγγλικού ιμπεριαλισμού. Δύο ή τρεις μερές παραπάνω και η Βαλτική θάλασσα θα ήταν ελεύθερη από το χιόνι και τα πολεμικά πλοία των ξένων ιμπεριαλιστών θα μπορούσαν να μπουν στα λιμάνια της Κρονστάνδης και της Πετρούπολης. Αν δεν είχαμε αναγκάσει σε παράδοση την Πετρούπολη, θα είχε ανοίξει τον δρόμο για την Μόσχα, καθώς δεν υπάρχουν στην ουσία καθόλου αμυντικά σημεία μεταξύ της Πετρούπολης και της Μόσχας. Αυτή ήταν η κατάσταση. Σε ποιούς στραφήκαμε ; Η Κρονστάνδη είναι περικυκλωμένη από θάλασσα από όλες τις μεριές και η θάλασσα ήτα καλυμένη με πάγο και χιόνι. Γυμνά έκθετοι έπρεπε να προχωρήσουμε πάνω στον πάγο και το χιόνι ενάντια στο φρούριο αρκετά εξοπλισμένοι με πυροβολικό και αυτόματα όπλα. Στραφήκαμε στην νεολαία. Στους εργάτες και στους αγρότες που λαμβάναν στρατιωτική εκπαίδευση στις στρατιωτικές μας σχολές. Και στο κάλεσμα μας , με σθένος απάντησαν “Παρών!”Και παρέλασαν στα ανοιχτά χωρίς καμια προστασία ενάντια στο πυροβολικό και τα αυτόματα της Κρονστάνδης. Και όπως πριν, πέρα από την Πετρούπολη , έτσι και τώρα στο Βαλτικό χιόνι υπήρχαν πολλά πτώματα νέων Ρώσων εργατών και αγροτών. Πάλεψαν για την επανάσταση, πάλεψαν ώστε το σημερινό Συνέδριο να καλεστεί. Και είμαι σίγουρος ότι η επαναστατική νεολαία της Ευρώπης και της Αμερικής , που είναι πολύ περίσσοτερο μορφωμένη και αναπτυγμένη από ότι η νεολαία μας, θα δείξουν στην κατάλληλη ώρα όχι λιγότερη αλλά πολύ μεγαλύτερη επαναστατική ενέργεια, και στο όνομα του Ρώσικου Κόκκινου Στρατού λέω : Ζήτω η Διεθνής Επαναστατική Νεολαία – Ο Κόκκινος Στρατός της Παγκόσμιας Επανάστασης !"

Αναφορά στο 2ο συνέδριο της Διεθνούς Κομμουνιστικης Νεολαίας .

14 Ιουλίου 1921.
"...Μπορούμε να φανταστούμε τους διάφορους τρόπους που το Κομμουνιστικό Κόμμα, αν έχανε την κοινή λογική του, θα έφερνε την καταστροφή στον εαυτό του. Πρώτα, αν άφηνε ένα μεγάλο αριθμό από ξένα στοιχεία στις τάξεις του. Στην Κρονστάνδη υπήρχε ένα εξωκομματικό σώμα αξιωματούχων που μας πρόδωσε. Αλλά ξεχνάτε ότι υπήρχαν αρκετές εκατοντάδες κομμουνιστές εκει πέρα , που πήραν μέρος πολεμώντας μας ; Από την μια είχες εξωκομματικούς παλιούς αξιωματικούς είτε του ναυτικού είτε του στρατού και από την άλλη ο κίνδυνος είχε παρεισφρήσει στο Κόμμα υπό την μορφή των ξένων στοιχείων. Αυτό ήταν ένα σημαντικό μάθημα για εμάς."

2η Συνδιάσκεψη των πυρήνων του ΚΚ στα Ανώτατα Ινστιτούτα Στρατωτικής Εκπάιδευσης.

10 Δεκεμβρίου 1921.

"...Οι ναύτες έχει συχνά αναφέρει με πικρία, στους πρόσφατους μήνες, ότι το όνομα της Κρονστάνδης έχει γίνει συνώνυμο της μικροαστικής εξέγερσης ενάντια στην δικτατορία του προλεταριάτου.Όμως η Κρονστάνδη έχει παραμείνει ότι ήταν, ένα από τα πιο σημαντικά φρούρια της εργατικής και αγροτικής δημοκρατίας.. Η φρουρά της Κρονστάνδης παραμένει χρήσιμο κομμάτι του Κόκκινου Στρατού και του Ναυτικού. Οι προωθημένοι ναύτες κάνουν κάθε δυνατή προσπάθεια να διατηρήσουν τον βασικό πυρήνα του ναυτικού και να τον ενδυναμώσουν.

Το πρόβλημα πρόεκυψε στην συνάντηση , και αποφασίστηκε ομόφωνα να υπενθυμίσουμε σε όλην την χώρα του ένδοξου ρόλου που έπαιξε η Κρονστάνδη στην γέννηση και ανάπτυξη της προλεταριακής επανάστασης. Πρέπει να πούμε στους νέους στρατιώτες ναύτες του Κόκκινου στρατού , μέσω προφορικού και γραπτού λόγου, για την επαναστατική ιστορία της Κρονστάνδης ξεκινώντας από τον Μάρτιο του 1917. Η Λευκοφρουρη-Εσέρικη ανταρσία στην Κρονστάνδη ήταν μόνο ένα τραγικό επεισόδιο στην ιστορία του φρουρίου, που έχει προσωρινά ατονήσει τόσο υλικά οσο και ιδεολογικά.

Η ώρα ήρθε να κλείσουμε το βιβλίο σε αυτό το επεισόδιο. Η Κρονστάνδη έχει γίνει ξάνα το οχυρο της προλεταριακής επανάστασης."

Συνδιάσκεψη Στρατιωτικών Αποσπασμα΄των για το Συνέδριο των Σοβιετ.

Πραβντα, 4 Ιανουαρίου 1922

"...Παντού παγκοσμίως στο ναυτικό, στα πρόσωπα του στρώματος της διοίκησης, στους αξιωματικούς, εμφανίζεται μια αποκλειστική υπηρεσιακή κάστα, με το πιο προνομιούχο αλαζονικό, προκατειλήμενο και συντεχνιακό πνεύμα. Αυτήν ήταν και η περίπτωση εδώ, ένα πνεύμα της εξαίρεσης, ένας βαθμός αλαζονείας, στην αρχή απλώς ναυτικός, μα μετά με τον δικό του τρόπο “ναυτικο-επαναστατικός”, χαρακτήριζε μερικά στοιχεία του ναυτικού στην μετα-Οκτωβριανή εποχή επισης. Αν θυμηθούμε την μαύρη μέρα της Κρονστάνδης, της εξέγερση στην Κρονστάνδη, δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία ότι ένας από τους λόγους που η δυσαρέσκεια βρήκε έκφραση σε μια τέτοια οξεία μορφή ηταν το συντεχνιακό πνεύμα , του επαγγελματικού μονοπωλίου της παλιάς κατάστασης στο ναυτικό."

Ομιλία στο 5ο πανρωσικό συνέδριο των Ρώσων Νεολαίων της Κομμουνιστικής Λίγκας

16, Οκτωβρίου 1922

O Λένιν για τον Αναρχισμό

2007-10-30T00:44:00.001+02:00

Αναρχισμός και Σοσιαλισμός (1901)

μeτάφραση δική μου :πηγή

Θέσεις:

1. Ο αναρχισμός, κατά τη διάρκεια των 35 έως 40 ετών (ο Bakunin και η διεθνής, 1866 -) ύπαρξής του (και αν συμπεριληφθεί και ο Stirner , κατά τη διάρκεια πολλών περισσότερων ετών) δεν έχει παραγάγει παρά μόνο γενικές κοινοτοπίες ενάντια στην εκμετάλλευση. Αυτές οι φράσεις είναι τρέχουσες για περισσότερο από 2.000 έτη. Αυτό που λείπει είναι (α) μια κατανόηση των αιτιών της εκμετάλλευσης (β) μια κατανόηση της ανάπτυξης της κοινωνίας, η οποία οδηγεί στο σοσιαλισμό (γ) μια κατανόηση της ταξικής πάλης ως δημιουργική δύναμη για την πραγματοποίηση του σοσιαλισμού.

2. Μια κατανόηση των αιτιών της εκμετάλλευσης. Ιδιωτική ιδιοκτησία ως βάση της εμπορευματικής οικονομίας . Κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα της παραγωγής. Στο αναρχισμό-μηδέν.

Ο αναρχισμός είναι ένας αντεστραμμένος αστικός ατομικισμός. Ο ατομικισμός ως βάση ολόκληρης της παγκόσμιας αναρχικής προοπτικής.

{
Υπεράσπιση της μικρής περιουσίας και μικρής οικονομίας στην γη. Keine Majorität(σημ.μετ.Καμμία Πλειοψηφία).

Άρνηση της ενοποιητικής και οργανωτικής δύναμης της εξουσίας.

}

3. Αποτυχία να γίνει κατανοητή η ανάπτυξη της κοινωνία-του ρόλου της μεγάλης κλίμακας παραγωγή- ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατίας στο σοσιαλισμό.

(Ο αναρχισμός είναι ένα προϊόν της απελπισίας. Η ψυχολογία του άστατου διανοούμενο ή του αλήτη και όχι του προλεταρίου.)

4. Αποτυχία στην κατανόηση της ταξικής πάλης του προλεταριάτου.

Παράλογη άρνηση της πολιτικής στην αστική κοινωνία.

Αποτυχία στην κατανόηση του ρόλου της οργάνωσης και της εκπαίδευσης των εργαζομένων.

Πανάκειες που αποτελούνται από μονόπλευρα, αποσυνδεμένα μέσα.

5. Σε τι έχει συμβάλλει ο αναρχισμός, κάποτε κυρίαρχος στις Λατινόφωνες χώρες, στην πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία;

- Κανένα δόγμα, επαναστατική διδασκαλία, ή θεωρία.

- Διάσπαση του εργατικού κινήματος..

- Πλήρες fiasco στα πειράματα του επαναστατικού κινήματος (Προυντονισμός 1871, Μπακουνινισμός 1873).

- Υπαγωγή της εργατικής τάξης στην αστική πολιτική υπό το πρόσχημα της άρνησης της πολιτικής.

"Θάνατος εις τους Μπολσεβίκους" ο ελ.αστικός τύπος για την Κρονστάνδη

2007-10-12T23:00:00.001+03:00

"ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ" η ελληνική αστική εφημερίδα "Εμπρός" κραυγάζει υπέρ της ανταρσίας της Κρονστάνδης το 1921

Σειρά από άρθρα από την Αθηναϊκή εφημερίδα "Εμπρός".

Σχετικά με την εφημερίδα "Εμπρός", ιδρύεται το 1896 από τον Καλαποθάκη οπαδό του Χ.Τρίκουπη, η εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος" αναφέρει "Χάρη στην πρωτοτυπία του το "Εμπρός" εξασφάλισε μεγάλη για την εποχή του κυκλοφορία...βρισκόταν στην πρώτη θέση των αθηναϊκών εφημερίδων"

Ανάμεσα στους αθρογράφους-συνεργάτες του αναφέρονται: Ε.Ροιδης, Κ.Παλαμάς, Α.Παπαδιαμάντης

Προφανώς δεν πρόκειται για καμία ακροδεξιά φυλλάδα της κακιάς ώρας , αλλά για γνωστή "σοβαρή" αστική εφημερίδα της εποχής.

Η εφημερίδα την περίοδο εκείνη αφιερώνει ως και 90% του χώρου για την κάλυψη και προφανώς ενίσχυση εν μέσω ιαχών της μικρασιατικής εκστρατείας(χάνουν οι Τούρκοι, πέφτει το ηθικό των Τούρκων,σαρωτικές νίκες ο ελληνικός στρατός κτλ,κτλ.). Ιαχές όμως από ότι φαίνεται βγάζει και για την ανταρσία της Κρονστάνδης.

Να σημειώσω ότι οι ημερομηνίες είναι βάσει του Ιουλιανού ημερολογίου (η Ελλάδα υιοθέτησε το Γρηγοριανό το 1923) που σημαίνει ότι πρέπει να προσθέσετε 13 μέρες για να κάνετε την αντιστοίχιση με αυτό που ακολουθούσαν οι άλλες χώρες, μεταξύ αυτών και η Σοβιετική Ρωσία.

Επίσης η πρώτη ημερομηνία σε κάθε άρθρο π.χ."ΛΟΝΔΙΝΟΝ 1 Μαρτίου" είναι η ημερομηνία του τηλεγραφήματος, η δημοσίευση και άρα το φύλλο στο Εμπρος είναι πάντα με μια μέρα καθυστέρηση όπως είναι λογικό. Δηλαδή εν προκειμένω 2 Μαρτίου είναι το φύλλο του ‘Εμπρός‘ που δημοσιεύει τηλεγράφημα/πληροφορία από 1 Μαρτίου.

Επίσης να σημειώσω ότι πολλά από αυτά που αναφέρονται δεν είναι αληθή ούτε ακριβή,μερικά είναι απλώς υπερβολικά μερικά όμως ευσταθούν.

Τέλος όπου αναφέρεται σε "επαναστάτες" αναφερεται κατά κύριο λόγο στους αντιμπολσεβίκους, οι "αντεπαναστάτες" είναι οι Μπολσεβίκοι.

Οι NY Times προαναγγέλουν την Κρονστάνδη (1921)

2007-10-12T19:16:00.001+03:00

Υπήρχε τελικώς εμπλοκή αστών και λευκοφρουρών στο ξεδίπλωμα της ανταρσίας της Κρονστάνδης το 1921 ή ήταν απλώς συκοφάντες οι Μπολσεβίκοι;

Βάσει πολλών δημοσιευμάτων στον αστικό τύπο προτού καν ξεσπάσει η ανταρσία (2 Μαρτίου 1921) υπάρχουν ενδείξεις ότι το ζήτημα μιας ανταρσίας στην Κρονστάνδη συζητούνταν σε τέτοιους κύκλους. Η "συζήτηση" είχε ως αποτέλεσμα να διαρρεύσουν πληροφορίες εξού και τα δημοσιεύματα.

Παραθέτω 4 άρθρα από τους Νew York Times που ξεκινάνε από 9 Φεβρουαρίου (σχεδόν ένα μήνα πριν την πραγματική αρχή της ανταρσίας!!!) και παρουσιάζουν μια γενικευμένη εξέγερση στην Κρονστάνδη που μάλιστα έχει κυριεύσει και την Πετρούπολη. Συν 2 τίτλους άρθρων στον αστικό γαλλικό τύπο.

Το γεγονός είχε προφανώς λάβει την προσοχή και των ίδιων των μπολσεβίκων, μάλιστα δεν ήταν σε θέση να ξέρουν εκείνη την περίοδο ότι η έκταση του ήταν μεγαλύτερη από ότι νομίζαν...:

"Δύο βδομάδες πριν τα γεγονότα της Κρονστάνδης, ο Παριζιάνικος Τύπος είχε ήδη μεταδώσει τα νέα ότι υπήρχε μια εξέγερση στην Κρονστάνδη"
Λένιν , αναφορά στο 10ο συνέδριο.

Στο γεγονός θα αναφερθεί και η αναρχική Ιντα Μεττ το 1938 στο "η Κομμούνα της Κρονστάνδης"...:

σελ.85 εκδ.Διεθνής Βιβλιοθήκη:
"Στην πραγματικότητα οι ψεύτικες ειδήσεις όσον αφορά τη Ρωσία δεν ήταν εξαίρεση. Αυτές έκαναν την εμφάνιση τους πριν κατά και μετά την Κρονστάνδη. Είναι αναμφισβήτητο ότι η παγκόσμια κεφαλαιοκρατία, εχθρική προς τη ρώσικη επανάσταση προθυμοποιούνταν να υπερβάλει τις άσχημες ειδήσεις που έρχονταν από τη Ρωσία. Λοιπόν στις 15 Φεβρουαρίου η 2η κομματική συνδιάσκεψη του στόλου της Βαλτικής είχε ψηφίσει μια απόφαση δυσμενή για την πολιτική διεύθυνση του στόλου. Αυτό το γεγονός μπορούσε εύκολα να διογκωθεί από τον αστικό τύπο,ο οποίος έπερνε κάθε φορά τις επιθυμίες του για πραγματικότητα.Έτσι να διατυπώσουμε μια κατηγορία, στη βάση μιας τέτοιας "απόδειξης" είναι απαράδεκτο και ανήθικο."

ΛΑΘΟΣ !

Η Ιντα Μεττ που ήταν στο Παρίσι , προφανώς δεν γνώριζε ότι οι NY TIMES ήδη από τις 9 Φλεβάρη προτού καν την κομματική συνδιάσκεψη υπήρχε δημοσίευμα για εξέγερση στην Κρονστάνδη. Αφήνουμε επίσης κατά μέρος την λαθροχειρία που ξεχνάει η Μεττ ότι τα τηλεγραφήματα είχαν σταλεί από το Ελσίνκι από τις 11 του μηνός !!! Άρα δεν είχε σχέση η κομματική συνδιάσκεψη.

Σίγουρα λοιπόν κάτι "έτρεχε" με την Κρονστάνδη.

Το 1970 ο φιλοαναρχικός Άβριτς με το βιβλίο του "Κρονστάνδη 1921" θα έρθει να ενισχύσει τον παράγοντα της αστικής εμπλοκής.

Θα παρουσιάσει από ρώσικα αρχεία εμιγκρέδων που υπάρχουν στις ΗΠΑ ένα μυστικό "Μνημόνιο για το Ζήτημα της Οργάνωσης μιας Εξέγερσης στην Κρονστάνδη" με οδηγίες και πληροφορίες της πόλης και το πως θα γίνει. Έχει ημερομηνία απλώς 1921. Ο Αβριτς βγάζει το συμπέρασμα ότι γράφτηκε είτε τον Γενάρη είτε αρχές Φλεβάρη από κάποιο μέλος του Εθνικού Κέντρου(μια από τις πολλές οργάνωσεις λευκών εμιγκρέδων) στο Ελσίνκι ή στο Βιμποργκ. Το Μνημόνιο αναφέρει ότι ήδη υπάρχουν ομάδες μέσα στο στόλο με τις οποίες έχουν επαφή.

Ο Άβριτς πάντως αναφέρει ότι δεν θεωρεί ότι η πραγματική ανταρσία στις 2 Μαρτίου ήταν άμεσα συνδεδεμένη και έγινε βάσει του σχεδίου, λόγω ότι άμα ήταν πλήρως υποκινούμενη θα γινόταν μετά το λίωσιμο των πάγων.

ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΥΠΗΡΧΕ (ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ) ΥΠΟ ΕΞΕΛΙΞΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗ ΠΕΡΙΠΟΥ 1 ΜΕ 2 ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ.

Μπορεί να τους προλάβαν άλλοι, ή τα πράγματα να μην ήρθαν όπως θα ήθελε το σχέδιο αλλά είναι γεγονός ότι οι λευκοφρουροί είχαν βάλει στο στόχο την Κρονστάνδη και απεργάζοταν πλάνα και σχέδια για να ξεκινήσει ανταρσία από εκεί. Αυτά λίγες μέρες προ της πραγματικής έναρξης της ανταρσίας.
Συμπερασματικά ΕΙΧΑΝ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΕΠΑΦΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ, ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΟ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΒΑΛΕΙ, ΟΧΙ ΑΝ ΤΟ ΒΑΛΑΝ. (Περισσότερα εν καιρώ)

ΤΑ ΑΡΘΡΑ:

-----------------------

ΑΝΤΑΡΣΙΑ TOY ΣΤΟΛΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗ ;

Το λιμάνι αναφέρεται ότι έχει καταληφθεί από το πλήρωμα-
Η Μόσχα θα στείλει στρατιώτες.

Ειδικό τηλεγράφημα στους New York Times.

Λονδίνο, Φεβ.8

Μια ειδική πηγή από το Ελσίνκι λέει ότι οι Ρωσικές εφημερίδες αναφέρουν μια ανταρσία των πληρωμάτων του στόλου της Κρονστάνδης.
Οι εξεγερμένοι ,λέγεται, έχουν καταλάβει το λιμάνι και έχουν συλλάβει τους κομμισάριους του στόλου. Οι μπολσεβίκοι ηγέτες στην Πετρούπολη μην εμπιστεύοντας την τοπική φρουρά , ζήτησαν βοήθεια από την Μόσχα , και πήραν 4 κόκκινες μεραρχίες.
Η Πετρούπολη επισκέπτεται από τους εξεγερμένους ναύτες και έχει επιβληθεί κατάσταση πολιορκίας. Φαίνεται ότι οι εξεγερμένοι δεν θα παραδωθούν και θα πολεμήσουν τους στρατιώτες από την Μόσχα.

9 Φεβρουαρίου 1921, NY TIMES

-----------------------

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΚΡΟΝΣΤΑΔΙΩΤΕΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

Οι ναύτες του στόλου , αψηφούν τον Τρότσκι και οι στρατιώτες που στέλνονται εναντίον τους αρνούνται να πολεμήσουν.

Κοπεγχάγη, Φεβ.13 - Ρωσικές αναφορές επιμένουν ότι κατάσταση πολέμου υπάρχει μεταξύ του στόλου στην Κρονστάνδη και τις Σοβιετικές αρχές στην Πετρούπολη.
Οι ναύτες στείλαν μια αντιπροσωπεία στην Μόσχα για να ζητήσουν μεγαλύτερους μισθούς και μερίδες τροφίμων. Η αντιπροσωπεία συλλήφθηκε και ο Τρότσκι διέταξε τους ναύτες της Κρονστάνδης το Συμβούλιο των Ναυτών στην Κρονστάνδη να αποχωρήσει τους ναύτες από την Πετρούπολη. Το συμβούλιο απάντησε συλλαμβάνοντας τους εκπρόσωπους της Κυβέρνησης.
Στρατιώτες στάλθηκαν για να καταστείλουν τους στασιαστές, αλλά δεν έδειξαν διάθεση να εκτελέσουν τις διαταγές και χρησιμοποιήσουν βία και έτσι η Πετρούπολη ελέγχεται ακόμα από τους ναύτες υπό την απειλή όπλων.
Ρωσικές εφημερίδες είναι γεμάτες με φήμες για εξεγέρσεις σε διάφορα μέρη και αναμφισβήτητα πολλοί Κομμισάριοι έχουν γίνει θύματα της έχθρας του πληθυσμού, αλλά εκτεταμένη και συνδυασμένη κινητικότητα ενάντια στο Κόκκινο καθεστώς ακόμα δεν έχει εμφανιστεί.

14 Φεβρουαρίου 1921, New York Times.

------------------------------------

Η ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗ ΑΚΟΜΑ ΥΠΟ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Οι ναύτες ζητούν από τους στρατιώτες της Πετρούπολης να ενωθούν κόντρα στους Σοβιετικούς.

Κοπεγχάγη, Φεβ. 23 - Μια πηγή από το Ελσίνκι αναφέρει ότι η ανταρσία στον στόλο της Κρονστάνδη συνεχίζει. Η Πετρούπολη είναι περικυκλωμένη από αξιόπιστους Μπολσεβίκους Στρατιώτες και κανείς δεν επιτρέπεται να εισέλθει στην πόλη.
Αναφέρεται ότι η ναυτική φρουρά της Κρονστάνδης διαπραγματεύεται με την φρουρά της Πετρούπολης για μια συνεργασία ώστε να ανατρέψουν την Σοβιετική Κυβέρνηση.

24 Φεβρουαρίου 1921 , New York Times.

------------------------------------

ΣΤΑΣΙΑΣΤΕΣ ΝΑΥΤΕΣ ΝΙΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΚΟΚΚΙΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

Οι Σοβιετικοί τώρα αναζητούν ειρηνευτική συμφωνία με τον στόλο στην Κρονστάνδη.

Λονδίνο, Φεβ. 26 - Λεπτομέρειες της πρόσφατης ανταρσίας των Σοβιετικών ναυτών στην Κρονστάνδη, λέει σήμερα ο ανταποκριτής των Κεντρικών Νέων του Ελσίνκι , οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το πλήρωμα του Σοβιετικού θωρηκτού Αντρει Περβοσβανι , τα πλοία Πετροπαβλόφσκ , τα πλοιά Ρωσσία , Ναύαρχος Μακάροφ, Ολεγκ και Αβρόρα και αρκετα πλοιάρια συμμετείχαν στην εξέγερση και δολοφόνησαν αριθμό κομμισάριων.
Σοβιετικοί στρατιώτες που στάλθηκαν εναντίον των στασιαστών ήταν ανίκανοι να τους αντιμετωπίσουν ο ανταποκριτής αναφέρει και η κυβέρνηση προσπαθεί να καταλήξει σε μια ειρηνευτική συμφωνία με τους ναύτες.

27 Φεβρουαρίου 1921 , New York Times.

----------------------------------

Άλλοι τίτλοι άρθρων σε αστικές εφημερίδες της Γαλλίας:

"Η εξέγερση του Βαλτικού Στόλου ενάντια στην Σοβιετική Κυβέρνηση"

14 Φεβρουαρίου 1921, Echo de Paris

"Η Μόσχα παίρνει μέτρα ενάντια στην Κρονστάνδη"

14 Φεβρουαρίου 1921, Matin

Η πηγή ήταν το Ελσίνκι , όπου στις 11 Φλεβάρη στάλθηκαν τα τηλεγραφήματα.

http://www.marxists.org/history/etol/writers/wright/1938/02/kronstadt.htm#n15
----------------------------------------

Υπενθυμίζω ότι η πραγματική ανταρσία ξεκίνησε στις 2 Μαρτίου 1921 και οι πρώτες ένοπλες αψιμαχίες μεταξύ ΠΕΕ Κρονστάνδης και Κόκκινου Στρατού στις 7 Μαρτίου.
Όλα τα παραπάνω δημοσιεύματα είναι πριν από αυτές τις ημερομηνίες.
------

το pdf με τα άρθρα των ΝΥ ΤIMES στα αγγλικά προ της ανταρσίας εδώ

o Λένιν για την Κρονστάνδη

2007-10-09T19:23:00.001+03:00

Β.Ι. Λένιν

"Πιστευώ ότι υπάρχουν μόνο δύο ειδών κυβέρνησης πιθανές για την Ρωσία, μια κυβέρνηση από τα Σοβιέτ ή μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία ενός Τσάρου. Μερικοί ανόητοι ή προδότες στην Κρονστάνδη είπαν για μια Συντακτική Συνέλευση, αλλά πιστεύει κανείς λογικός άνθρωπος έστω για μια στιγμή ότι η Συντακτική Συνέλευση θα είναι κάτι παραπάνω από ένα γήπεδο αρκούδων.Αυτή η υπόθεση της Κρονστάνδης είναι ένα πολύ ασήμαντο γεγονός. Δεν απειλεί να διαλύσει το Σοβιετικό κράτος όσο δεν απειλούν να διαλύσουν την Βρετανική Αυτοκρατορία οι Ιρλανδικές ταραχές.

Μερικοί στην Αμερική έχουν καταλήξει να θεωρούν τους Μπολσεβίκους σαν μια μικρή κλίκα κάποιων πολύ κακών ανθρώπων που επιβάλλουν την τυραννία τους πάνω σε ένα τεράστιο αριθμό υψηλής εκπαίδευσης ανθρώπων που θα σχηματίζαν μια αξιοθαύμαστη κυβέρνηση μεταξύ τους μόλις το Μπολσεβίκικο καθεστώς ανατρέποταν.Αυτό είναι λάθος, αφού δεν υπάρχει κάνεις άλλος να πάρει την θέση πέρα από χασάπηδες Στρατηγούς και αξιολύπητους γραφειοκράτες που έχουν ήδη δείξει την παντελή αδυναμία τους να διοικούν.

Αν άτομα στο εξωτερικό υπερβάλλουν την σημασία της έγερσης της Κρονστάνδης και της δίνουν υποστήριξη είναι επειδή ο κόσμος έχει διασπαστεί σε δύο στρατόπεδα: στον καπιταλισμό στο εξωτερικό και στην Κομμουνιστική Ρωσία."

Πηγή:(Περίληψη μιας συνομιλίας ενός ανταποκριτή του New York Herald)

«Η άνοιξη του 1921 έφερε κύρια σαν συνέπεια της κακιάς σοδειάς και της επιδημίας στα ζώα, μια ραγδαία όξυνση στην κατάσταση της αγροτιάς που ήταν ήδη εξαιρετικά δύσκολη εξαιτίας του πολέμου και του αποκλεισμού. Επακόλουθο αυτής της όξυνσης ήταν πολιτικές αμφιταλαντεύσεις, που, σε γενικές γραμμές ανταποκρίνονται στην εσωτερική "φύση" του μικροπαραγωγού. Η πιο χοντρή έκφραση αυτών των αμφιταλαντεύσεων ήταν η ανταρσία στην Κρονστάνδη.

»Το χαρακτηριστικότερο στα γεγονότα της Κρονστάνδης είναι ακριβώς οι ταλαντεύσεις του μικροαστικού στοιχείου. Τίποτε σχεδόν διαμορφωμένο, ξεκάθαρο, συγκεκριμένο δεν υπάρχει. Νεφελώδη συνθήματα όπως «ελευθερία», «ελεύθερο εμπόριο», «απελευθέρωση από το ζυγό», «σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους», ή «επανεκλογή των σοβιέτ» ή «λύτρωση από τη δικτατορία του κόμματος» κλπ. Τόσο οι μενσεβίκοι όσο και οι σοσιαλεπαναστάτες διακηρύσσουν ότι το κίνημα της Κρονστάνδης είναι "δικό τους" κίνημα... Ολόκληρη η συμμορία των λευκοφρουρών κινητοποιείται αστραπιαία για την Κρονστάνδη, με ταχύτητα, μπορεί να πει κανείς τηλεγράφου... Πάνω από μισή εκατοντάδα ρωσικές εφημερίδες των λευκοφρουρών που κυκλοφορούν στο εξωτερικό, επιδίδονται σε μια λυσσαλέα καμπάνια "για την Κρονστάνδη". Οι μεγάλες τράπεζες, όλες οι δυνάμεις του χρηματιστικού κεφαλαίου διοργανώνουν εράνους για την υποστήριξη της Κρονστάνδης. Η δήλωση του Μάρτοφ στη βερολινέζικη εφημερίδα του ότι η Κρονστάνδη δε διακήρυξε μόνο μενσεβίκικα συνθήματα, αλλά κι απέδειξε ακόμα, ότι είναι δυνατό ένα αντιμπολσεβίκικο κίνημα, που να μην υπηρετεί εντελώς τους λευκοφρουρούς, τους καπιταλιστές και τους γαιοκτήμονες, η δήλωση αυτή αποτελεί κλασικό παράδειγμα ενός αυτάρεσκου μικροαστού ναρκίσσου. Ας κλείσουμε λοιπόν τα μάτια μπρος στο γεγονός, ότι όλοι οι γνήσιοι λευκοφρουροί χειροκροτούσαν τους αποστάτες της Κρονστάνδης και ότι συγκέντρωναν χρήματα για την υποστήριξή της από τις τράπεζες».

»Ο Μιλιούκοφ έχει δίκιο σε σύγκριση με τον Τσέρνοφ και τον Μάρτοφ, όταν αποκαλύπτει ποια είναι η πραγματική τακτική της πραγματικής δύναμης των λευκοφρουρών, της δύναμης των καπιταλιστών και γαιοκτημόνων: Ας υποστηρίξουμε οποιονδήποτε, όποιος κι αν είναι, ακόμα και τους αναρχικούς και οποιαδήποτε σοβιετική εξουσία, αρκεί μονάχα να ανατραπούν οι μπολσεβίκοι, αρκεί μονάχα να επιτευχθεί μια μετατόπιση της εξουσίας...!! Μόνο μια μετατόπιση της εξουσίας, μακριά από τους μπολσεβίκους, αδιάφορο αν θα είναι λίγο προς τα δεξιά ή λίγο προς τ' αριστερά, τα υπόλοιπα θα βρεθούν!! - σ' αυτό ο Μιλιούκοφ έχει πέρα ως πέρα δίκιο. Αυτή είναι μια ταξική αλήθεια που επιβεβαιώνεται απ' ολόκληρη την ιστορία των επαναστάσεων όλων των χωρών, απ' ολόκληρη την περίοδο της νεότερης ιστορίας από τον Μεσαίωνα κι εδώ. Τους κατακερματισμένους μικροπαραγωγούς, τους αγρότες, τους αφομοιώνει οικονομικά και πολιτικά είτε η αστική τάξη είτε το προλεταριάτο... για κάποιον "τρίτο" δρόμο, για κάποια "τρίτη" δύναμη μπορούν να φλυαρούν και να ονειρεύονται μόνο αυτάρεσκοι ναρκισσιστές»

Πηγή:(Β. Ι. Λένιν: Εργα, γερμ. Εκδ., τομ. 32, σελ. 372 - 375).

"Γίναμε μάρτυρες του περάσματος της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους σε μια αόριστη συμμαχία ποικιλόχρωμων στοιχείων υποθετικά λίγο δεξιά ίσως ακόμη και λίγο "αριστερά" από τους Μπολσεβίκους, τόσο αόριστο είναι το σύνολο των πολιτικών ομαδοποίησεων που έχουν επιχειρήσει να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους στην Κρονστάνδη. Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ότι συγχρόνως ο Λευκοφρουρός Στρατηγός όπως όλοι ξέρετε , έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτό. Αυτό έχει αποδειχθεί πλήρως. Δύο βδομάδες πριν τα γεγονότα της Κρονστάνδης, ο Παριζιάνικος Τύπος είχε ήδη μεταδώσει τα νέα ότι υπήρχε μια εξέγερση στην Κρονστάνδη."

αναφορά στο 10ο συνέδριο, Β.Ι. Λένιν.

Η αποκατάσταση της Κρονστάνδης από τον Γιέλτσιν

2007-10-06T17:08:00.001+03:00

-------

Διάταγμα του Προέδρου της Ρώσικης Ομοσπονδίας

Για τα γεγονότα της Κρονστάνδης την άνοιξη του 1921.

Για τους σκοπούς της αποκατάστασης της ιστορικής εγκυρότητας,
της προστασίας των δικαιωμάτων των πολιτών της Ρωσίας,οι ποινές
σχετικά με τις κατηγορίες για ένοπλη εξέγερση στην Κρονστάνδη την
άνοιξη του 1921, και σε συμφωνία με τα ευρετήρια της επιτροπής υπό
τον Πρόεδρο της Ρώσικης Ομοσπονδίας για την αποκατάσταση των
θυμάτων των πολιτικών διώξεων:

Διατάζω

1.Να καταργηθεί το σημείο 1 της απόφασης του Συμβουλίου Εργασίας και Άμυνας της 2 Μαρτίου 1921,που κήρυξε τους συμμετέχοντες στα γεγονότα της Κρονστάνδης την άνοιξη του 1921 εκτός νόμου.

2.Να αναγνωριστεί ως παράνομη και αντικρουόμενη τις βασικές ανθρώπινες πολιτικές ελευθερίες η καταστολή που υπέστησαν οι ναύτες και εργάτες της Κρονστάνδης στην βάση των κατηγορίων για ένοπλη εξέγερση.

3.Να στηθεί μνημείο για τα θύματα των γεγονότων της Κρονστάνδης την άνοιξη του 1921.

Ο Πρόεδρος της Ρώσικης Ομοσπονδίας
Μ.Γέλτσιν.

Μόσχα,Κρεμλίνο
10 Ιανουαρίου 1994.
-------------

Το διάταγμα του Γιέλτσιν αναφέρεται στην απόφαση με υπογραφή του Λένιν και του Τρότσκι στην αρχή των γεγονότων της Κρονστάνδης.Απόφαση που πάρθηκε για τις εξελίξεις στην Κρονστάνδη και το πλοίο "Πετροπαβλοφσκ".

Το "σημείο 1" της απόφασης του Συμβουλίου Εργασίας και Αμύνης(αυτό με τις υπογραφές Λένιν-Τρότσκι) διατάζει:

"Να κηρυχθεί εκτός νόμου ο πρώην στρατηγός Κοζλόφσκι και οι ακόλουθοι του."

Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις το διάταγμα δεν είχε τόσο μια "έμπρακτη" επίπτωση(ίσως πέρα από την ανέγερση μνημείου) , δεν ήταν δηλαδή ότι μέχρι το 1994 "κυνήγουσαν" ναύτες που ήταν στην παρανομία επειδή συμμετείχαν στα γεγονότα του 1921.
Ούτως ή άλλως όσοι είχαν καταφύγει στην Φινλανδία αρχικώς επανήλθαν με αμνηστεία του 1922, ενώ ακόμη και αυτοί που είχαν αποκλειστεί από την αμνηστεία (τα ηγετικά στελέχη της ανταρσίας) μερικά χρόνια μετά γίναν δεκτοί και αυτοί στην ΕΣΣΔ, δύο από αυτούς μεταξύ αυτών ο Πρόεδρος της "προσωρινής επαναστατικής επιτροπής Κρονστάνδης" Πετρισένκο γίναν πράκτορες μάλιστα της GPU.
Η επίπτωση του διατάγματος ήταν περισσότερο πολιτική, μια πολιτική "ρεβάνς" ένατια στο σοβιετικό καθεστώς τον Λένιν , τον Τρότσκι , τους μπολσεβίκους και τους κομμουνιστές εν γένει.

-------------------
στα ρωσικά το διάταγμα:

УКАЗ
ПРЕЗИДЕНТА РОССИЙСКОЙ ФЕДЕРАЦИИ
О событиях в г. Кронштадте весной 1921 года
В целях восстановления исторической справедливости, законных прав граждан России, репрессированных в связи с обвинениями в вооруженном мятеже в г. Кронштадте весной 1921 года, и в соответствии с выводами Комиссии при Президенте Российской Федерации по реабилитации жертв политических репрессий постановляю:
1. Отменить пункт 1 постановления Совета Труда и Обороны от 2 марта 1921 г. (без номера), объявлявшего участников кронштадтских событий весной 1921 года вне закона.
2. Признать незаконными, противоречащими основным гражданским правам человека репрессии, проводившиеся в отношении матросов, солдат и рабочих Кронштадта на основании обвинений в вооруженном мятеже.
3. Установить в г. Кронштадте памятник жертвам кронштадтских событий весной 1921 года.

Президент
Российской Федерации
Б. Ельцин

Москва, Кремль
10 января 1994 года
№ 65

http://www.kotlin.ru/PageCard.php?id=3309

η Κρονστάνδη σε ντοκιμαντέρ!

2007-09-14T14:58:00.001+03:00

Το ντοκιμαντέρ υπάρχει χωρίς υπότιτλους εδώ:
σε 2 μέρη:
http://isohunt.com/download/24886066/Russian+Revolution
http://isohunt.com/download/25035322/Russian+Revolution

"The Russian Revolution in Colour"

σκηνοθέτης είναι ο Ian Lilley για το Αγγλικό κανάλι Channel five.

Η μυθοπλασία της Κρονστάνδης τώρα και σε ντοκιμαντέρ.
Οι Άγγλοι "Κούλογλου" επί τω έργω.

Εισαγωγή:

Εδώ και δεκαετίες η ανταρσία της Κρονστάνδης έχει χρησιμοποιηθεί και προπαγανδιστεί με δεκάδες βιβλία άρθρα λήμματα σε εγκυκλοπαίδειες , αναφορές σε σχολικά βιβλία μέχρι και ποιήματα. Σε αυτήν την καμπάνια που άρχισε από την ίδια την περίοδο της ανταρσίας και επεκτάθηκε μετά από αυτήν , ξαναφούντωσε την περίοδο της κριτικής του Τρότσκι στον Ισπανικό αναρχισμό για να ξαναέρθει στο προσκήνιο μεταπολεμικά μετά την επάνοδο του νεολαίστικου αναρχικού κίνηματος που ξεπήδησε από τον Μάη του 68 δεκαετίες 60 και 70. Με νέες εκδόσεις και πληροφορίες από έρευνες κυρίως αναρχικών ή φιλοαναρχικών (κυρίως του Άβριτς). Η επιστροφή στην Κρονστάνδη θα γίνει άλλη μια φορά με την πτώση της ΕΣΣΔ και το άνοιγμα των αρχείων(Ρώσικες εκδόσεις, Getzler και Jean Jaque Marie). Η αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας στην ΕΣΣΔ θα συνοδευτεί από μια προσπάθεια να "εξιλεωθούν" (βλ.Γιέλτσιν και μνήμειο που έστησε για την Κρονστάνδη) για να γίνουν αρεστοί Ρώσοι πολιτικοί ή ακόμα και ιστορικοί.

Είναι μια κουβέντα η οποία θα ήταν λανθασμένο να θεωρηθεί ότι περιορίζεται στις παρυφές του αναρχικού κινήματος και μιας αριστερής μειοψηφίας στις Δυτικές χώρες. Από παλιά ήταν και αντικείμενο ακαδημαϊκής μελέτης. Σίγουρα δεν θα νόμιζε κανείς ότι λόγω της αστικής κυριαρχίας στην Δύση οι πανεπιστημιακοί θα "φοβόντουσαν" να πιάσουν την Κρονστάνδη γιατί είναι η πεμπτουσία του αναρχισμού.
Τουναντίον, η αστική εκδοχή της ιστορίας ακόμα και η πιο ευνοική προς μια πιο κοινωνική ανάλυση έχει κρατήσει μια θέση για την Κρονστάνδη. Μια περίοπτη θέση.

Όσο για το αναγνωστικό κοινό και τους παροικούντες εν του χώρου; Δεν χωράει αμφιβολία ότι με εξαίρεση μια εξαιρετικά μικρή αρθογραφία στους Τροτσκιστικούς κόλπους η πλάστιγγα της προβολής και της προπαγάνδισης κατά της μπολσεβικικής εκδοχής των γεγονότων γέρνει προς την άλλη μερία. Η πιθανότητα να βρει κάποιος ή να "πέσει" σε φιλομπόλσεβίκικη καταγραφή των γεγονότων για την Κρονστάνδη είναι της τάξεως του 1 στις 10, με τις άλλες 9 να εκθειάζουν την εξέγερση και να βγάζουν ως χασάπηδες τους μπολσεβίκους.

Ο καθένας μπορεί να το διαπιστώσει. Ακόμα και το βιβλίο της Γ' Λυκείου των ελληνικών σχολείων να ανοίξει μπορεί να δει προς τα που γέρνει.

Γιατί συμβαίνει αυτό ; Πραγματικά αν και ο αναρχικός χώρος διατηρέι τον κύριο όγκο προπαγάνδισης , άλλοι πολιτικοί χώροι από την δυτική σοσιαλδημοκρατία ή "σοσιαλδημοκρατία" μέχρι τους ανοιχτά υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας και του καπιταλισμού βρίσκουν μια κάποια δικαίωση στον πάλαι ποτέ μύθο του αναρχικού χώρου.

Είναι ως σαν, και να μην υπήρχε η μυθοπλασία της Κρονστάνδης θα έπρεπε να εφευρεθεί! . Είναι τέτοια η ποσότητα και η ποιότητα της δημοσιότητας του και του "στριγμώματος" που ακόμα και τροτσκιστές έχουν βαλθεί να αναθεωρήσουν ή να ζητήσουν ολίγον τι εκ των υστέρων "συγγνώμη" λες και κληρονομικά οφείλουν μια απολογία για τις πολιτικές του Τρότσκι του Λένιν και των Μπολσεβίκων.

Είναι γνωστό το πόσο έχει χρησιμοποιηθεί με διαστρεβλώσεις ψέμματα απίστευτες υπερβολές η κριτική στον Στάλιν και η περίοδο της ΕΣΣΔ από το 24 μέχρι το 53. Αυτή έτυχε ακόμα και αναγνώρισης εντός της ΕΣΣΔ από το 56 και μετά. Το σύνολο της Δύσης ήθελε να "ζυγίσει" την δημοκρατία τους με την κατάσταση στην ΕΣΣΔ και να αποδείξει την υπεροχή της.Το συμπέρασμα ;Η αστική δημοκρατία μπορεί να έχει τα ελλατώματα της αλλά δεν παύει να είναι η "φυσική κατάσταση" πολιτεύματος, ότι καλύτερο έχουμε να κάνουμε. Προς απόδειξη θα παρουσιαζόνταν ξανά και ξανά και ξανά η "ολοκληρωτική" φύση της ΕΣΣΔ και ο Στάλιν. Το έρωτημα ήταν πασιφανές: "Αυτά θέλετε ; , μείνετε με εμάς λοιπόν ".

Αυτό σίγουρα είχε μια δόση επιτυχίας. Αλλά το πράγμα θα μπορούσε να πάει και παραπέρα. Σαφέστατα θα μπορούσε να πάει και παραπέρα και να μπουν στο "παιχνίδι" ακόμα και κριτικοί του ιδίου του καπιταλισμού. Ακόμα και οι σοσιαλδημοκράτες που δεν θέλαν ούτε τον σκληρό καπιταλισμό αλλά ούτε τον σκληρό "υπαρκτό σοσιαλισμό". Στο "παιχνίδι" ήταν ήδη από παλιά ο αναρχικός χώρος. Φυσικά δεν πρόκειται περί μιας συνωμοσίας , αν και δεν λείπει και αυτό στην Σοβιετολογία της Δύσης όπου ιστορικοί της ΕΣΣΔ να είναι μέχρι και πράκτορες (βλ.Conquest,Pipes), αλλά μιας παρουσίασης της ιστορίας κάτω από ένα συγκεκριμένο πολιτικό φάσμα.

Ακόμα και στον πυρήνα της πολιτικά ουδέτερης-αντικειμενικής ακαδημαϊκής ενασχόλησης κάποιος πραγματικά δεν μπορεί να παραλείψει ότι αυτοί οι ιστορικοί έχουν τις παραστάσεις μιας συγκεκριμένης πολιτικής πραγματικότητας στην οποία γεννήθηκαν μέγαλωσαν και πήραν μια θέση σε αυτήν ως κομμάτι της διανοήσης της, ασχέτως αν ισχυρίζονται οτιδήποτε. Κατά συνέπεια ακόμα και οι ιστορικοί που παρουσιάζονται ως αντικεμενικοί συγκρίνουν και ζυγίζουν καταστάσεις άθελα τους εφόσον ισχυρίζονται ότι δεν κάνουν κάτι άλλο με την υπάρχουσα πολιτική πραγματικότητα. Δηλαδή ; Δηλαδή τις παραστάσεις των εννοιών της δημοκρατίας,ελευθερίας και βίας στο σήμερα.Μπορεί να γνωρίζουν πολύ καλά την ταξική θεώρηση της ιστορίας όπως ακροθιγώς θεμελιώθηκε από τους Μαρξ-Ένγκελς και να την λαμβάνουν υπόψη τους αυτό δεν σημαίνει όμως ότι συνηγορούν υπέρ αυτής και ότι την αποδέχονται. Πάντοτε υπάρχουν τα όρια που δεν μπορεί κάποιος να περάσει. Αυτά τα "όρια" όπως προαναφέρθηκε καθορίζονται από το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα και τις παραστάσεις τους.

Ποίο ήταν εν τέλει αυτό το "παραπέρα" που προαναφέρθηκε ; Το "παραπέρα" συνίσταται για τον καθένα από την δική του πολιτική σκοπιά στην χρησιμοποίηση :

α.του Λένιν
β.της Οκτωβριανής Επανάστασης και της επανάστασης εν γένει
γ.των Μπολσεβίκων και του κόμματος τους εν γένει
δ.της περιόδου προ του Στάλιν.
ε.του Μαρξισμού

Θα ήταν κάποιος αφελής να πει ότι δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και αυτά τα στοιχεία για να αποδείξουν την υπεροχή της πολιτικής τους θεώρησης. Ως σαν να ήταν ακηλίδωτα στοιχεία και να μην υπήρχαν θύρες να παραβιάσουν.

Έτσι θα σχηματιστεί από την μια μεριά η αντίληψη, ας την πούμε "η αντίληψη του πραξικοπήματος" ότι:

Ο Λένιν ήταν ένας πανούργος πολιτικός , μηχανορράφος , πεισματάρης (μπορεί και εν τέλει πράκτορας των Γερμανών), ο οποίος θα εκμεταλλευτεί την δυσαρέσκεια του Ρώσικου λαού για να ανέβει στην εξουσία με βία , πραξικόπημα και μαζί με τους υπόλοιπους μπολσεβίκους να εξοντώσει τους πολιτικούς αντιπάλους του. Αυτό ήταν μια κατάληξη της ίδιας της έννοιας της επανάστασης του μαρξισμού και της δικτατορίας του προλεταριάτου. Της εγκατάλειψης εν τέλει των παραδοχών και θέσφατων της δυτικής αστικής δημοκρατίας.
Έτσι με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια, ο Μαρξ έφερε τον Λένιν ο Λένιν τον Στάλιν , στο καλάθι των αχρήστων , επαναστάσεις,σοσιαλισμοί,ουτοπίες και όλα τα σχετικά. Προς απόδειξη αυτού ; Μα φυσικά και κύρια η Κρονστάνδη. Δείγματα του θα φανούν από το 17 κιόλας τους Λευκούς ως σήμερα σε διάφορους ψυχροπολεμικούς Σοβιετολόγους και τον Γιέλτσιν.

Από την άλλη μια πιο "επιεικής" αντίληψης, ας την πούμε "η αντίληψη της προδοσίας", θα έλεγε ότι:

Η Οκτωβριανή επανάσταση ήταν και δίκαιη και επανάσταση όμως τα αυτοπαρουσιαζόμενα θύματα θα γίνουν θύτες. Οι Μπολσεβίκοι και ο Λένιν θα προδώσουν τα ιδανικά του 17 και θα εγκαινιάσουν τον τρόμο και την καταπίεση με την σειρά τους. Προς απόδειξη αυτού ; Μα φυσικά και κύρια η Κρονστάνδη. Η εν λόγω αντίληψη θα πάρει και συναισθηματική και δραματική χροιά ως ένα έπος που έγινε τραγωδία , δυστυχώς. Εδώ θα χωρέσουν διάφοροι αριστεροί και πολέμιοι του καπιταλιστικού συστήματος συν και σοβιετικοί ιστορικοί μιας "εναλλακτικής" θεώρησης πλην όμως αστικής.

Αν και οι αντιλήψεις δεν είναι πάντα διακριτές μεταξύ τους, χαρακτηριστικά να πω ότι ο Κροπότκιν μέχρι το τέλος της ζωής του διατηρούσε την αντίληψη του Λένιν ως Γερμανού πράκτορα, σίγουρα βοηθάνε σε μια διασαφήνιση.

Είχαμε λοιπόν μέχρι σήμερα δεκάδες βιβλία,δημοσιεύσεις,άρθρα κτλ κτλ, ήρθε η ώρα όμως και για ένα ντοκιμαντέρ....

Το ντοκιμαντέρ:

Με ένα παράδοξο και ασυνήθιστο τρόπο (αν λάβεις υπόψη σου άλλα ντοκιμαντέρ) το εν λόγω ντοκιμαντέρ θα έχει ως πυρήνα τα στοιχεία από την δεύτερη αντίληψη. Της "αντίληψης της προδοσίας". Μιας αντίληψης που υπάρχει και στον ίδιο τον αναρχικό χώρο.

Το ντοκιμαντέρ που χαίρει ωραίου μοντάζ φωτογραφίας και μουσικής, με πραγματικές σκηνές των γεγονότων που τους έχει προστεθεί χρώμα να εναλλάσονται με φανταστικές είκονες αναπαράστασεις εξιστορεί μέσα από τις ιστορίες των ναυτών της Κρονστάνδης την Ρώσικη Επανάσταση. Χρησιμοποιούνται και φανταστικοί εσωτερικοί μονόλογοι ενός ναύτη (σε σπαστά Αγγλικά ενός Ρώσου)
όπως και αφηγήσεις από τους δημιουργούς αλλά και φυσικά οι προσθήκες-εξηγήσεις ιστορικών (Άγγλων και Ρώσων).

Οι ιστορικοί που θα μιλήσουν θα είναι :

Steve Smith (Unin. of Essex)
Chris Read (Unin. of Worwick)
Ewan Mawdsly (Unin. of Glasgow)
Boris Kolintsky (Russian Academy of Sciences)
Sarah Badcock (Nottingham)
Vladimir Chernayev (Russian Academy of Sciences)
Kirill Alexandrov
Vitaly Pirogov

Οι ιστορικοί θα είναι κάπως φειδωλοί στις παρεμβάσεις τους ενίοτε σπρώχνοτας απαλά ή απότομα στο να βγουν τα απαραίτητα πολιτικά συμπεράσματα (που ανέφερα πιο πάνω).
Ο κύριος όγκος σχολιασμού του πυρήνα του ντοκιμαντέρ θα γίνει τους παραγωγούς τους ίδιους.

Από την εισαγωγή θα μας προιδεάσει γιατί έρχεται... Η Οκτωβριανή Επανάσταση θα αναφερθεί ως ένα κοινωνικό πείραμα που απέτυχε αλλά όχι μόνο αυτό όδήγησε σε έναν εφιάλτη που έμελλε να ζήσει μετά από πέρας χρόνου το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού.

Από την αρχή θα γίνει ένα υπερβολικό λιβάνισμα και μια εξιδανίκευση των ναυτών της Κρονστάνδης. Από την επανάσταση του Φλεβάρη οι ναύτες θα εγκαθιδρύσουν την τελειότερη άμεση δημοκρατία και ένα μίνι-κράτος (όπως το αναφέρουν). Δεν είμαι σε θέση να αναιρέσω ότι όντως υπήρχε σοβαρότατη δραστηριότητα προς την εργατική δημοκρατία και με την εμφάνιση των Σοβιέτ στην Κρονστάνδη , το ζήτημα είναι ότι αυτό γινόνταν προφανώς και σε όλην την επικράτεια της Ρωσίας εκείνη την περίοδο, με συνελεύσεις εργοστασιακές επιτροπές , σοβιέτ κτλ κτλ . Διαδικασία στην οποία οι Μπολσεβίκοι όχι μόνο ήταν αμέτοχοι αλλά πρωτοστάτες. Αντιθέτως το ντοκιμαντέρ είναι κάπως λειψό να επισημάνει τον ρόλο των Μπολσεβίκων προ του Οκτώβρη.

Οι ναύτες της Κρονστάνδης παρουσιάζονται ως να είναι πολιτικά μπροστά από τον ίδιο τον Λένιν. Αντιθέτως ο Λένιν κυριολεκτικά παρουσιάζεται σαν να έπεσε από του ουρανό !!! Οι Θέσεις του Απρίλη που έγραψε καθοδόν στην Ρωσία από την Ελβετία παρομοιάζονται στο ντοκιμαντέρ με τις 10 εντολές του Μωυσή. Στην προκείμενη περίπτωση ο τελευτάιος είναι ο Λένιν !

Η πραγματικότητα βέβαια είναι (κάτι που δεν αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ) ότι οι Μπολσεβίκοι αυξάνει ιλλιγιωδώς την επιρροή τους στο προλεταριάτο και στον στρατό τόσο με τα μέλη τους σαν κόμμα όσο και στις εκλογές των Σοβιέτ και των Εργοστασιακών Επιτροπών.Κάτι που δεν κάνει ΚΑΝΕΝΑ αλλο κόμμα ή πολιτικός χώρος την περίοδο εκείνη. Επίσης συνέπεσαν πολιτικά ως κόμμα με τους αγρότες που βίαια παίρναν χωράφια γης (η Προσωρινή Κυβέρνηση ήταν διστακτική, οι Μπολσεβίκοι λέγαν καλά κάνετε!)

Προς "απόδειξη" ότι ο Λένιν έπεσε από τον ουρανό παρουσιάζεται σαν να "αδειάζει" τους ναύτες της Κρονστάνδης τον Ιούλιο του 1917 στην εξέγερση.

Αυτό συνοδευέται από το σχόλιο ενός ιστορικού που παρουσιάζει τον Λένιν ως έναν πεισματάρη που μερικές φορές είχε δίκιο και μερικές φορές τραγικά λάθος. Ενώ προσθέτει ότι ο Λένιν δεν αρεσκόταν στον αυθορμητισμό και στην δράση από τα κάτω. Αυτό βέβαια είναι η μίση αλήθεια. Προφανώς οι Μπολσεβίκοι και ο Λένιν δεν υποτάσσονταν στο αυθόρμητο του τύπου "άντε πάμε και ότι γίνει" αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν ο αυθορμητισμός και η κίνηση των μαζών η βάση τους. Ίσα ίσα οι Μπολσεβίκοι και ο Λένιν ήταν σαν το ψάρι στο νέρο εκείνη την περίοδο με τον αυθορμητισμό και την κίνηση των μαζών.

Με την καταστολή της εξέγερσης του Ιούλη ο Λένιν φεύγει πιστεύοντας ότι η επανάσταση είχε ηττηθεί και ξανά μας προβάλλεται ως "απροοπτα" να επιστρέφει σε ένα δωμάτιο αρχές Οκτώβρη.

Εκεί το ντοκιμαντέρ μας πληροφορεί ότι δεν ήταν η ταξική ανάλυση της κατάστασης που τον έφερε σε κάποια συμπεράσματα , αλλά λόγω της ισχυρής προσωπικότητας του που θα θέσει το ζήτημα της ένοπλης εξέγερσης στο Μπολσεβίκικο κόμμα. Μάλιστα ο Λένιν θα αρχίσει από τότε τις "συνωμοσίες" και ολίγον τι πραξικοπηματικές του βλέψεις αφού το ντοκιμαντέρ μας πληροφορεί "ότι έπρεπε να προσέχει τους ναύτες της Κρονστάνδης γιατί δεν ήθελαν το ίδιο πράγμα , οι μεν ναύτες ήθελαν σοβιετική κυβέρνηση και ο δε Λένιν Μπολσεβίκικη κυβέρνηση" .

Εδώ πραγματικά είναι μυστήριο !!! Την περίοδο από τον Φλεβάρη μέχρι τον Οκτώβρη και ειδικά μετά τον Σεπτέμβρη : Σοβιετική κυβέρνηση μπορούσαν και θέλαν να φέρουν οι Μπολσεβίκοι όλοι οι άλλοι έιτε δεν ξέραν τι θέλαν (καλή ώρα οι διάσπαρτοι αναρχισμοί είτε τα άλλα αριστερά πολιτικά κόμματα ήταν με διφορούμενες αντιλήψεις ως προς τα σοβιετ και την προσωρινή κυβέρνηση). Και προφανώς άμα σχηματιζόταν σοβιετική κυβέρνηση οι μπολσεβίκοι θα είχαν το πάνω χέρι. Γιατί; Γιατί είπαμε ότι αυτούς αναγνωρίζαν οι προλετάριοι και οι φαντάροι ως υπέρμαχους και φορείς της σοβιετικής κυβέρνησης.

Πρόκειται για μια καταπληκτική λογική ακροβασία του ντοκιμαντέρ , να διαχωρίζει προ του Οκτώβρη την προοπτική της σοβιετικής κυβέρνησης από τους Μπολσεβίκους !

Όταν έρχεται η έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα, το ντοκιμαντέρ μας παρουσιάζει σαν να ήρθαν και να την διεκπεραίωσαν μόνο οι ναύτες. Η πραγματικότητα ήταν
α.όντως ήρθαν ναύτες από την Κρονστάνδη υπό την καθοδήγηση του Μπολσεβίκικου κόμματος και του μπολσεβίκου Ντυμπένκο και όχι κάποιο "αναρχίζοντα" Πετρισένκο ή δεν ξέρω εγώ αυθόρμητα ξυπνήσαν ένα πρωί οι ναύτες και λένε δεν πάμε στα Χειμερινά να τα πάρουμε ;
β.η Επαναστατική Στρατιωτική Επιτροπή του Σοβιέτ της Πετρούπολης είχε άλλους τόσους χιλιάδες στρατιώτες που συμμετείχαν στην έφοδο.Πέραν όλων των πόλεων Μόσχα κτλ κτλ που πραοφανώς δεν πήγαν οι ναύτες.

Μετέπειτα το ντοκιμαντέρ πειρνάει στο ζήτημα της Συντακτικής Συνέλευσης. Οι εκλογές για την Συντακτική Συνέλευση παρουσιάζονται σαν η πεμπτουσία της Δημοκρατίας , ως οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές της Ρωσίας.
"Ο Λένιν όμως δεν είχε χρόνο για δημοκρατία" μας πληροφορεί το ντοκιμαντέρ σαν με λύπη. Οι μπολσεβίκοι θα παρουσιαστούν σαν να κάνουν φασαρία κατά την σύγκληση της και μάλιστα ένας πυροβόλησε κιόλας μέσα.Οι μπολσεβίκοι έχουν μόνο το 1/4 και κατά συνέπεια την διαλύουν.Εκεί μάλιστα παρουσιάζεται και ένας ναύτης να λέει την ιστορική ατάκα "η φρουρά έχει κουραστεί παρακαλώ διαλύστετε το". Εδώ ίσως είναι ένα σημείο διαφωνίας του ντοκιμαντέρ με την αναρχική θεώρηση.

Το ζήτημα της Συντακτικής Συνέλευσης και της διάλυσης της μετά τον Οκτώβρη είναι ένα αρκετά διαδεδομένο σημείο κριτικής. Χαρακτηριστικά και η ίδια η Ρόζα Λούξεμπουργκ το αναφέρει. Ποιά ήταν η πραγματικότητα όμως αυτού του ζητήματος ; Παραθέτω το κομμάτι από το βιβλίο "Σοσιαλισμός, δημοκρατία και μονοκομματικό σύστημα" για το θέμα πιο κάτω. Με το οποίο συμφωνώ πλήρως.

Το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ θα μας βρει με τον Λένιν με την βία και την άρνηση της δημοκρατίας να ανεβαίνει στην εξουσία. Μάλιστα κατά το ντοκιμαντέρ τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα όταν δημιουργείται η κακιά Τσέκα που μεταξύ άλλων θα εκτελέσει , όπως με δραματικό τρόπου θα απεικονίστει, έναν κλόουν !!! Οι τελευταίες σκηνές θα δείξουν τους ναύτες της Κρονστάνδης να προβληματίζονται με την Τσέκα.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η Τσέκα δεν ήταν μονοπώλιο των Μπολσεβίκων και οι Αριστεροί Εσέροι που ήταν στην κυβέρνηση εκείνη την περίοδο είχαν σημαίνοντα μέλη στην Τσέκα. Επίσης αν και παρουσιάζεται ως να έχει απλώθει σαν ένα πανρωσικό ιστό αράχνης σπέρνοντας τον τρόμο στον απλό πολίτη παντού (εδώ μέχρι και κλόουν σκοτώναν !) η πραγματικότητα ήταν ότι τον Φλεβάρη του 18 τα αρχηγεία της Τσέκα είχαν 120 μέλη.

Στο δεύτερο μέρος συνεχίζεται το τροπάρι. Οι μπολσεβίκοι και ο Λένιν ο ίδιος αρχίζονται και γίνονται παρανοικοί μας πληροφορεί. Φίλοι της επανάστασης μπαίνουν στις φυλακές. Αλλά η παράνοια θα "δικαιωθεί" ως σωστή και θα επεκταθεί εν τέλει με την απόπειρα δολοφονίας του Λένιν από την Fanya Kaplan. Η οποία διαδραματίζεται εκτενώς. Τότε παρουσιάζεται ως η προσωπική παράνοια του Λένιν μετά την απόπειρα να είναι η αιτία του Κόκκινου Τρόμου. Όλη η προεπαναστατική διανόηση τίθενται στο στόχαστρο.Ο Κόκκινος Τρόμος γίνεται επίσημη πολιτική μέσα σε 1 μήνα 800 αριστεροί συλλαμβάνονται και μέχρι το τέλος του χρόνου εκτελούνται γύρω στις 6.000 πολιτικοί αντίπαλοι.

Η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική όμως.Ο Κόκκινος Τρόμος δεν ήταν μια προσωπική υπόθεση του Λένιν και της παράνοιας του.Πριν την απόπειρα κατά του Λένιν τον Ιούλιο του 1918 είχε γίνει ένοπλη ανταρσία με δολοφονίες και τα σχετικά από τους Αριστερούς Εσέρους που λόγω της μειοψηφίας τους στο συνέδριο των Σοβιέτ για το Μπρεστ-Λιτοφσκ περάσαν στην τρομοκρατία θέτοντας οι ίδιοι τους εαυτούς τους εκτός της Σοβιετικής δημοκρατίας και νομιμότητας.
Επιπλέον 2 σημαντικοί μπολσεβίκοι δολοφονήθηκαν πάλι από Εσέρους. Ενώ ακόμα νωρίτερα από το καλοκαίρι του 1918 στην Μόσχα την άνοιξη του 18 οι αναρχικοί κύκλοι λεηλατούσαν κλέβαν και φιλοξενούσαν μέχρι και τσαρικούς στις τάξεις τους (κάτα τον φιλοαναρχικό Βίκτωρ Σερζ). Αυτά ήταν μερικά από τα "φιλικά" πυρά που γέννησαν τον Κόκκινο Τρόμο. Γιατί υπήρχε και ο Λευκός Τρόμος όπου εκείνη την περίοδο του καλοκαιρίου του 18 η Σοβιετική κυβέρνηση είχε φθάσει να ελέγχει το 1/4 της πρώην Ρωσικής αυτοκρατορίας, τα πογκρόμ και οι ακρότητες ήταν σήμα κατατεθέν για τους Λευκούς Στρατούς και τους ξένους Ιμπεριαλιστικούς
περισσότερα:Οι Επαναστάτες θύματα του αναρχισμού/μικροαστισμού στην Ρωσία.
και οι Αναρχικοί στην Ρωσία και ο Αφοπλισμός των Αναρχικών:Βίκτωρ Σερζ

Σε αυτήν την κατάσταση οι ναύτες της Κρονστάνδης παρουσιάζονται σαν μόνοι αυτοί να σώζουν την επανάσταση... Για να αντιμετωπίσουν τον Γιούντενιτς στον Βόλγα στο Καζάν.Παρουσιάζονται σαν οι μοναδικοί σωτήρες, η τελευταία ελπίδα της επανάστασης... Εδώ πάλι ισχύει ότι ναι μεν μπορει να δώσαν την μάχη αλλά σίγουρα δεν ήταν η τελευταία ελπίδα ούτε οι μοναδικοί.

Μετά πάει στο τελευταίο κεφάλαιο που είναι η ίδια η ανταρσία της Κρονστάνδης.

Παρουσιάζεται η δυσαρέσκεια ως εξής :
Ότι είχε καταργηθεί η άμεση δημοκρατία τους που είχαν φέρει μετά τον Φλεβάρη 1917 από μια σειρά Κομμισάριους ενώ ο Μπολσεβίκος υπεύθυνος του Βαλτικού στόλου και η γυναίκα του παρουσιάζονται να παιρνάνε μια χαρά.Οι ναύτες ζητούσαν απαντήσεις. Γιατί αν δεχόντουσαν έστω κριτικά τις κακουχίες του εμφυλίου τώρα είχε τελειώσει και λέγανε τι γίνετε ;

Βέβαια η πραγματικότητα είναι ότι τον Φλεβάρη-Μάρτη του 1921 ναι μεν είχε κοπάσει ο εμφύλιος αλλά ξένα στρατεύματα και περιοχές υπό Λευκή κατοχή παρέμεναν στην Ρωσία. Τουλάχιστον μέχρι το 1922. Κάτι που δεν αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ.

Οι ναύτες παρουσιάζονται να εξεγείρονται για τα ιδανικά της επανάστασης και για να βάλουν ένα τέρμα στην μπολσεβίκικη δικτατορία. Ο Λένιν δείχνει μηδενική ανοχή. Να αναφέρω εδώ ένα σημαντικό ελλάτωμα που διατυμπανίζεται παντού και πάντα. Οι ναύτες παρουσιάζονται (από τους ηθοποιούς) ως να είναι οι ίδιοι και απαράλλαχτοι από το 17 ως το 21. Κάτι που βέβαια δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα πλήρως. Πολλοί στέλνονταν σε διάφορες περιοχές δεν σημαίνει ότι υπηρετούσαν πάντα στον Βαλτικό Στόλο ή ότι αυτοί που ήταν το 21 ήταν και το 17 που μπουκάραν στα Ανάκτορα, νεοσύλλεκτοι ερχόντουσαν συνέχεια και φυσικά μετά από όλες αυτές τις πολεμικές επιχειρήσεις ο στόλος ο ίδιος είχε αποδεκατιστεί.

Επίσης ένα άλλο σημείο το πρόγραμμα της ανταρσίας σίγουρα δεν ήταν τα ιδανικά του Οκτώβρη. Το ελεύθερο εμπόριο που βαπτίζοταν μάλιστα ως νέος τύπου σοσιαλισμός (όχι σαν υποχώρηση όπως από τον Λένιν) και τα σοβιέτ χωρίς κόμματα δεν ήταν σίγουρα τα ιδανικά του Οκτώβρη. Ούτε έγινε με αυτά ο Οκτώβρης. Πρόκειται για άλλη μια υπεραπλούστευση του ντοκιμαντέρ.
Περισσότερα:Οι "Ιζβέστιες" της Κρονστάνδης

Ο ηγέτης της ανταρσίας παρουσιάζεται σαν ένας απλός ναύτης που λόγω της δυσαρέσκειας στράφηκε προς την ανταρσία όπως και οι άλλοι ηγέτες. Πράγμα ξανά ανακριβές μιας και πολλοί από αυτούς είχαν παρελθοντική Λευκή "θητεία" όπως αναφέρει και ο Άβριτς όπως και τα αρχεία.
Περισσότερα:Ο Προέδρος στην Κρονστάνδη της "επαναστατικής" επιτροπής

Οι εκατέρωθεν πολεμικές επιχειρήσεις και τα θύματα μεταχειρίζονται δεόντως , οι μπολσεβίκοι παρουσιάζονται ως ασυγχώρητοι και βάναυσοι. Παρόλα αυτά υπάρχουν εκτιμήσεις ως προς τα θύματα ότι ενδέχεται οι Μπολσεβίκοι να είχαν περισσότερες απώλειες (Ο.Figes). Πάλι η πραγματικότητα είναι κάπως λειψή εδώ. Παραχωρήθηκε αμνηστεία ακόμα και για αυτούς που καταφύγαν στην Φινλανδία και γυρίσαν πίσω. Ενώ ακόμα και δυο ηγέτες μεταξύ αυτών ο Πετρισένκο αμνηστεύτηκαν και έγιναν πράκτορες της GPU !!!

Ενώ το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία της εξέγερσης την κοπάνησε για Φινλανδία ενώ άλλοι μείναν δεν κριτικάρεται απλώς παρουσιάζεται . Πέρα ότι υπάρχουν μαρτυρίες ότι φύγαν με τα λεφτά του Σοβιέτ !!!

Προφανώς ο στόχος από την αρχή του λιβανίσματος των ναυτών και της παρουσίασης τους ως ίδιους και απαράλλαχτους γίνεται για να εξυπηρετηθεί η "δραματική" διάσταση του πράγματος. Δηλαδή : Αυτοί που πολεμήσαν όσο κανείς άλλος και ήταν το καμάρι της επανάστασης προδωθήκαν από τους Μπολσεβίκους.
Ετσι μας δίνει και το τελικό συμπέρασμα ο ένας ιστορικός , η εξέγερση της Κρονστάνδης ήταν η τελευταία σπίθα της επανάστασης με την καταστολή της πέθανε και η επανάσταση...

Στις τελευταίες σκηνές θα περιπλανηθούμε στον τόπο που είναι θαμμένοι οι ναύτες.Εκεί θα δούμε μια πινακίδα με την επιγραφή "Στην μνήμη των νεκρών του Κόκκινου Τρόμου" και από δίπλα την εικόνα του Ιησού Χριστού !...

---------------
Μια κριτική στο ντοκιμαντέρ:
http://www.marxist.com/russian-revolution-colour-documentary-5.htm

Περισσότερα για την ανταρσία:

Κρονστάνδη : ο Τρότσκι είχε δίκιο!
Ο Κάρλ Ράντεκ για την Κρονστάνδη
Τρότσκι για την Κρονστάνδη
Ο Μπετελέμ για την Κρονστάνδη
John G. Wright,The Truth about Kronstadt
http://www.marxists.org/history/etol/writers/wright/1938/02/kronstadt.htm
Kronstadt 1921: Bolshevism vs. Counterrevolution
http://www.icl-fi.org/english/esp/59/kronstadt.html

για κριτικές σε άλλα ντοκιμαντέρ επί της ΕΣΣΔ:

History Channel : "Stalin Declassified" (ντοκιμαντέρ)
Biography Channel :"Hitler VS Stalin" (ντοκιμαντέρ)

Το παράδειγμα της Ισπανίας αναιρεί τους Αναρχικούς

2007-08-08T21:44:00.001+03:00

από τον Joseph Green
(στο Communist Voice #10, Οκτ.. 1, 1996)
μετάφραση δική μου

Πρόκειται για μια απάντηση σε έναν αναρχικό ονόματι Jackson μέλος της Αυτόνομης Κολλεκτίβας Μαύρων(BAC).

Το άρθρο βρίσκεται στα αγγλικά ολόκληρο εδώ.

Το έχω σπάσει σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος ο Joseph Green θα καταπιαστεί:

α.με την ανισόμετρη ανάπτυξη εντός της Ισπανίας και μεταξύ των κολλεκτίβων και πως αδυνατούσαν οι αναρχικοί να την αντιμετωπίσουν δέσμιοι των φεντεραλιστικών τους ιδεών.
β.με την αποτυχία τους να καταργήσουν το χρήμα όπως διακηρύτουν.Αντιθέτως αντικαθιστούσαν το εθνικό νόμισμα με τοπίκό.
γ.με την αποτυχία τους να καταργήσουν την κυβέρνηση όπως διακηρύτουν.Αντιθέτως παρουσίαζονται ενδιαφέροντες πρακτικές που θυμίζουν κυβερνητικές εξουσίες (παραπλήσιες μάλιστα με αυτές του "πολεμικού κομμουνισμού" στην Ρωσία)
δ.με την αποτυχία τους να σπάσουν την πατριαρχία λόγω ακριβώς της μικροαστικής θεώρησης τους για την μικρή κλίμακας παραγωγή.

Στο 2ο μέρος ασχολείται:

α.με την αδυναμία τους ενάντια στην πάλη με τον φασισμό
β.την έλλειψη ανεξαρτησίας
γ.την έλλειψη διεθνούς αλληλεγγύης
δ.και την αδιαφορία τους για την εθνική ανεξαρτησία του Μαρόκο.

Το παράδειγμα της Ισπανίας αναιρεί τους Αναρχικούς

(μέρος 1ο) από τον Joseph Green
(στο Communist Voice #10, Οκτ.. 1, 1996)

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα των απομονωμένων αναρχικών “αποικιών”, αλλά δεν αποδείχθηκαν ανθεκτικές. Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος παρέχει το μόνο παράδειγμα κολεκτιβών αναρχικών που αγκαλιάσαν και τη γεωργία και τη βιομηχανία, την επαρχία και τη πόλη, σε μια μαζική κλίμακα. Αλλά αυτό το παράδειγμα δείχνει ότι οι αναρχικοί ήταν ανίκανοι να υπερνικήσουν την δύναμη της αγοράς, και κατέληξαν να κατηγορούν τις μάζες για "το ωφελιμιστικό και μικροαστικό πνεύμα τους" (όπως θα δούμε,την CNT να λέει) αντί να αναγνωρίσουν ότι το δόγμα αναρχικών ήταν ατελές.

Οι ισπανικοί αναρχικοί εθεώρησαν ότι ένα σύστημα των αυτόνομων κολεκτιβών, με τις πιό αδύνατες πιθανές συνδέσεις μεταξύ τους, ήταν η εναλλακτική λύση στην κεφαλαιοκρατία και επίσης στη μαρξιστική αντίληψη της κοινωνίας που θεωρεί ότι ολόκληρη η οικονομία πρέπει να λειτουργεί ως ένα σύνολο. Κατά συνέπεια οι αναρχικοί εθεώρησαν ότι μόλις κολλεκτιβοποιήσουν τις κοινότητες του χωριού ή καταλάβουν τους εργασιακούς χώρους στις πόλεις, ότι είχαν καταργήσει την κεφαλαιοκρατία, τα χρήματα, και όλη την κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν αποδείχθηκε σωστό, και ο αναρχισμός αποδείχθηκε ανίκανος να καταλάβει τι γινόταν πραγματικά και ανίκανος να παρέχει επαναστατική καθοδήγηση στους εργαζομένους και τους αγρότες της Ισπανίας. Μεταξύ άλλων, οι δυνάμεις της αγοράς διατηρήθηκαν μεταξύ των καθοδηγημένων από τους αναρχικούς κολεκτιβών, που παρέχουν μια ζωηρή απεικόνιση του θέματος που θίχτηκε στο άρθρο μου "αναρχισμός και η αγορά". Δεν ήταν μόνο οι σημαντικές δυσκολίες του ισπανικού εμφύλιου πολέμου που δυσχέραιναν τις κολεκτίβες, αλλά οι οικονομικές σχέσεις (ή η έλλειψη τους) μεταξύ των κολεκτιβών. Η ανικανότητα του συστήματος των ανεξάρτητων κολεκτιβών να υπερνικήσει την ανισότητα και άλλα προβλήματα έχουν επισημανθεί από σοβαρούς σχολιαστές του εμφυλίου πολέμου διάφορων τάσεων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που είναι αρκετά συμπαθητικοί στους αναρχικούς. Πράγματι,θα το δούμε και πιο κάτω, στο χρόνο που αυτό πραγματοποιούταν, μερικοί προεξέχοντες ισπανοί αναρχικοί και η ένωση της CNT οι ίδιοι επισημαίναν αυτά τα προβλήματα, αλλά δεν ήξεραν τι να κάνουν για αυτό. Αυτό μπορεί μόνο να αμφισβητηθεί από τον ευσεβή πόθο των σύγχρονων αναρχικών, οι οποίοι μετατρέπουν την Ισπανία σε έναν μύθο αλλά αρνούνται να μελετήσουν τι συνέβη πραγματικά.

Τα προβλήματα που απασχολούσαν τις αναρχικές κολεκτίβες δεν οφείλονταν στο ότι οι ηγέτες δεν ήταν πλήρως αφοσιωμένοι αναρχικοί, όπως υπονοεi ο Τζάκσον της BAC(σημ.είναι ο αναρχικός συντάκτης του άρθρου στον οποίο απαντάει) . Οι πραγματικοί, παλιοί ισπανοί αναρχικοί οδήγησαν ένα μεγάλο τμήμα των επαναστατών ισπανών εργαζομένων και αγροτών που μίσησαν την αστική τάξη και την κεφαλαιοκρατία. Ήταν στην πρώτη γραμμή του κινήματος για την καθιέρωση των κολεκτίβων (αν και υπήρξαν επίσης κολεκτίβες και συνεταιρισμοί που οργανώθηκαν από άλλες δυνάμεις). Οι καθοδηγημένες από αναρχικούς αγροτικές κολεκτίβες συγκεντρώθηκαν στην Αραγονία και το Levante, και για για ένα χρόνο οι αναρχικοί είχαν αρκετή ελευθερία , και το φρούριο των αναρχικών η Βαρκελώνη ήταν βασικό κέντρο των επαναστατών εργαζομένων στην Ισπανία. Αυτό το σύστημα είχε έναν σύντομο χρόνο να αναπτυχθεί. Αλλά ακόμη και στο πρώτο χρόνο, οικονομικές δυνάμεις προέκυψαν μεταξύ των κολεκτιβών που οι αναρχικοί δεν ήξεραν τι να κάνουν με αυτές. Υπάρχουν λόγοι να θεωρούμε ότι το πρόβλημα του συντονισμού θα είχε γίνει χειρότερο εάν το πείραμα των αναρχικών είχε διαρκέσει περισσότερο.

Ισότητα

Ας αξιολογήσουμε τις ισπανικές κολεκτίβες σύμφωνα με έναν τους βασικούς στόχους που τίθενται από από τους ίδιους τους αναρχικούς. Αυτός ήταν η εξασφάλιση ισότητας μεταξύ των εκμεταλλευομένων. Θεώρησαν ότι οι αυτόνομες κολεκτίβες θα εξίσωναν γρήγορα τις συνθήκες μεταξύ τους μέσω της "αμοιβαίας βοήθειας" και της αλληλεγγύης. Αυτό δεν συνέβη. Οι διάφορες αγροτικές κολεκτίβες οργανώθηκαν με ποικίλους τρόπους, και σε μερικές περιπτώσεις αποθήκευαν τα προίοντα της κοινότητας σε μια κεντρική αποθήκη. Αλλά αυτές οι κολεκτίβες αντιμετώπισαν οικονομικές συνθήκες που ποίκιλαν εντυπωσιακά από κοινότητα σε κοινότητα, από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, και οι συνθήκες διαβίωσης μεταξύ των διαφορετικών κολεκτιβών συνέχισαν να ποικίλλουν εντυπωσιακά. Ο David Miller, ένας αρκετά φιλοαναρχικός κριτικός των αναρχικών, αναφέρεται στο βιβλίο του Αναρχισμός ότι κατά καθολική αποδοχή όλων των σχολιαστών οι συνθήκες ποικίλουν πολύ μεταξύ των ισπανικών κολεκτιβών, με τους αγρότες σε μερικές γεωργικές κολεκτίβες να παράγουν τρεις φορές περισσότερα από άλλες. Ο Miller καταλήγει στο συμπέρασμα ότι "τέτοιες διαφοροποιήσεις χωρίς αμφιβολία απεικόνιζαν τις ιστορικές ανισότητες του πλούτου, αλλά συγχρόνως ότι ο ανακατανεμικός αντίκτυπος της [ομοσπονδίας αναρχικών] ήταν σαφώς ελάχιστος."(1)

Τι συνέβη στη "αμοιβαία βοήθεια" μεταξύ των κολεκτιβών; Οι κολεκτίβες δεν επέδειξαν πολύ ενδιαφέρον για να εξισώσουν τις συνθήκες , μεταξύ τους, αν και βλέπαν νόημα στην υποστήριξη του αγώνα ενάντια στο φασισμό, γιατί φοβόντουσαν ότι τα φασιστικά στρατεύματα θα ερήμωναν την κοινότητά τους και θα αποκαθιστούσαν τους πλουσίους στον έλεγχο του εδάφους. Ο Miller λέει ότι οι "αγροτικές κοινότητες ήταν πιθανότερο να στείλουν τα πλεονάσματά τους στις πολιτοφυλακές στο μέτωπο και στις πόλεις απ'ό,τι μεταξύ τους". (2) Αυτό συνέβη ακόμα κι αν "στην Αραγονία και το Levante -- οι δύο σημαντικές περιοχές στις οποίες [ η αγροτική ] κολλεκτιβοποίηση ήταν σε θέση να προχωρήσει σχετικά ανεμπόδιστα", οι περιφερειακές ομοσπονδίες αναρχικών θεωρούσαν την αμοιβαία βοήθεια και την ανακατανομή μεταξύ των κολεκτιβών ως αρκετά σοβαρά ζητήματα, ως "έναν από τους πρωταρχικούς στόχους τους". Κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι οι κολεκτίβες δεν είχαν πολύ χρόνο να αναπτυχθούν, έχοντας υπάρξει μόνο για δυό-μιση χρόνια το πολύ , με τους αναρχικούς να έχουν μόνο ένα έτος ανεμπόδιστης εργασίας, αλλά δεν θα μπορούσε βεβαίως κάποιος να υποστηρίξει ότι αυτή η εμπειρία επιβεβαίωσε τη θεωρία των αναρχικών.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο έλαβε χώρα μεταξύ των εργατικών κολεκτιβών στην πόλη της Βαρκελώνης, η οποία ήταν το κύριο κέντρο των αναρχικών βιομηχανικών κολεκτιβών. Οι εργαζόμενοι ανέλαβαν τα εργοστάσια, αλλά οι αρχές των αναρχικών δεν θα μπορούσαν να καθιερώσουν μια ανθεκτική συνεργασία μεταξύ αυτών των εργοστασίων. Η θεωρία των αναρχικών οδήγησε στον απλό αναρχικό να βλέπει κάθε εργοστάσιο ότι ανήκει απλά από τους εργάτες που δουλεύουν εκεί, και όχι από την εργατική τάξη ως όλο. Αυτό επισημάνθηκε την περίοδο εκείνη από την ίδια την ισπανική αναρχο-συνδικαλιστική ένωση, την CNT. Μια από τις επιτροπές της αναφέρθηκε στην αποτυχία των κολεκτιβών να εργαστούν από κοινού κατάλληλα και δήλωσε ότι "με την αντίληψη ότι κάθε κολεκτίβα είναι ιδιωτική ιδιοκτησία [των εργαζομένων του ιδίου του εργασιακού χώρου], και όχι ως επικαρπία του, οι ανάγκες των υπόλοιπων κολεκτιβών δεν λαμβάνονται υπόψη. .. Οι κολλεκτιβοποιημένες εταιρίες ενδιαφέρονται αποκλειστικώς για τα [δικά] τεκταινόμενα τους , που οδηγούν σε παθητικό ισολογισμό στα οικομικά άλλων εταιριών." Υποστήριξε ότι "ένα ωφελιμιστικό και μικροαστικό πνεύμα" επικρατούσε μεταξύ των μαζών (3). Εν ολίγοις , η CNT σημείωσε ότι οι εργαζόμενοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως ιδιοκτήτες του ιδιαίτερου εργασιακού τους χώρου , αντί να βλέπουν αυτόν τον εργασιακό χώρο ως ιδιοκτησία της ολόκληρης εργατικής τάξης, η οποία τους χορηγεί το δικαίωμα ("επικαρπία") να τον λειτουργήσει εξ ονόματός της. Και προσδιορίζει αυτήν την κατάσταση ως το αποτέλεσμα της έλλειψης συντονισμού.

Πώς συσχετίζαν οι αναρχικοί τις διάφορες κολεκτίβες εργασιακών χώρων την μια με την άλλη στην Βαρκελώνη; Παρά τις δηλώσεις αναρχικών ενάντια στο χρήμα, χρησιμοποίησαν ένα σύστημα οικονομικών πριμοδοτήσεων συμπεριλαμβανομένης μιας Κεντρικής Τράπεζας Εργασίας, ενός Οικονομικού Συμβουλίου, της πίστωσης,των μετρητών, της επίταξης, κ.λπ.... Όχι μόνο ήταν ανίκανοι να αποβάλουν το χρήμα και την κεφαλαιοκρατική λογιστική, αλλά έπρεπε να οργανώσουν μορφές τραπεζικών εργασιών και χρηματοδότησης. Επιπλέον, η αυξανόμενη πόλωση μεταξύ των κολεκτιβών απεικονίστηκε στο ότι πολλές από αυτές χάναν την ανεξαρτησία τους. Οι φτωχές κολεκτίβες χρειαζόντουσαν κεφάλαια για να πληρώσουν τις αμοιβές, και πολλές έλαβαν αυτά τα κεφάλαια με την υποθήκευση του εξοπλισμού του εργασιακού τους χώρου και των αποθεμάτων στην αστική Καταλανική κυβέρνηση την "Generalitat".(4) Ως αποτέλεσμα της λειτουργίας αυτής της "τράπεζας ενέχυρων," όπως αποκαλέστηκε, ο έλεγχος αυτών των εργασιακών χώρων πέρασε στην ουσία στην καταλανική κυβέρνηση.

... Δεν προκαλεί κατά συνέπεια καμία κατάπληξη που ο αναρχικός Horacio Prieto, μέλος της εθνικής επιτροπής της CNT και συγχρόνως ο γραμματέας της (ηγέτης), απεγνωσμένα λέει:

"ο κολεκτιβισμός που ζούμε στην Ισπανία δεν είναι αναρχικός κολεκτιβισμός , είναι η δημιουργία μιας νέας κεφαλαιοκρατίας, πιό ανόργανη από το παλαιό κεφαλαιοκρατικό σύστημα που έχουμε καταστρέψει. .. Οι πλούσιες κολεκτίβες αρνούνται να αναγνωρίσουν οποιεσδήποτε ευθύνες, καθήκοντα ή αλληλεγγύη προς τις φτωχές κολεκτίβες. .. Καμία δεν κατανοεί τις περιπλοκές της οικονομίας, την εξάρτηση μιας βιομηχανίας από την άλλη." (6 Ιανουαρίου ..1938) (5) .

Και όμως είναι ο ίδιος αυτός ο ισπανικός κολεκτιβισμός που ο Greg Τζάκσον της BAC μας βεβαιώνει ότι αποδεικνύει ότι οι δυνάμεις της αγοράς δεν θα λειτουργήσουν μεταξύ των αυτόνομων κολεκτιβών.

Η αποτυχία της αναρχικής μεθόδου κατάργησης του χρήματος

Ας ρίξουμε μια περαιτέρω ματιά στη θεωρία των αναρχικών λαμβάνοντας υπόψη την ισπανική εμπειρία. Οι αναρχικοί είχαν θεωρήσει ότι απλά με το να καταλάβουν τους εργασιακούς χώρους και τις αγροτικές κοινότητες θα αρκούσε για να καταργηθεί το χρήμα. Ένας συγγραφέας περιγράφει τη διαδικασία στην επαρχία ως εξής:

"στο Binιfor, όπως σε άλλες 450 κολλεκτιβοποιημένες πόλεις της Αραγονίας, το χρήμα κηρύχτηκε ως καταργημένο. Οι αναρχικοί το απέρριψαν ως τη ρίζα όλων αυτών που σιχαίνονταν. Μια οικονομία βασισμένη αποκλειστικά στην ανταλλαγή έγινε μη πρακτική,έτσι η επιτροπή εξέδωσε κουπόνια των 5 , 6 και 7- μετονομασμένων πεσετών. Η αξία της εργασίας των ανδρών, είτε αυτή που εκτελέσθηκε από γιατρό είτε έναν οδηγό φορτηγού, καθορίστηκε σε 7 πεσέτες ημερησίως. Οι γυναίκες. .. παίρναν 5 πεσέτες. Το παλαιό νόμισμα δεν καταστράφηκε, εξού και μια μαύρη αγορά άκμασε. Μερικές υπηρεσίες ήταν διαθέσιμες μόνο στους κολεκτιβιστές. Όποιος επέλεγε να μην ενταχθεί στο σύστημα δεν μπορούσε να έχει ένα κούρεμα το μοναδικό κουρείο δεν εξυπηρετούσε individualistas(ατομικιστές)."(6)

Έτσι αρχίζοντας με την κατάργηση των χρημάτων, η τοπική επιτροπή της αυτόνομης κομμούνας προχώρησε στην έκδοση τοπικών κουπονιών που λειτούργησαν ως τοπικά χρήματα (7). Δεν εξέπληξε τους αναρχικούς να εξετάσουν εάν τα τοπικά κουπόνια τους εξυπηρέτησαν απλώς το ρόλο των χρημάτων. Για τους αναρχικούς, το χρήμα σήμαινε μόνο τα μισημένα εθνικά τραπεζογραμμάτια, ενώ το τοπικό νόμισμα δεν ήταν -- στα μάτια τους – χρήμα καθόλου. Εν τω μεταξύ η ανάγκη για την κολεκτίβα να συνδεθεί με άλλες κολεκτίβες, και επίσης να παρέχει χρήματα στους αγρότες που επισκέπτονταν άλλα μέρη της Ισπανίας, οδήγησε σε ένα σύστημα οικονομικών πριμοδοτήσεων. Σύμφωνα με τον Miller, η δυσχέρεια αυτού του συστήματος οδήγησε στη "αυξανόμενη πίστη, στους κύκλους αναρχικών, ότι ένα ομοιόμορφο εθνικό νόμισμα ήταν τελικά ένα καλό πράγμα." (8)

Οι κολεκτίβες έλαβαν διάφορα μέτρα που ήταν πολύ σημαντικά πιθανώς για τον τοπικό πληθυσμό. Αυτά περιλάμβαναν τη διανομή με δελτίο μερικών βασικών αγαθών, όπως το σιτάρι και το κρασί, η χρηματοδότηση μερικών υπηρεσιών -- όπως τα καταστήματα κουρέων, οι αποθηκάριοι, κ.λπ.... -- από την κολεκτίβα αντί από ατομικές πληρωμές. Ο ενθουσιασμός στους αγρότες με το να αποφασίζουν πραγματικά για αυτά τα θέματα και με αυτές τις νέες μεθόδους αντιμετώπισης της οικονομικής δυσκολίας αναμφίβολα εμφανίστηκε σε πολλούςς ως κατάργηση της παλαιάς κεφαλαιοκρατίας. Αλλά αυτά τα βήματα δεν υπερβαίνουν από μόνα τους τον καπιταλισμό, έχουν ακόμα χρησιμοποιηθεί και από τις ίδιες τις κεφαλαιοκρατικές κυβερνήσεις, όπως το είδαμε στη διανομή με δελτίο και στο εθνικό ασφαλιστικό σύστημα υγείας, τα δημόσια εκπαιδευτικά συστήματα, τα συστήματα δημόσιων βιβλιοθηκών, κ.λπ.... Επίσης, μερικά από αυτά τα μέτρα αυξάνουν σε πραγματικό επίπεδο τη δύναμη της κυβέρνησης, αλλά οι αναρχικοί δεν έβλεπαν την τοπική κυβέρνηση ως κυβέρνηση -- περισσότερα για αυτό πιο κάτω. Το κύριο σημείο εδώ είναι ότι οι αναρχικοί έβλεπαν μόνο τα επιφανειακά γνωρίσματα του χρήματος -- το τραπεζογραμμάτιο που εκδίδεται από τους πλούσιους και ισχυρούς οικονομικούς θεσμούς -- και όχι τα πραγματικά οικονομικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χρήματος.

Το πρόβλημα είναι ότι οι αναρχικοί δεν μπορούσαν να καταφέρουν το αδύνατο -- την άμεση κατάργηση των χρημάτων. Αυτή η αποτυχία κλονίζει τη θεωρία των αναρχικών , αλλά δεν ελαττώνει τις πρακτικές ενέργειες που λήφθηκαν από τους αναρχικούς στην οργάνωση των κολεκτιβών. Το πρόβλημα είναι ότι, φορτωμένοι με την ψεύτικη θεωρία τους, δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν την πραγματική φύση των οικονομικών μέτρων που λήφθηκαν στις κολεκτίβες, και έτσι δεν θα μπορούσαν να εξετάσουν τις οικονομικές σχέσεις που προέκυψαν μεταξύ των κολεκτιβών. Με την άποψή τους ότι η τοπική κυβέρνηση και τα τοπικά κουπόνια δεν είναι πραγματικά κυβέρνηση και χρήματα, δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν την ανάγκη για τον κοινωνικό έλεγχο της οικονομίας, τον έλεγχο από όλους τους εργάτες ως όλον, ως βήματα προς την κατάργηση της κεφαλαιοκρατίας. Για αυτούς συγκεντρωτισμός = απολυταρχισμός = κεφαλαιοκρατία, και δεν είχαν καμία ιδέα ότι οι απλές εξισώσεις τους , τους καταδίκασαν να είναι θύματα της δύναμης της αγοράς.

Από την άποψη της μαρξιστικής θεωρίας, δεν είναι καμία έκπληξη ότι το χρήμα δεν μπορεί να καταργηθεί μονομιάς. Ο μαρξισμός αναγνωρίζει την ανάγκη για μια σχετικά μεγάλη μεταβατική περίοδο μεταξύ της έναρξης της κοινωνικής επανάστασης και της επίτευξης μιας αταξικής κοινωνίας που έχει εξαλείψει την κυβέρνηση, τα χρήματα, κ.λπ. Κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου, οι εργαζόμενοι πρέπει να μάθουν να λειτουργούν την οικονομία με έναν συγκεντρωμένο τρόπο, υπερνικώντας κατά συνέπεια την αγορά. Επίσης, οι παραγωγικές δυνάμεις πρέπει να αναπτυχθούν αρκετά ώστε να αποβάλουν την οικονομία έλλειψης/σπάνης μεταξύ των μαζών. Και η ταξική διαίρεση της κοινωνία πρέπει να υπερνικηθεί στην πράξη προτού να μπορέσουν οι εργάτες να εγκαταλείψουν τη χρήση μιας επαναστατικής κρατικής μηχανής. Αλλά οι αναρχικοί καταγγέλλουν τους μαρξιστές για την αγωνία τους για τις μεταβατικές περιόδους, και ότι αυτό σημαίνει ότι οι μαρξιστές είναι απλώς "κρατικοί σοσιαλιστές" και "κρατικοί κεφαλαιοκράτες". Το μόνο που πρέπει υποθετικά να κάνεις είναι να καταλάβουν οι εργαζομένοι και οι αγρότες κάθε εργασιακό χώρο και αγρόκτημα από μόνοι τους, και έπειτα τα χρήματα και η κυβέρνηση θα καταργηθούν αμέσως. Η εμπειρία του ισπανικού εμφύλιου πολέμου δείχνει ότι το σχέδιο των αναρχικών δεν θα μπορούσε να καταργήσει τα χρήματα και την κυβέρνηση.

Πατριαρχία και μικρής κλίμακας παραγωγή .

Οι αναρχικοί θεώρησαν ότι οι κοινότητες του χωριού θα μπαίναν στη σφαίρα μιας μελλοντικής ελευθερωμένης κοινωνίας εάν και μόνο γινόντουσα αυτόνομες κολεκτίβες. Δεν έβλεπαν τις κολεκτίβες ως μόνο ένα βήμα, και δεν εβλεπαν την ανάγκη οι κολεκτίβες να ενσωματωθούν σε έναν ευρύτερο κοινωνικό έλεγχο όλης της παραγωγής. Αλλά όταν οι κοινότητες του χωριού ελευθερώθηκαν από τις παλαιές εθνικές μορφές του χρήματος και όταν πέτυχαν την αυτοκυβέρνηση ως κολεκτίβες, όχι μόνο δεν είχαν ελευθερωθεί από την κεφαλαιοκρατία, αλλά ακόμα έκαναν διακρίσεις εις βάρος των γυναικών. Έχουμε κοιτάξει εν συντομία ανωτέρω την αναρχική κολεκτίβα στο Binιfor, η οποία παρά την υποτιθέμενη κατάργηση του χρήματος πλήρωνε ακόμα τους άνδρες περισσότερο από τις γυναίκες . Αυτό δεν συνέβη απλά στο Binιfor, αλλά στις περισσότερες από τις κολεκτίβες. Και δεν είναι απλά η δυσφήμηση κάποιου φανατικού αντιπάλου του αναρχισμού, αλλά συζητήθηκε από τις αναρχικές γυναίκες τις ίδιες . Ένας συγγραφέας επισημαίνει, στη συζήτηση της κατάστασης το 1936-37, ότι :

"οι αναρχικοί είχαν δηλώσει πάντα την ισότητα όλων των ανθρώπινων οντων, αλλά, όπως τονίζει η φεμινιστική οργάνωση αναρχικών, Mujeres Libres [ελευθερωμένες γυναίκες ], σχέσεις παρέμεναν ακόμα "φεουδαρχικές ". Ο πιό κραυγαλέος τρόπος με τον οποίο οι αναρχικοί είχαν αποτύχει να τηρήσουν τα δηλωμένα ιδανικά τους ήταν τα διαφορετικά επίπεδα αμοιβής ανδρών και γυναικών στις περισσότερες επιχειρήσεις της CNT. .. Λίγη πρόοδος έγινε έξω από τις πόλεις, η μέγιστη επίδειξη της νέας ισότητας ήταν ο αριθμός των γυναικών στο μέτωπο."(9)

Η ανισότητα μεταξύ των ανδρών και των γυναικών υπήρξε στις βιομηχανικές κολεκτίβες στη Βαρκελώνη καθώς επίσης και στην ισπανική επαρχία. Αλλά ήταν ανθεκτικότερη στην αλλαγή στα αγροτικά χωριά. Και αυτή η πατριαρχική καταπίεση των γυναικών δεν είναι κάτι ιδιαίτερο μόνο στις ισπανικές αγροτικές κολεκτίβες. Όσον αφορά την επαρχία, είναι χαρακτηριστική των ανεξάρτητων αγροτικών κολεκτιβών που συμμετέχουν σε μικρής κλίμακας παραγωγή. Το είδαμε στο ρωσικό mir έναν αιώνα πριν και σε διάφορα μεξικάνικα ejidos σε αυτόν τον αιώνα. Η αγροτική κοινότητα του χωριού, εάν είναι μια αυτοεξαρτημένη οντότητα, δεν είναι ο προάγγελος μιας νέας κοινωνίας, αλλά τείνει να πάσχει από όλα τα δεινά της μικρής κλίμακας παραγωγής. Αυτό ισχύει ακόμα κι αν τα μέλη του είναι κάτοχοι του εδάφους από κοινού, έχουν διάφορες κοινές ευθύνες, και αποφασίζουν τις τοπικές κοινοτικές υποθέσεις τους δημοκρατικά. Στην μπολσεβικική επανάσταση, οι κομμουνιστές, προτού να εκφυλιστεί το κόμμα τους στο σταλινικό ρεβιζιονισμό, πήραν σοβαρά το ζήτημα να καταπιαστούν για την ισότητα των εργαζόμενων γυναικών με τους εργαζόμενους άνδρες. Αυτό απαίτησε όχι απλά να απελευθερώσουν την κοινότητα του χωριού από την παλαιά τσαρική κατοχή , αλλά το δέσιμο της κοινότητας του χωριού σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Απαιτούσε από τους εργαζομένους να επιδιώκουν συστηματικά να επηρεάσουν την επαρχία, και απαιτούσε να φτάσουν τα οφέλη της μεγάλης κλίμακας παραγωγής στο χωριό. Μεταξύ των μεθόδων επιρροής ήταν η κινητοποιήση του τοπικού πληθυσμού γύρω από κοινωνικά μέτρα που διαδόθηκαν σε όλη τη χώρα. Το έμβλημα της προσπάθειας δεν ήταν η αυτονομία, αλλά η προσπάθεια όλης της τάξης.

Η αποτυχία της αναρχικής μεθόδου κατάργησης της κυβέρνησης.

Η κατάργηση των αναρχικών της κυβέρνησης δεν ευημερούσε πολύ καλύτερα από την κατάργηση του χρήματος. Εθεώρησαν ότι μόλις ιδρύσουν τις αυτο-κυβερνώμενες κοινότητες τους στα χωριά και καταλάβουν τους εργασιακούς χώρους στις πόλεις, η κυβέρνηση καταργήθηκε. Δεν συνέβη όμως αυτό.
Πάρτε τα χωριά. Η αναρχική έκδοση της κατάργησης των χρημάτων οδήγησε την τοπική επιτροπή του χωριού να εκδίδει κουπόνια, να λειτουργούν διάφορες κοινωνικές υπηρεσίες (κουρεία, αποθήκες, κ.λπ.), να καθορίζει τους όρους της εργασίας, κ.λπ.... Αυτό αύξησε πραγματικά το ρόλο της τοπικής επιτροπής. Όπως μια πηγή επισημαίνει, εν μέσω του εκθειασμού των αγροτικών κολεκτιβών: ". .. Αλλά οι ζωές εκείνων που ενώθηκαν ελέγχονταν αυστηρά από την εκλεγμένη διοικητική επιτροπή που διαχειριζόνταν την κολεκτίβα, καθόριζε την εργασία, και πλήρωνε τις αμοιβές σε μια "οικιακή" βάση (ένας άντρας 5 πεσέτες, ανύπαντρη γυναίκα 4 πεσέτες ,προστάτης οικογενείας 5 πεσέτες, η σύζυγός του 2 πεσέτες, κτλ.)."(10) .

Η εξουσία των φτωχών σε αυτές τις επιτροπές ήταν αναμφισβήτητα μια μεγάλη βελτίωση σε σχέση με την υπαγόρευση στη ζωή κάποιου από τους πλουσίους. Αλλά κάποιος που σκέφτεται ότι μια τοπική επιτροπή -- επειδή είναι τοπική -- δεν ασκεί την πολιτική εξουσία δεν έχει μελετήσει ποτέ του ρεαλιστικά τις αυτό-κυβερνώμενες κοινότητες και οργανώσεις.

Αλλά ας συνεχίσουμε. Τι γίνεται με τον πολύ σημαντικό ανεφοδιασμό των τροφίμων στις πόλεις και τις πρώτες γραμμές του μετώπου ενάντια στους φασιστικούς στρατούς; Προκύπτει ότι αυτό δεν αφέθηκε απλά στα αγροτικά χωριά. Αντ' αυτού βοηθήθηκε με την χρήση της εξουσίας, από τις αναρχικές πολιτοφυλακές . Ανωτέρω έχω παραθέσει τον Miller που λέει ότι οι αγροτικές κολεκτίβες παρείχαν τις πόλεις και το μέτωπο, αν και δεν εξίσωσαν τους όρους μεταξύ τους. Αλλά αυτό που ο Miller παρέλειψε, είναι ο ρόλος των αναρχικών πολιτοφυλακών στην παροχή της πόλης και του μετώπου. Ο Antony Beevor, που είναι ευνοϊκός προς τις κολεκτίβες των αναρχικών, επισημαίνει ότι "στην Αραγονία που μερικές κολεκτίβες εγκαταστάθηκαν βίαια από τις αναρχικές πολιτοφυλακές, ειδικά του Durruti. Η ανυπομονησία τους να πάρουν τη συγκομιδή για να ταίσουν τις πόλεις, καθώς επίσης και η ζέση των πεποιθήσεών τους, οδήγησε μερικές φορές στην βία.(11) .

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αγροτικές κολεκτίβες δεν εβλεπαν την ανάγκη να εφοδιαστούν οι πόλεις και το μέτωπο. Αλλά για να καταφέρει πραγματικά αυτόν τον ανεφοδιασμό, χρειάστηκε κάτι περισσότερο από την καλή θέληση των κολεκτιβών. Οι πολιτοφυλακές χρησιμοποιήθηκαν. Και όταν ήρθε το πράγμα στην εξίσωση των συνθηκών μεταξύ των αγροτικών κολεκτιβών -- κάτι πάρα πολύ λεπτό και περίπλοκο για να ολοκληρωθεί από τις πολιτοφυλακές-- πολύ λίγα έγιναν. Αυτό βάζει μια κάπως διαφορετική εικόνα από την "αμοιβαία βοήθεια" στην επαρχία.

Αλλά τι σήμαινε η χρήση των πολιτοφυλακών; Οι οπλισμένες δυνάμεις είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του κράτους. Και οι πολιτοφυλακές δεν ήταν υπό την εντολή των αυτόνομων χωριών ούτε ήταν η κοινότητα του χωριού απλώς στα όπλα, αλλά ήταν περιοδεύουσες ομάδες που συμπληρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό με αναρχικούς από τις πόλεις. Εδώ έχουμε τους αναρχικούς να χρησιμοποιούν ένα από τα κύρια εργαλεία της κρατικής εξουσίας προκειμένου να συλλεχθεί σιτάρι από τις κολεκτίβες. Φυσικά, οι αναρχικοί εθεώρησαν ότι αφού ήταν πολιτοφυλακές αναρχικών, και δεν είχαν τους χαιρετισμούς και άλλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ισπανικού κανονικού στρατού, ότι δεν ήταν πλέον εργαλεία της κρατικής εξουσιας. Αυτό ήταν το ίδιο λάθος που έκαναν όταν υπέθεσαν ότι τα τοπικά κουπόνια δεν ήταν χρήματα, επειδή δεν ήταν τα μισητά τραπεζογραμμάτια που εκδίδονταν από την κεντρική κυβέρνηση.

Όσον αφορά την Βαρκελώνη και τις καταλανικές κυβερνήσεις , οι αναρχικοί δεν πράξαν καθόλου καλύτερα. Στην έναρξη του εμφύλιου πολέμου, οι αναρχικοί ήταν κυρίαρχοι στη Βαρκελώνη, την μεγαλύτερη πόλη της Καταλωνίας, και θα μπορούσαν να έχουν διαλύσει την κυβέρνηση της Καταλωνίας, την αποκαλούμενη "Generalitat", η οποία ήταν στα χέρια των φιλελεύθερων εθνικιστών αστών καταλανών. Οι αναρχικοί δεν το έκαναν , επειδή ήταν ενάντια στην ιδεολογία τους να σχηματίσουν μια κυβέρνηση. Ήταν ικανοποιημένοι τον Ιούλιο του 1936 με το να σχηματίσουν μια κεντρική Επιτροπή των αντι-φασιστικών πολιτοφυλακών (επίσης γνωστή ως Αντι-φασιστική Επιτροπή Πολιτοφυλακών), να καταλάβουν τους εργασιακούς χώρους, και να δημιουργήσουν τοπικές επιτροπές. Σε μία περίοδο που η αντι-φασιστική Επιτροπή πολιτοφυλακών ήταν λίγο πολύ η κυρίαρχη δύναμη στην Καταλωνία, οι αναρχικοί συνύπηρξαν με την κυβέρνηση. Ήταν σαν η αντίθεση των αναρχικών στις κυβερνήσεις να ερμηνεύθηκε και ως αντίθεση στην ανατροπή μιας κυβέρνησης. Ο αναρχικός ηγέτης Ahad de Santillαn θα γράψει αργότερα:

"θα μπορούσαμε να έχουμε παραμείνει μόνοι, να επιβάλαμε ρην απόλυτη ισχύ μας, να κηρύσαμε την Generalitat άχρηστη, και να επιβάλαμε την αληθινή εξουσία του λαού, αλλά δεν πιστεψαμε στη δικτατορία όταν ασκήθηκε ενάντια σε μας, και δεν το θελήσαμε όταν μπορέσαμε να το ασκήσουμε οι ίδιοι εις βάρος άλλων. Η κυβέρνηση Generalitat θα παρέμενε σε ισχύ με τον Πρόεδρο Companys επικεφαλής της, και οι Λαικές δυνάμεις θα οργανώνονταν στις πολιτοφυλακές για να συνεχίσουν την προσπάθεια για την απελευθέρωση της Ισπανίας. Κατά συνέπεια γεννήθηκε η Αντιφασιστική Επιτροπή πολιτοφυλακών της Καταλωνίας..."(12)

Κατά τον Σεπτέμβριο του 1936, οι αναρχικοί προσχώρησαν στην κυβέρνηση Generalitat της Καταλωνίας, και το Νοέμβριο προσχώρησαν στη δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας. Κατά συνέπεια οι αναρχικοί αρνήθηκαν αρχικά να διαμορφώσουν μια κυβέρνηση, ως παραβίαση του αντι-κράτους και των αντι-εξουσιαστικών αρχών τους, και προσχώρησαν έπειτα τόσο στις επαρχιακές όσο και στην εθνική κυβέρνηση.

Αλλη μια φορά, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι αναρχικοί δεν μπορούσαν να επιτύχουν το αδύνατο -- την άμεση κατάργηση της κυβέρνησης. Αυτή η αποτυχία κλονίζει τη θεωρία των αναρχικών, αλλά δεν ελαττώνει από μόνη της τα πρακτικά μέτρα που πήραν αναπτύσσοντας αυτό που ήταν στην πραγματικότητα όργανα επαναστατικής εξουσίας. Αλλά αυτά τα πρακτικά βήματα ραγίστηκαν βαθειά από την ανικανότητά τους να καταλάβουν, λόγω της ψεύτικη θεωρία τους, ποιος τύπος πολιτικής οργάνωσης απαιτείται από το επαναστατικό κίνημα. Παρερμήνευσαν τη χρήση των πολιτοφυλακών και των τοπικών επιτροπών για κατάργηση της κυβέρνησης, όταν ήταν ένα βήμα προς την ανάπτυξη μια μορφής επαναστατικής κυβέρνησης.

Σημειώσεις του συντάκτη J.Green:

(1) David Miller, Anarchism, "Constructive Achievements", σελ. 164.
(2) Το ίδιο., σελ. 163.
(3) Pierre Broué και Emile Témime, The Revolution and the Civil War in Spain, σελ. 163.
(4) Ronald Fraser, Blood of Spain: An Oral History of the Spanish Civil War, σελ. 211, 578. (Αυτό το βιβλίο περιεχεί αρκετά ντοκουμέντα πέρα από τις συνεντεύξεις)Η Καταλωνία υπό την Δημοκρατία , ήταν μια αυτόνομη περιοχή της Ισπανίας. Η "Generalitat" έτσι λεγόταν η κυβέρνηση –που συμμάχησε με την Ισπανική Δημοκρατία ενάντια στους φασίστες του Φράνκο—καθοδηγούνταν από τους φιλελεύθερους αστούς Καταλανούς εθνικιστές. Οι αναρχικοί στην κορυφή του επαναστατικού αναβρασμού ήταν ικανοποιημένοι με το να φτιάξουν τα δικά τους συμβούλια και να αφήσουν ήσυχη την Καταλανική κυβέρνηση . Σύντομα όμως θα έμπαιναν στην κυβέρνηση μαζί με άλλα αριστερά κόμματα.
(5) Blood of Spain, σελ. 209. Να νην μπερδεύεται ο Horacio Prieto με τον γνωστό πολιτικό του Ισπανικού Εμφυλίου Indalecio Prieto, έναν σοσιαλιστιή ρεφορμιστή και υπουργό της Ισπανικής Δημοκρατικής κυβέρνησής.
(6) Peter Wyden, The Passionate War: The Narrative History of the Spanish Civil War", 1936-1939, σελ. 72.
(7) Τέτοια κουπόνια χρησιμοποιήθηκαν σε πολλές κολλεκτίβες οργανωμένες από την UGT το συνδικάτο των ρεφορμιστών σοσιαλιστών όσο και από τις κολλεκτίβες της αναρχικής CNT.
(8) Miller, σελ. 163.
(9) Antony Beevor, The Spanish Civil War, p. 89. Η ανισότητα μεταξύ των μισθών που δίνοταν σε άντρες και γυναίκες ακόμα και σε κολλεκτιβές που είχαν κατά τα άλλα εξισώσει τους μισθούς επισημαίνεται από πολλές πηγές.
(10) Broué and Témime, σελ. 159.
(11) Beevor, σελ 93. Ο Buenaventura Durruti ήταν ένας από τους ήρωες του Ισπανικού Αναρχισμού.
(12) Broué and Témime, σελ. 131, παραθέτοντας από του Santillán's Por qué perdimos la guerra [Γιατί χάσαμε τον πόλεμο], σελ. 168.

(μέρος 2ο) από τον Joseph Green
(στο Communist Voice #10, Οκτ.. 1, 1996)

Ο Τζάκσον ο ίδιος της BCA αναγνωρίζει ότι υπήρξαν μερικά λάθη που έγιναν από τους ισπανικούς αναρχικούς. Ας δούμε την ανάλυση του Τζάκσον. Υποστηρίζει ότι η "κύρια αποτυχία ήταν σε έναν στρατιωτικό, και (μερικώς) σε ένα ιδεολογικό επίπεδο". Αγνοεί εξ ολοκλήρου τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζαν οι αναρχικοί, μάλλον προτιμά να ζει σε έναν κόσμο μύθων και ευσεβών πόθων σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Αλλά τα λάθη που απαριθμεί χρήζουν πολύ ενδιαφέροντος. Και αν και ο Τζάκσον λέει ότι υπήρξε κάποια ιδεολογική βάσης για αυτά, στην πράξη αποφεύγει από το να παρουσιάζει αυτήν την βάση. Αυτό είναι ένα λάθος που δεν θα κάνουμε.

Πρώτο λάθος-αδυναμία στην πάλη ενάντια στον φασισμό.

Καταρχήν, ο Τζάκσον μας λέει ότι οι ισπανοί αναρχικοί "δεν πραγματοποίησαν μια παρατεταμένη πάλη ενάντια στην φασιστική Φάλαγγα με την προοπτική να τους εξαφανίσουν από προσώπου γης." Όντως αυτό είναι μια συγκλονιστική παραδοχή. Οι αναρχικοί, οι αυτοαποκαλούμενοι ως μέγιστοι εχθροί του κράτους, δεν πραγματοποίησαν μια όσο θα έπρεπε πάλη ενάντια στο φασιστική Φάλαγγα, η αντιπρόσωπος του χειρότερου τύπου κατασταλτικού κράτους. Δυστυχώς, το Τζάκσον δεν μας λέει γιατί έγινε αυτό . Δεν ήταν οι ισπανοί αναρχικοί που κραυγάζαν όσο ο Τζάκσον για τα κακά του κράτους και όλης της εξουσίας; Ναι. Και εάν εντούτοις δεν θα μπορούσαν να δώσουν αρκετή έμφαση στην πάλη ενάντια στους φασίστες, γιατί θα πρέπει να πιστεψουμε ότι οι αναρχικοί του Σιάτλ όπως ο Τζάκσον μπορούν να πραγματοποιήσουν μια αρκετά παρατεταμένη και άγρια πάλη ενάντια στα αντιδραστικοους εδώ; .

Ας υποδείξουμε έναν λόγο για τον οποίο οι ισπανικοί αναρχικοί είχαν αυτό το πρόβλημα. Η ιδεολογία των αναρχικών -- καταλάβετε τον τοπικό εργασιακό σας χώρο , και δεν χρείαζεται τίποτε άλλο -- γεννά μια τοπικιστική προοπτική. Η αποστροφή της στο συγκεντρωτισμό είναι ενάντια στην ιδέα να οργανωθεί σε εθνικό επίπεδο (και ακόμα ευρύτερα η πάλη ενάντια στον αντιδραστικό εχθρό. Αυτό απαιτεί μια συγκεντρωτική πάλη και οι αναρχικοί δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι τόσο με τον πολιτικό συγκεντρωτισμό όσο δεν είναι με τον οικονομικό συγκεντρωσισμό.

Ένας συντάκτης, συμπονετικός στους αναρχικούς, εντούτοις γράφει ότι:

"Παραδείγματος χάριν, οι αναρχικοί της Καταλωνίας θεώρησαν ότι το να καταλάβουν εκ νέου την Saragossa θα ήταν ισοδύναμη με τη νίκη του πολέμου. Η επέλαση του Στρατού της Αφρικής (1) στο νοτιοδυτικό σημείο [της Ισπανίας] τους ενδιέφερε τόσο ως να ήταν μια εισβολή σε μια ξένη χώρα.(2) .

Ειρωνικά, ένας άλλος συγγραφέας στη "Μαύρη Αυτονομία" έβαλε το δάχτυλό του να δώσει μια πτυχή του ζητήματος. Ο David Ashley έγραψε ότι τα "θρυμματισμένα έθνη έχουν καταστραφεί με μικρότερο σπρώξιμο από το εξωτερικό...Ο λόγος για αυτό είναι ότι ανεξαρτήτως το μέγεθος μιας οργάνωσης θα νικήσει την αποδιοργάνωση και την αλληλοφαγωμάρα θα νικήσει την αποδιοργάνωση, ακόμα κι αν η οργάνωση είναι μικροσκοπική έναντι της τεράστιας αποδιοργανωμένης μάζας" -- Μια παράξενη παραδοχή για έναν αναρχικό. Αλλά δίνει ένα σημείο στη δυσκολία που οι ισπανικοί αναρχικοί είχαν στην πάλη ενάντια στη Φάλαγγα. Η Φάλαγγα οργανώθηκε, ενώ οι αναρχικοί -- ικανοί να καταλάβουν και να θέσουν σε παραγωγή μεμονωμένες κολεκτίβες , ή ακόμα και μερικές περιφερειακές επιτροπές -- εντούτοις έτειναν στην αποδιοργάνωση.

Δεύτερο λάθος -- έλλειψη ανεξαρτησίας .

Ο δεύτερος λόγος που δίνει ο Τζάκσον είναι ότι οι ισπανικοί αναρχικοί "υποτίμησαν την προδοσία των μαρξιστικών-λενινιστικών "συμμάχων" τους (και ακόμη και μερικών από τους αναρχικούς τους "σύμμαχους") , οι οποίοι πλαισίωσαν αργότερα την φιλελεύθερη κυβέρνηση για να καταστρέψουν τις αναρχικές κολεκτίβες. Μερικά μέλη της CNT προσχώρησαν ακόμη και στην κυβέρνηση στο όνομα του "ενιαίου μέτωπου ενάντια στο φασισμό". Εδώ βλέπουμε ότι οι αναρχικοί συρόμενοι ως ένα ορισμένο βαθμό από τους Σταλινικούς (το ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα δεν ήταν πλέον μαρξιστικό-λενινιστικό αλλά είχε υπερνικηθεί από το ρεβιζιονιστικό Σταλινισμό κατά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο). Επιπλέον, ενώ ο Τζάκσον κατηγορεί τους σταλινικούς για τα πολιτικά λάθη των αναρχικών, αναγνωρίζει ότι οι αναρχικοί οι ίδιοι προσχώρησαν στην κυβέρνηση -- δηλ. σύρθηκαν πίσω από τους φιλελεύθερους αστοδημοκράτες.

Αλλά γιατί το έκαναν αυτό οι αναρχικοί ; Είναι επειδή οι ισπανοί αναρχικοί είχαν μια παράδοση συνεργασίας με τους κομμουνιστές και ακολουθίας πίσω τους; Κάθε άλλο. Οι ισπανοί αναρχικοί ήταν εξίσου εχθρικοί προς τον μαρξιστικό κομμουνισμό και τον σταλινισμό (πλαστός κομμουνισμός), και εξίσου εχθρικοί στους αστούς πολιτικούς όσο και ο Τζάκσον. Φώναξαν εξίσου δυνατά με τον Τζάκσον, και το έκαναν για πολύ περισσότερο από ότι ο Τζάκσον το κάνει. Ήταν εκπαιδευμένοι εδώ και δεκαετίες στην αποχή ενάντια στην πολιτική καθώς επίσης και ενάντια στο μαρξισμό. Έτσι είναι δύσκολο να θεωρηθεί ότι προσχώρησαν σε μια κυβέρνηση από μια μαλθακότητα προς είτε τον μαρξισμό είτε τον σταλινισμό.

Αυτό που συνέβη ήταν ότι οι αναρχικοί στερούνταν οποιεσδήποτε ανεξάρτητες απαντήσεις στην πάλη ενάντια στον φασισμό. Χωρίς αυτές τις ανεξάρτητες απαντήσεις, δεν θα μπορούσαν να κάνουν παρά μόνο να διασπαστούν και να ακολουθήσουν άλλες πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και αν ήταν οι δυνάμεις που κατήγγελλαν για δεκαετίες. Όταν έίδαν ότι οι αυτόνομες κολεκτίβες είχαν πρόβλημα, έπρεπε να γυρίσουν στις λύσεις που προτάθηκαν από άλλες πολιτικές δυνάμεις, επειδή δεν είχαν καμία πραγματική απάντηση δική τους. Όταν έίδαν ότι οι αναρχικές πολιτοφυλακές δεν ήταν ικανοποιητικές για τη στρατιωτική πάλη, έπρεπε να γυρίσουν στα σχέδια για τη συστηματοποίηση του στρατού που προτάθηκε από άλλες πολιτικές δυνάμεις. Όταν έίδαν ότι δεν θα μπορούσαν να καταργήσουν απλά την κυβέρνηση εν μέσω της κρίσης, κυμαίνονταν μεταξύ να αφήσουν τις φιλελεύθερες αστικές κυβερνήσεις ήσυχες και με το να συμμετέχουν σε αυτές .

Είναι προς τιμήν των ισπανών αναρχικών ότι αναγνώρισαν ότι μερικλη από τη ρητορική τους έπρεπε να αφεθεί κατά μέρος. Δεν θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν με την κενή ρητορική που ικανοποιεί τον Τζάκσον επειδή μπόρεσαν να δουν με τα μάτια τους ότι τα σχέδια αναρχικών είχαν προβλήμα. Αλλά αφ' ετέρου, δεν είχαν καμία ιδέα για το πώς να εξετάσουν τα προβλήματα που έβλεπαν. Κατέληξαν να σέρνονται από άλλες δυνάμεις, γκρινιάζοντας για αυτό και το άλλο. Ήταν ένα fiasco μέγιστων διαστάσεων.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο αναρχισμός είχε αποδειχθεί χρεωκοπημένος στην Ισπανία. Ο Engels συζήτησε ένα παρόμοιο fiasco που συνέτριψε τους ισπανούς αναρχικούς τον 19ο αιώνα στο έργο του "οι Μπακουνικοί επί τω έργω: Ένας απολογισμός της ισπανικής επανάστασης το καλοκαίρι του 1873 ". Εδώ οι ισπανοί αναρχικοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πιθανή αντικατάσταση της μοναρχίας από μια λαϊκή δημοκρατία. Σύμφωνα με τη θεωρία των Μπακουνικών που ακολουθούσαν εκείνο τον καιρό, οι αναρχικοί δεν έπρεπε να νοιαστούν για τα πολιτικά γεγονότα που λάμβαναν χώρα. Όπως το περιγράφει ο Engels, οι ισπανοί αναρχικοί "κήρυσσαν για χρόνια ότι καμμία συμμετοχή δεν πρέπει να γίνει σε μια επανάσταση αν δεν εχει ως στόχο τηε την άμεση και πλήρη χειραφέτηση της εργατικής τάξης. .." (Αυτό είναι ένα ακόμα δόγμα των αναρχικών.) Και όμως, κάθε ισπανός εργαζόμενος ήξερε ότι η εργατική τάξη πρέπει να επεμβει στα κρίσιμα πολιτικά γεγονότα που εμφανίζονταν.

Έτσι τι κάναν οι αναρχικοί το 1873; Κατέληξαν εν μέρει να απέχουν από τη λήψη οποιασδήποτε καθορισμένης γραμμής σε αυτόν αγώνα, και εν μέρει να ακολοθούν τους Δημοκρατικούς αστούς. Κηρύσσοντας ενάντια στην επαναστατική κυβέρνηση, οι Μπακουνικοί εντούτοις συμμετείχαν σε κυβερνητικές επιτροπές "juntas" με τους Δημοκρατικούς αστούς, γενικά χωρίς να είσαι σε θέση να επηρεάσουν το πρόγραμμά τους. Και στρατιωτικά, ο Engels επισήμανε ότι η αλλεργία τους προς το συγκεντρωτισμό οδήγησε στον τεμαχισμό των επαναστατικών δυνάμεων, έτσι ώστε οι αντιδραστικοι να είναι σε θέαη "να κατακτήσουν μια πόλη μετά από την άλλη με μια χούφτα στρατιωτών, ουσιαστικά χωρίς αντίσταση."
Η πρωταρχική αιτία του σύρσιμου των αναρχικών πίσω από άλλες δυνάμεις στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο ήταν η αποτυχία της θεωρίας των αναρχικών. Είναι ότι συνέβη το 1873, και συνέβη πάλι έξι δεκαετίες αργότερα στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.

Τρίτο λάθος -- έλλειψη διεθνούς αλληλεγγύης .

Η τρίτη κριτική του Τζάκσον στους ισπανούς αναρχικούς είναι ότι "δεν είχαν ξοδεψει αρκετό χρόνο για να αναπτύσσουν πραγματικά τα δίκτυά τους έξω από τη χώρα στην περίπτωση που χρειαστούν τα όπλα, τις προμήθειες, ή ένα μέρος για να επιδιώξουν καταφύγιο γρήγορα." Εδώ πάλι, ο Τζάκσον δεν προτείνει έναν λόγο για τον οποίο αυτό συνέβη. Εδώ και πάλι η τοπικιστική προοπτική των αναρχικών θα πήγαινε ενάντια σε τέτοιες προετοιμασίες. Όντως, οι αναρχικοί είχαν τη διεθνή ένωσή τους την δεκαετία του 1870, ξεχωριστή από την αυθεντική Πρώτη Διεθνή και τους Μαρξιστές. Είχε φθάσει σε τόσο άσχημο σημείο που οι αναρχικοί δεν προσπάθησαν ποτέ να την αναζωογονήσουν και φαίνονταν να προτιμούν να ξεχάσουν για αυτήν. Λαμβάνοντας υπόψη τον τοπικισμό των αναρχικών, δεν είναι απορίας άξιον ότι αυτή η Διεθνής δεν φαίνεται να λείπει και από τους σύγχρονους αναρχικούς.

Ευρωκεντρισμός και Μαρόκο .

Τέλος, ας σημειώσουμε μια άλλη ανεπάρκεια των ισπανών αναρχικών που συσχετίζεται με τις ανεπάρκειές τους στο διεθνισμό. Ο Τζάκσον είναι σιωπηλός για αυτήν την ανεπάρκεια, αν και θα φαινόταν να αφορά τον "ευρωκεντρισμό" για τον οποίο ο Τζάκσον μιλά τόσο πολύ. (Ο Τζάκσον κατηγορεί τους "άσπρους αριστερούς" ότι είναι ευρωκεντριστές σε όλη την επιστολή του.) Μπορεί να φανεί παράξενο ότι ο Τζάκσον κατηγορεί γενικλως τους αριστερούς -- που συζητάνε τη φύση των καθεστώτων στην Ασία, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική, και την Ανατολική Ευρώπη -- ότι είναι ευρωκεντρικοί, ενώ ο ίδιος παρουσιάζει την εμπειρία ενός αγώνα σε μια δυτική ευρωπαϊκή χώρα, την Ισπανία, ως κύριο παράδειγμα του επιτυχούς αναρχισμού του. Αυτό είναι ένα άλλο παράδειγμα ενός αναρχικού που έχει μια ιδέα θεωρητικά, αλλά αναγκάζεται αναθεωρήσει τις ιδέες του στην πράξη. Αλλά πολύ σημαντικότερο είναι ότι ο Τζάκσον αποτυγχάνει να δείξει τον "ευρωκεντρισμό" των ισπανών αναρχικών.

Το ζήτημα αφορά εδώ το Μαρόκο, ένα μέρος της βόρειας Αφρικής. Το Μαρόκο εκείνη την περίοδο χωρίστηκε μεταξύ της Ισπανίας και της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφύλιου πολέμου, οι φασίστες χρησιμοποίησαν έναν μεγάλο αριθμό μαροκινών στρατευμάτων. Εάν η ισπανική εργατική τάξη επρόκειτο να νικήσει το φασισμό, ήταν σημαντικό να ξεσηκωθούν οι Μαροκινοί σε επανάσταση ενάντια στους φασιστικούς Φαλλαγίτες διοικητές τους. Προκειμένου να γίνει αυτό, θα ήταν απαραίτητο να πιστοποιηθεί το δικαίωμα του Μαρόκου στην αυτοδιάθεση και στην υπόσχεση ότι, εάν οι φασίστες ηττηθούν, θα υπήρχε ένα τέλος στην ισπανική κυριαρχία. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Ενώ η χορήγηση από την Δημοκρατικη κυβέρνηση της αυτονομίας στην Καταλωνία και τη Βασκική περιοχή είχε αυξήσει την υποστήριξή της σε εκείνες τις περιοχές της ευρωπαϊκής Ισπανίας, δεν υπήρξε καμία σοβαρή προσπάθεια να κερδίσει τις Μαροκινές μάζες στην Αφρική.

Φαινόταν σαν οι Δημοκρατικοί αστοί θα προτιμούσαν να έχαναν στους φασίστες από το να δουν το Μαρόκο να γίνει ανεξάρτητο. Φοβόντουσαν επίσης ότι αναγνωρίζοντας τα μαροκινά δικαιώματα θα δυσαρεστούσαν την Γαλλία και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ήταν στα χέρια της εργατικής τάξης να αντιπροσωπεύσει τα εθνικά δικαιώματα των Μαροκινών. Αλλά οι αναρχικοί δεν ήταν ιδιαίτερα ενδιαφερόμενοι σε αυτό το ζήτημα. Στα γραπτά που συζητιούνται οι απόψεις των ισπανών αναρχικών, είναι δύσκολο να βρεθεί ακόμη και η αναφορά του μαροκινού προβλήματος (χωρίς αμφιβολία αυτό είναι επίσης μέρος του τοπικιστικού προσανατολισμού του αναρχισμού, καθώς επίσης και της αντίθεσή τους σε όλα τα κράτη.) Αλλά σύμφωνα με μια πηγή, "πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, όλα τα επαναστατικά κόμματα είχαν δηλώσει υπέρ της ανεξαρτησίας, ή τουλάχιστον της πλήρους αυτονομίας του Μαρόκου." Αλλά μόνο το POUM (που δεν ήταν αναρχικό) "τοποθετήθηκε δημόσια" για αυτό κατά τη διάρκεια του πολέμου (3).

Δεν ήταν ότι ο μαροκινός πόλεμος ήταν ένα δευτερεύον ζήτημα στην Ισπανία, ο οποίος θα μπορούσε να αγνοηθεί τυχαία σε μια εποχή εθνικής κρίσης. Μια επανάσταση φυλετικών πληθυσμών στο Rif του Μαρόκου που καθοδηγήθηκε από τον Abd EL- krim είχε διαρκέσει από το 1919 ως το 1926. Το 1921, είχαν συντρίψει έναν ολόκληρο ισπανικό στρατό σε μια σημαντική μάχη, και για αρκετά έτη μια μεγάλη ζώνη του Μαρόκου ελευθερώθηκε. Χρείαστηκαν σημαντικές δυνάμεις από τη Γαλλία καθώς επίσης και την Ισπανία για να κατασταλθεί αυτή η εξέγερση. Και η ιστορία θα επεδείκνυε σύντομα πόσο καταστρεπτικό είναι για την εργατική τάξη εάν η χώρα "τους" κερδίζει έναν άδικο κατοχικό πόλεμο. Ο ισπανικός "στρατός της Αφρικής" που κατέστειλε τους Μαροκινούς θα ήταν ο πυρήνας των φασιστικών δυνάμεων που θα κατέστελλαν τους ισπανούς εκμεταλλευόμενους στον εμφύλιο πόλεμο. Μεταξύ των στρατηγών του ήταν οι πρωταίτιοι σπινθήρες της φασιστικής εξέγερσης, όπως ο Mola,ο Goded,ο Queipo de Llano,ο Sanjurjo, και ο Franco ο ίδιος (4) και η υποταγή του Μαρόκου είχε προετοιμάσει το έδαφος για τη χρήση χιλιάδων γηγενών Μαροκινών στρατευμάτων ενάντια στη Δημοκρατία. Όπως ο μαρξισμός διδάσκει, ένα έθνος που καταπιέζει ένα άλλο σφυρηλατεί τις αλυσίδες της σκλαβιάς του. Οι γαλλοί και ισπανοί κομμουνιστές είχαν κάνει εκστρατεία σθεναρά υπέρ της εξέγερσης του Rif ενώ προχωρούσε, και οι ισπανοί κομμουνιστές είχαν συνεχίσει να υποστηρίζουν τη μαροκινή ανεξαρτησία έως ότου αντικαταστάθηκε η μαρξιστική-λενινιστική στάση τους από το ρεβιζιονιστικό σταλινισμό. Στα μέσα της δεκαετίας του '30, οι σταλινικοί εγκατέλειψαν τους Μαροκινούς ως μέρος των πάρε-δωσε με τους φιλελεύθερους Δημοκρατικούς. Και οι αναρχικοί; Δεν φάνηκαν να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το ζήτημα κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου.

Και έτσι οι ισπανικοί αναρχικοί αντιμετώπισαν τους Μαροκινούς με αδιαφορία.

σημειώσεις:
(1) Αυτό ήταν το πιο εκπαιδευμένο και σκληραγωγημένο κομμάτι του Ισπανικού Στρατού και των δυνάμεων του Φράνκο. Παρόλο το όνομα του ο Στρατός της Αφρικής ήταν μέρος του Ισπανικού Στρατού.
(2) Antony Beevor, The Spanish Civil War, σελ. 91.
(3) Stanley G. Payne, The Spanish Revolution, σελ. 270.
(4) Ronald Fraser, Blood of Spain: An Oral History of the Spanish Civil War, σελ. 566.

Free Blog Counter

Ο Λένιν για την αναρχοσυνδικαλιστική CGT (Γαλλία)

2007-08-08T21:40:00.001+03:00

Αστικός και σοσιαλιστικός πασιφισμός

Β.Ι. Λένιν

μετάφραση από τα αγγλικά: δική μου

...απόσπασμα....

Ο ΠΑΣΙΦΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ

Το συνέδριο της Γαλλικής Γενικής Συνομοσπονδίας της Εργασίας (Confιdιration gιnιrale du Travail) [3] και του γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος μόλις έγιναν . Η αληθινή σημασία και ο αληθινός ρόλος του σοσιαλιστικού πασιφισμού στην παρούσα στιγμή σίγουρα αποκαλύφθηκε σε αυτά τα συνέδρια.

Αυτό είναι το ψήφισμα που εγκρίθηκε ομόφωνα στο συνέδριο των Συνδικάτων. Η πλειοψηφία των διακαών σωβινιστών που διευθύνθηκαν από τον διαβοήτο Jouhaux, τον αναρχικό Broutchoux και... ο "Τσιμερβαλτιστης" Merrheim όλους το ψηφίσαν:

"Αυτή η Συνδιάσκεψη των Εθνικών Επιχειρησιακών Ομοσπονδιών και συνδικάτων , που έχουν λάβει γνώση του Μηνύματος του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών που "προσκαλεί όλα τα εμπόλεμα έθνη δημοσίως να δηλώσουν τις απόψεις τους ως προς τους όρους επάνω στους οποίους αυτός ο πόλεμος θα τερματιστεί"

"ζητά από τη γαλλική κυβέρνηση να συμφωνήσει με αυτήν την πρόταση "

"προσκαλεί την κυβέρνηση να πάρει την πρωτοβουλία στην υποβολή μιας παρόμοιας πρότασης στους συμμάχους της προκειμένου να επιταχυνθεί η στιγμή της ειρήνης"

"δηλώνει ότι η ομοσπονδία των εθνών, που είναι μια από τις εγγυήσεις μιας τελικής ειρήνης, μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο λαμβάνοντας υπόψη την ανεξαρτησία, το εδαφικό απαραβίαστο και την πολιτική και οικονομική ελευθερία όλων των εθνών, μεγάλων και μικρών."

"Οι οργανώσεις που αντιπροσωπεύονται σε αυτήν την συνδιάσκεψη δεσμεύονται οι ίδιοι να υποστηρίξουν και να διαδώσουν αυτήν την ιδέα μεταξύ των μαζών των εργαζομένων προκειμένου να τεθεί ένα τέλος στην παρούσα αόριστη και διφορούμενη κατάσταση, η οποία μπορεί μόνο να ωφελήσει τη μυστική διπλωματία, ενάντια στην οποία η εργατική τάξη έχει διαμαρτυρηθεί πάντα."

Εδώ έχετε ένα δείγμα του "καθαρού" πασιφισμού, εξ ολοκλήρου στο πνεύμα του Kautsky, ένας πασιφισμός που εγκρίνεται από μια επίσημη εργατική οργάνωση που δεν έχει τίποτα από κοινού με το μαρξισμό και αποτελείται κυρίως από σωβινιστές. Έχουμε ενώπιον μας ένα σημαντικό έγγραφο, που αξίζει τη σοβαρότερη προσοχή, της πολιτικής ενότητας των σωβινιστών και των "Καουτσκικών" σε μια πλατφόρμα κούφιων πασιφιστικών φράσεων. Στο προηγούμενο άρθρο προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε τη θεωρητική βάση της ενότητας των ιδεών των σωβινιστών και των πασιφιστώνχ, των αστών και των σοσιαλιστικών ρεφορμιστών. Τώρα βλέπουμε αυτήν την ενότητα που επιτυγχάνεται στην πράξη σε μια άλλη ιμπεριαλιστική χώρα.

Στην συνδιάσκεψη του Zimmerwald , 5-8 Σεπτεμβρίου, 1915, ο Merrheim δήλωσε:“Le parti, les Jouhaux, le gouvernement, ce ne sont que trois totes sous un bonnet” ("το κόμμα, ο Jouhaux και η κυβέρνηση είναι τρία κεφάλια κάτω από ένα καπό", δηλ.,είναι όλοι τους ένα). Στη συνδιάσκεψη της C.G.T., στις 26 Δεκεμβρίου 1916, ο Merrheim ψήφισε μαζί με τον Jouhaux για ένα πασιφιστικό ψήφισμα. Στις 23 Δεκεμβρίου 1916, ένα από τα πιό ειλικρινή και περισσότερα ακραία όργανα των γερμανικών σοσιαλ-ιμπεριαλιστών, το Chemnitz Volksstimme, δημοσίευσε ένα κύριο άρθρο που τιτλοφορήθηκε "αποσύνθεση των αστικών κομμάτων και η αποκατάσταση της σοσιαλδημοκρατικής ενότηταε".Είναι περιττό να πει κανείς,ότι εγκωμιάζει τους πασιφιστές Sόdekum, Legien, Scheidemann και Σια., ολόκληρη τη γερμανική σοσιαλδημοκρατική πλειοψηφία του κόμματος και, επίσης, την πασιφιστική γερμανική κυβέρνηση. Αναφέρει : "Το πρώτο συνέδριο του κόμματος που θα συγκαλεστεί μετά από τον πόλεμο πρέπει να αποκαταστήσει την ενότητα των κομμάτων, με εξαίρεση τους λίγους φανατικούς υποστηρικτές που αρνούνται να συμφωνήσουν με τις υποχρεώσεις του κόμματος [ δηλ., υποστηρικτές του Karl Liebknecht! ] ...Η κομματική ενότητα βασισμένη στην πολιτική του Γραματτέα του κόμματος , της σοσιαλδημοκρατικής ομάδας Reichstag και των συνδικάτων."

Αυτό είναι μια σαφής έκφραση της ιδέας, και μια σαφής προκήρυξη της πολιτικής "της ενότητας" μεταξύ των δεδηλωμένων γερμανών σοσιαλσωβινιστών από τη μία και του Kautsky και Σια και του Σοσιαλδημοκρατικής Εργατικής Ομάδας από την άλλη σχετικά -ενότητα βάσει του πασιφιστικών φράσεω- "ενότητα" όπως επετεύχθη στη Γαλλία στις 26 Δεκεμβρίου,1916, μεταξύ του Jouhaux και του Merrheim!

Το κεντρικό όργανο του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιταλίας, Avanti!, γράφει σε ένα κύριο άρθρο στο φύλλο του της 28ης Δεκεμβρίου1916:

"Αν και ο Bissolati και Südekum, Bonomi και Scheidemann, Sembat και David, Jouhaux και Legien έχουν ·αποστατήσει στο στρατόπεδο του αστικού εθνικισμού και έχω προδώσε [hanno tradito] την διεθνιστική ιδεολογική ενότητα, που υπόσχεθηκαν να εξυπηρετούν πιστά και έντιμα, εμείς θα μείνουμε μαζί τους γερμανικός σύντροφους, πρόσωπαα όπως τον , Liebknecht, Ledebour, Hoffmann, Meyer, και με τους γάλλους συντρόφους, πρόσωπα όπως Merrheim, Blanc, Brizon, Raffin-Dugens, , που δεν έχουν αλλάξει και δεν έχουν αμφιταλαντευτεί."

Σημειώστε τη σύγχυση που εκφράζεται σε αυτή την δήλωση:

Ο Bissolati και ο Bonomi διαγράφθηκαν από το Σοσιαλιστικό κόμμα της Ιταλίας ως μεταρρυθμιστές και σωβινιστές πριν από τον πόλεμο. Το Avanti! βάζει τους τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με τον Sόdekum, και τον Legien, και αρκετά σωστά, φυσικά. Αλλά ο Sόdekum, ο David και ο Legien είναι στο τιμόνι του υποτιθέμενου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, το οποίο, στην πραγματικότητα, είναι σοσιαλσοβινιστικό κόμμα, και όμως αυτό το ίδιο το Avanti! αντιτάσσεται στην αποβολή τους, αντιτάσσεται με μια ρήξη μαζί τους, και στο σχηματισμό μιας τρίτης διεθνούς. Το Avanti! αρκετά σωστά περιγράφει τον Legien και τον Jouhaux ως αποστάτες στο στρατόπεδο του αστικού εθνικισμού και αντιπαραβάλλει τη συμπεριφορά τους με τους Liebknecht, Ledebour, Merrheim και Brizon. Αλλά έχουμε δει ότι ο Merrheim ψηφίζει στην ίδια πλευρά με τους Jouhaux, ενώ ο Legien, στο κρατίδιο του, δηλώνει την πεποίθηση του ότι η ενότητα των κομμάτων θα αποκατασταθεί, με την μόνη εξαίρεση, εντούτοις, των υποστηρικτών του Liebknecht, δηλ., "ενότητα" με την Εργατική Σοσιαλδημοκρατική ομάδα (συμπεριλαμβανομένου του Kautsky) στην οποία το Ledebour ανήκεϊ!

Αυτή η σύγχυση προκύπτει από το γεγονός ότι το Avanti! συγχέει το αστικό πασιφισμό με τον επαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό διεθνισμό, ενώ οι πεπειραμένοι πολιτικοί όπως ο Legien και ο Jouhaux καταλαβαίνουν τελείως καλά ότι ο αστικός και ο σοσιαλιστικός πασιφισμός είναι ταυτόσημα.

Γιατί όχι, πράγματι, να μην χαρεί την "ομοφωνία" μεταξύ Jouhaux και Merrheim ο M. Jouhaux και το όργανο του, το σοβινιστικό La Bataille, [4] όταν, ομόφωνα εγκρίναν το ψήφισμα, που παραθέσαμε πλήρως ανωτέρω, που περιέχει τίποτα αλλά εκτός από αστικές πασιφιστικές φράσεις ούτε μια σκιά επαναστατικής συνείδησης, ούτε μια σοσιαλιστική ιδέα!

Δεν είναι γελοίο να μιλάς για την "οικονομική ελευθερία όλων των εθνών, μεγάλων και μικρών", και όμως να μην λες μια λέξη για το γεγονός ότι, μέχρι οι αστικές κυβερνήσεις να ανατραπούν και η αστική τάξη να απαλλοτριωθεί, αυτή η συζήτηση της "οικονομικής ελευθερίας" είναι ακριβώς τέτοια εξαπάτηση των λαών όπως η συζήτηση της "οικονομικής ελευθερίας" του ατόμου γενικά, των μικρών αγροτών και πλούσιων, των εργατών και των κεφαλαιοκρατών, στη σύγχρονη κοινωνία ;

Το ψήφισμα που ο Jouhaux και ο Merrheim ψηφίσαν ομόφωνα εμποτίζεται λεπτομερώς με τις ίδιες ιδέες του "αστικού εθνικισμού" που ο Jouhaux εκφράζει, όπως το Avanti! αρκετά σωστά επισημαίνει, αποτυγχάνοτας όμως παράξενα να παρατηρήσει ότι και ο Merrheim εκφράζει τις ίδιες ιδέες.

Οι αστοί εθνικιστές πάντα και παντού flaunt "γενικές" φράσεις για μια "ομοσπονδία των εθνών" γενικά και για τη "οικονομική ελευθερία όλων των εθνών, μεγάλων και μικρών". Αλλά οι σοσιαλιστές, αντίθετα από τους αστούς εθνικιστές , πάντα λέγαν και λένε και τώρα: η ρητορική για τη "οικονομική ελευθερία όλων των εθνών, μεγάλων και μικρών", είναι μια αηδιαστική υποκρισία εφ' όσον επενδύουν στο εξωτερικό ορισμένα έθνη (παραδείγματος χάριν, Αγγλία και Γαλλία), δηλαδή, δανείζουν με τόκο αντίστοιχο ενός τοκογλύφου στα μικρά και υπανάπτυκτα έθνη, δισεκατομμύρια φράγκων, και εφ' όσον τα μικρά και αδύνατα έθνη είναι υπό τον έλεγχο τους.

Οι σοσιαλιστές δεν θα μπορούσαν να έχουν επιτρέψει ούτε μια πρόταση του ψηφίσματος, για το οποίο οι Jouhaux και Merrheim ψήφισαν ομόφωνα, και πέρασε χωρίς σοβαρές διαμαρτυρίες. Σε άμεση αντίθεση με εκείνο το ψήφισμα, οι σοσιαλιστές έπρεπε να είχαν δηλώσει ότι η δήλωση Wilson είναι ένα ξεκάθαρο ψέμα και μια καθαρή υποκρισία, επειδή ο Wilson αντιπροσωπεύει μια αστική τάξη που έχει βγάλει δισεκατομμύρια από τον πόλεμο, επειδή είναι προϊστάμενος μιας κυβέρνησης που έχει οπλίσει ξέφρενα τις Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς σε προετοιμασία για έναν δεύτερο μεγάλο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οι σοσιαλιστές έπρεπε να είχαν δηλώσει ότι η αστική γαλλική κυβέρνηση είναι δεμένη με τα χέρια και τα πόδια από το χρηματιστικό κεφάλαιο , του οποίου σκλάβος είναι, και από τις μυστικές, ιμπεριαλιστικές, αρπακτικές και αντιδραστικές συνθήκες με την Αγγλία, τη Ρωσία, κ.λπ., και επομένως δεν μπορούν να κάνουν ή να πουν τίποτα εκτός από παντελή ψέματα για μια δημοκρατική και "δίκαιη" ειρήνη. Οι σοσιαλιστές θα είχαν δηλώσει ότι η προσπάθεια για μια τέτοια ειρήνη δεν μπορεί να γίνει με την επανάληψη γενικόλογων, ανιαρών, καλοκάγαθων, συναισθηματικών, άνευ σημασίας και μη δεσμευτικών πασιφιστικών φράσεων, οι οποίες χρησιμεύουν μόνο για να εξωραίσουν τα λάθη του ιμπεριαλισμού. Μπορεί να είναι μόνο με την εξήγηση της αλήθειας στους λαούς, με την εξήγηση στους λαούς ότι προκειμένου να ληφθεί μια δημοκρατική και δίκαιη ειρήνη πρέπει οι αστικές κυβερνήσεις όλων των εμπόλεμων χωρών να ανατραπούν, και ότι για αυτόν το λόγο πρέπει να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα ότι τα εκατομμύρια των εργατών οπλίζονται και ότι το υψηλό κόστος ζωής και οι φρίκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου έχουν παρακινήσει το θυμό των μαζών.

Να τι έπρεπε οι σοσιαλιστές πρέπει να είχαν πει αντί αυτών που λέγονται στο ψήφισμα Jouhaux - Merrheim.

Το συνέδριο του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι ταυτόχρονα με αυτό της C.G.T., όχι μόνο απείχε από αυτό το ρητό , αλλά ενέκρινε ένα ψήφισμα που είναι ακόμα χειρότερο από αυτό το προαναφερθέν. Υιοθετήθηκε από 2.838 ψήφους ενάντια σε 109, με 20 αποχές, δηλαδή, από το μπλοκ των σοσιαλσοβινιστών (Renaudel και Σια., οι αποκαλούμενοι "majoritaires") και τους Longuetists (υποστηρικτές του Longuet, οι γάλλοι Καουτσκιστές)!! Επιπλέον, ο Τσιμμερβαλντιστής Bourderon και ο Kienthalian Raffin - Dugens ψήφισαν αυτήν την απόφαση!!

Δεν θα παραθέσουμε το ψήφισμα-είναι υπέρμετρα μακρύ και συνολικά χωρίς ενδιαφέρον: περιέχει καλοκάγαθες, συναισθηματικές φράσεις για την ειρήνη, που ακολουθείται αμέσως από τις δηλώσεις ετοιμότητας να συνεχίσει να υποστηρίζει την αποκαλούμενη "εθνική υπεράσπιση" της Γαλλίας, δηλ., ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που διεξάγει η Γαλλία σε συμμαχία με τους μεγαλύτερους και ισχυρότερους ληστές όπως την Αγγλία και τη Ρωσία.

Στη Γαλλία, η ενότητα των σοσιαλσωβινιστών με τους πασιφιστές (ή Καουτσκιστών) και ενός τμήματος των Τσιμμαρεβαλντικών είναι πλέον ένα γεγονός, όχι μόνο στη C.G.T., αλλά και στο Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Ζυρίχη, 1η Ιανουαρίου 1917

Σημειώσεις

[3]Το σύνεδριο της CGT που αναφέρεται έγινε στις 24–26 Δεκεμβρίου το 1916.
[4]Το όργανο των Γάλλων αναρχοσυνδικαλιστών που έβγαινε από το 1915 ως το 1920

ο Αφοπλισμός των Αναρχικών:Βίκτωρ Σερζ

2007-07-22T19:09:00.001+03:00

Ο Βίκτωρ Σερζ ήταν αρχικώς μέλος των Εσέρων στα 18 του γίνεται αναρχικός το 1919 με το που πάει στην Ρωσία(ήταν στην Γαλλία μέχρι τότε) γίνεται μπολσεβίκος αλλά πάντα με κριτική σκοπιά. Το 1921 θα διαμαρτυρηθεί για την αντιμετώπιση της ανταρσίας της Κρονστάνδης.Το 1923 θα συνδεθεί με την Αριστερή αντιπολίτευση του Τρότσκι και με τους οποιούς δεν θα αργήσει να έρθει σε σύγκρουση. Το 1928 θα διαγραφεί από το Μπολσεβίκικο κόμμα. θα φυλακιστεί το 33 και θα αφεθεί ελεύθερος , θα πεθάνει το 1947.
Το βιβλίο από το οποίο παραθέτω το απόσπασμα γράφτηκε μεταξύ 1925-28 η τελική του μορφή εμφανίστηκε το 1930.
Παρόλο που σίγουρα δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συγγραφεία αντιαναρχικό ή πιστού μπολσεβίκικου μέλους(κάθε άλλο!) στο απόσπασμα υπάρχουν ενδιαφέροντα σημεία:

α.Τονίζεται ότι οι αναρχικοί στην Ρωσία ήταν ευάλωτοι στην παρείσφρηση μοναρχικών και αντεπαναστατών και ταυτόχρονα περιγράφει το επικίνδυνο χάος πράξεων και ιδεών του κινήματος.
β.Αναφέρει στην ουσία ότι οι Μπολσεβίκοι καλώς τους αντιμετωπίσαν γιατί ετοιμάζαν αντισοβιετική εξέγερση. Δεν παρουσιάζει μια αθώα εικόνα των αναρχικών ως θύματα όπως ο Βολίν στην "Άγνωστη Επανάσταση" ή ο Μωρις Μπριντον στο "Μπολσεβίκοι και Εργατικός Έλεγχος" . Οι αναρχικοί της Μόσχας κάθε άλλο πάρα αθώα παιδιά ήταν και μάλιστα δεν ήταν καν υπερ της σοβιετικής εξουσίας !.

μετάφραση ενός αποσπάσματος από το έργο του Σερζ:
"Year One of the Russian Revolution"
http://www.marxists.org/archive/serge/1930/year-one/index.htm

Ο ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ

Αυτές οι συνθήκες διαμόρφωσαν το υπόβαθρο για τον αφοπλισμό των αναρχικών, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στη νύχτα 11 με 12 Απριλίου.

Η ασήμαντη επιρροή των αναρχικών μεταξύ των εργαζόμενων μαζών βεβαιώνεται από το μικρό αριθμό θέσεων που είχαν στα Σοβιετ και στο Συνέδριο των Σοβιέτ, όπου, κατά κανόνα, δεν είχαν περισσότερους από μισή ντουζίνα από τους αρκετούς εκατοντάδες σύνεδρους διάφορες ελευθεριακές ομάδες, επιπλέον, μποϊκόταραν τα Σοβιέτ, ως όργανα εξουσίας. Εντούτοις, οι μικρές ομάδες τους είχαν γίνει ευδιάκριτες, από τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1917, στα αιματηρά γεγονότα στη βίλα του Durnovo στη Πετρούπολη, [4 ] και έπειτα από το ρόλο τους στις ημέρες του Ιουλίου που ήταν το προοίμιο της εξέγερσης του Οκτωβρίου αυτές οι διαδηλώσεις ήταν εν μέρει η δουλειά τους. Στην Κρονστάνδη και σε άλλα μέρη πάλεψαν θαρραλέα ενάντια στον Κερενσκισμό, δίπλα-δίπλα με τους Μπολσεβίκους. Παρά την ιδεολογική σύγχυση τους, [5 ] οι περισσότεροι από αύτους είχαν αγωνιστεί σκληρά τον Οκτώβριο. Την επαύριο της προλεταριακής νίκης, το κίνημα τους είχε αποκτήσει ένα εξαιρετικό σθένος. Καμία εξουσία δεν τους εμπόδιζε συνέχισαν με την επίταξη σπιτιών κατόπιν δικης τους πρωτοβουλίας, το μπολσεβικικό κόμμα διαπραγματευόνταν με τις οργανώσεις τους σε ίσους όρους στη Μόσχα είχαν μια μεγάλη καθημερινή εφημερίδα,την Anarkhiya(Αναρχία). (Η Γκόλος Τρούντα , ή Φωνή της Εργασίας, το αναρχο-συνδικαλιστικό περιοδικό στην Πετρούπολη, που κατά καιρούς συναγωνίζονταν σε επιρροή την Πράβδα του Λένιν, έκλεισε μόνο λόγω των σφαλμάτων των συντακτών που ήταν διαιρεμένοι πάνω στο ζήτημα του επαναστατικού πολέμου ο Βολίν [6] και οι φίλοι του εγκατέλείψαν την προπαγάνδα για να διαμορφώσουν ένα ένοπλο αντάρτικο σώμα , και πήγαν μακριά στο μέτωπο όπου αυτό τοπ σώμα αποδείχθηκε σχεδόν άχρηστο.) η Anarkhiya, που εκδίδoνταν από τους αδελφούς Gordin, [7] αφοσιωμένοι σε μια εμπύρετη προπαγάνδα, μιας εξ ολοκλήρου ιδεαλιστικής και δημαγωγικής ποιότητας, η οποία φαινόταν να μην έχει καμία επαφή με οποιαδήποτε πραγματικότητα. Ας δούμε μερικά θέματα αυτού του φύλλου, από τον Απρίλιο του 1918. Πρέπει να αναφερθεί ότι αυτός είναι ο χρόνος αμέσως πριν από την κατάρρευση του αναρχισμού στη. ρωσική επανάσταση: μετά από τις 12 Απριλίου, δεν υπάρχει πλέον. `”είμαστε ενάντια στα Σοβιέτ από θέση αρχής" γράφαν οι αδελφοί Gordin στις 7 Απριλίου, “δεδομένου ότι είμαστε ενάντια σε όλες τις μορφές κράτους." “λένε ότι σκοπεύουμε να ανατρέψουμε τους Μπολσεβίκους. Αηδίες! Αντιταχθήκαμε ακόμη και στην ανατροπή των Μενσεβίκων!"

Η ίδια πηγή, 10 Απριλίου: "Θεωρούσαμε και ακόμα θεωρούμε την κατάληψη της εξουσίας ως ένα μοιραίο λάθος... αλλά τον Οκτώβριο παλεψαμε στις πρώτες γραμμές." Πάλι: “απειλούμαστε, αλλά είμαστε ήσυχοι. Είναι αδύνατο να χαθούμε: αυτό που είναι μεγάλο δεν μπορεί να χαθεί." Υπήρξε ένα ενιαίο πρακτικό σύνθημα με μεγάλα μαύρα γράμματα στις δύο σελίδες του περιοδικού: ένα ανθρωπιστικό σύνθημα που κατευθύνεται ενάντια στην Cheka (που εκείνη την περίοδο ήταν αρκετά ήπια): “μην πυροβολήστε τα άτομα που συλλαμβάνονται χωρίς όπλα” Αυτό το είδος της φρασεολογίας, όσο βίαια και να είναι ήταν κατά διαστήματα, εμφανίζεται να είναι αβλαβής. Αλλά αυτό δεν ήταν το πρόβλημα.

Μόνο στη Μόσχα , οι δυνάμεις των αναρχικών, διαιρεμένες σε πλήθος ομάδων, υποομάδων, τάσεων και υποτάσεων, από τον ατομικισμό στο συνδικαλισμό, μέσω του κομμουνισμού και πολλών άλλων αρκετά φανταστικών -ισμών:ανερχόταν σε αρκετές χιλιάδες άτομα, οπλισμένων ως επί το πλείστον. Στο τότε περιβάλλον της πείνας, η πραγματική δημαγωγία των ελευθεριακών προπαγανδιστών γινόνταν δεκτή σε αρκετό βαθμό από τα οπισθοδρομικά στοιχεία του λαού . Ένα μαύρο “γενικό επιτελείο” "κατεύθυνε αυτές τις δυνάμεις, οι οποίες αποτέλεσαν πράγματι ένα είδος οπλισμένου κράτους - ανεύθυνο, μη αυτοπειθαρχημένο και ανεξέλεγκτο - μέσα στο κράτος. Οι αναρχικοί οι ίδιοι αναγνώρισαν ότι ύποπτα στοιχεία, τυχοδιώκτες, κοινοί εγκληματίες και αντεπαναστάτες αναπτύσσονταν μεταξύ τους, αλλά οι ελευθεριακές αρχές τους δεν τους επέτρεπαν να αρνηθούν την είσοδο στις οργανώσεις τους σε οποιοδήποτε άτομο, ή να θέσουν οποιοδήποτε υπό πραγματικό έλεγχο. Καταλάβαιναν ότι το κίνημα τους έπρεπε να καθαριστεί, αλλά αυτό ήταν αδύνατο χωρίς μια εξουσία ή μια πειθαρχημένη οργάνωση. Οι διασπάσεις μεταξύ τους και η απέχθεια για την εξουσία οδηγούσε αργά στην πολιτική αυτοκτονία του κινήματος, η οποία γινόταν περισσότερο κοντινή μέρα με την ημέρα.

Η Anarkhiya δημοσίευσε συχνά ανακοινώσεις όπως αυτή: `”το Συμβούλιο της Αναρχικής Ομοσπονδίας. Θλιβερές καταχρήσεις συνεχίζονται. Άγνωστα πρόσωπα διευθύνουν συλλήψεις και αποσπούν χρήματα στο όνομα της Ομοσπονδίας. Η ομοσπονδία δηλώνει ότι δεν θα ανεχτεί οποιεσδήποτε κατασχέσεις με σκοπό τον προσωπικό εμπλουτισμό.” (Αυτό την 1η Απριλίου.) `

“Το Μαύρο Γενικό Επιτελείο αναγγέλλει ότι δεν θα αναλάβει την ευθύνη για οποιεσδήποτε διαδικασίες εκτός αν πρόκυπτουν κατόπιν οδηγίας που υπογράφεται από τουλάχιστον τρία μέλη του και παρουσία τουλάχιστον ενός μέλους." (Η ίδια ημερομηνία.)

Το Γενικό Επιτελείο υποψιαζόνταν τα μέλη του τόσο πολύ όπου δύο υπογραφές δεν ήταν αρκετές! Αυτές οι προφυλάξεις ενάντια στη ληστεία ήταν μάταιες.

Σκεφτόντουσαν μερικοί από τους αναρχικούς να καταφέρουν ένα θανατηφορό πλήγμα στους Μπολσεβίκους ; Η ισχύς έχει μια ορισμένη λογική, και ήταν ισχυροί. Είτε στις 7 είτε στις 8 Απριλίου, ο Ζακ Sadoul συνάντησε τον Αλέξανδρο Γκει, [8 ] ένας από τους ηγέτες των αναρχικών που είχαν συνδράμει υπέρ των Σοβιέτ. “Έβριζε με μένος εναντίον των Μπολσεβίκων” ανακαλεί ο Sadoul (ο Γκει, να σημειωθεί, ήταν στην άκρα δεξιά του αναρχισμού, μεταξύ των σοβιετικών αναρχικών,που ήταν σύμμαχοι του κομμουνιστικού κόμματος). Διάφορες πόλεις στο νότο ήταν ήδη υπό έλεγχο των αναρχικών. Ο Γκει εθεώρησε ότι εκείνη την στιγμή είχε αρκετές χιλιάδες οπλισμένους στη διάθεσή του στη Μόσχα. Αλλά ο χρόνος για δράση δεν ήταν ακόμα ώριμος. Οι μοναρχικοί είχαν ενωθεί με το κίνημα τους, προσπαθώντας να το εκμεταλλευτούν στο έπαρκο του. Αυτά τα διεφθαρμένα και επικίνδυνα στοιχεία έπρεπε πρώτα να καθαριστούν. Σε έναν μήνα ή δύο, οι αναρχικοί θα έσκαβαν τον τάφο των Μπολσεβίκων - και η βασιλεία του κτήνους θα τελείωνε.[9 ] Εγω ο ίδιος ήξερα ότι λίγο προηγουμένως μια Συνεδρίαση των ηγετών της Ομοσπονδίας Αναρχικών είχε πραγματοποιηθεί στην οποία η δυνατότητα μιας εξέγερσης εναντίον των Μπολσεβίκων είχε συζητηθεί. Αλλά τι έπειτα; Πώς θα μπορούσαν να αποφύγουν την αναγκαιότητα να πάρουν την εξουσία; ; Δύο επιδρόντες ομιλητές, ο Β - και ο Ν -, αντέταξαν την ιδέα μιας εξέγερσης λόγω του ότι θα ήταν “ανόητο να πάρουμε την ευθύνη και την μοιραία δυσφήμηση για μια οικονομική κατάσταση που ήταν πέρα για πέρα αδιόρθωτη” "και ότι “δεν θα μπορούσαμε να κρατήσουμε για πολύ" .

Διάφορα γεγονότα όπως μια επίθεση σε ένα αμερικανικό αυτοκίνητο, η δολοφονία διάφορων πρακτόρων της Cheka που έγινε μετά από τη συνοπτική εκτέλεση διάφορων ληστών και τις συλλήψεις κάποιων “καταχραστών” που αναλήφθηκαν αμέσως από την Ομοσπονδία Αναρχικών, οδήγησαν τον Dzerzhinsky, ο Πρόεδρος της Cheka, να επιμείνουν στην εκκαθάριση της Μαύρης Φρουράς. 5,000 σοβιετικοί στρατιώτες συμμετείχαν σε αυτήν την επιχείρηση, ττη νύχτα 11-12 Απριλίου. Τα σπίτια που είχαν καταληφθεί από τους αναρχικούς και που τα υπερασπίζονταν με τα πολυβόλα τους περικυκλώθηκαν. Στους κατόχους δόθηκαν είκοσι λεπτά για να παραδοθούν. Σε μερικές περιπτώσεις υπήρξε αιματοχυσία το πυροβολικό χρησιμοποιήθηκε ενάντια στη Λέσχη Αναρχίας, η πολιορκία μιας ελευθεριακής ακρόπολης διήρκεσε δέκα ώρες. Κατ' αυτό τον τρόπο, είκοσι επτά σπίτια λήφθηκαν, είκοσι ομάδες αφοπλίστηκαν και 500 άνθρωποι συλλήφθηκαν. Οι νεκροί και τραυματίες ανήλθαν σε μερικές δωδεκάδες. Κανένας γνωστός αναρχικός δεν σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της αψιμαχίας, η οποία δεν ακολουθήθηκε ούτε από συνοπτικές εκτελέσεις (όπως έχει φημολογηθεί) ούτε από άλλα αυστηρά μέτρα. Η καθημερινή εφημερίδα Anarkhiya επανεμφανίστηκε στις 21 Απριλίου με τον τίτλο: “Κάτω με την απολυταρχία!” [10 ]

Μέχρι ποιό σημείο αντεπαναστάτες εκμεταλλεύτηκαν την προνομιούχα θέση της Μαύρης Φρουράς; Σε αυτό το σημείο θα αναφέρω μόνο ένα κομμάτι των στοιχείων, αυτό του στρατηγού Goppers, [11 ] που συμμετείχε στιε συνωμοσίες των ανώτερων υπαλλήλων της “Πατρίδα και Ελευθέρια Αμυντική Λίγκα”. Οι ηγέτες της ένωσης δεν ήξεραν σε ποιό μέρος στη Μόσχα όπου μπορούσαν να στεγάσουν τις ομάδες τους.

Κάποιος μπορεί να στηριχθεί στην μαχητκή ικανότητα μιας οργάνωσης [ γράφει ο Goppers ] μόνο εάν τα μέλη του υπόκειται σε στρατιωτική πειθαρχία. .. και κάτω από την εντολή ενός ηγέτη. Οι λέσχες αναρχικών μας έδωσαν την κατάλληλη ευκαιρία . Ανεχόμενες από τους Μπολσεβίκους.... Στην αρχή του Απριλίου, εξήντα ή εβδομήντα από τα μέλη μας εγκαταστάθηκαν σε αυτές τις λέσχες. Δεν χρειαζόταν πλέον να βασανίζουμε τους εγκεφάλους μας για το που να βάζαμε τα μέλη μας που φθάναν από την επαρχία. Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να παρέχω σε αυτούς ένα πέρασμα και να τους κατευθύνω στον επικεφαλής του “αναρχικου τμήματος” μας που θα τους τοποθετούσε σε ένα μεγάλο σπίτι που είχε καταληφθεί από τους ελευθεριακούς . Στην ηγεσία των αναρχικών μας είχαμε έναν καπετάνιο πυροβολικού ο οποίος σε εμφάνιση και χαρακτήρα ταίριαζε ακριβώς με τη λογοτεχνική εικόνα του αναρχικού. ..

Οι αντεπαναστάτες ανώτεροι υπάλληλοι που συλλήφθηκαν κατά τη διάρκεια του αφοπλισμού των αναρχικών έπρεπε μόνο να παίξουν τον ρόλο τους ως αναρχικοί προκειμένου να ελευθερωθούν υπομονετικά μετά από κάποιες εβδομάδες. Ξέρω για διάφορες άλλες παρόμοιες εκθέσεις από τις αντεπαναστατικές πηγές. Καθορίζουν ειδικότερα τις λέσχες της “Τρίτης Επανάστασης” να συχνάζονται από “ξένους αξιωματικούς”.[12]

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ

Ο αφοπλισμός των αναρχικών διεξήχθη με λίγη δυσκολία στην Πετρούπολη, Vologda και άλλες περιοχές. Στις 15 Μαιου υπήρξε μια αναρχική εξέγερση στο Tsaritsyn (τώρα Stalingrad). Στις 17 Μαίου μια εξέγερση των Μαξιμαλιστων και των ελευθεριακών εμφανίστηκε επίσης στο Σαράτοβ. Η Ουκρανία παρέμεινε μια ζωηρή εστία για το αναρχικό κίνημα εδώ η αντάρτικη δράση θα κρατούσε για χρόνια.

Κατά συνέπεια, μια απλή αστυνομική τερμάτισε το ρόλο του αναρχισμού στη ρωσική επανάσταση. Δεν υπήρξε καμία ανάγκη να εφαρμοστεί μια πολιτική εκστρατεία ενάντια σε αυτό. Ούτε ο Τύπος ούτε αγκιτάτορες ενεπλάκη σε μια εκστρατεία για να προετοιμάσει τις μάζες για τον αφοπλισμό των ελευθεριακών ή για να δικαιολογήσει αυτή την δράση. Όσο και αν φαινομενικά τρομεροί ήταν οι Μαυροφρουροί η πολιτική επιρροή τους ήταν μηδενική. Ολόκληρη η δύναμή τους βρισκόταν σε μερικά πολυβόλα που είχαν περιέλθει στον έλεγχο ενός μικρού αριθμού σποφασισμένων ατόμων.

Το “κόμμα” των αναρχικών κατέστη ανίκανο οποιασδήποτε πρακτικής πρωτοβουλίας μέσω των διασπάσεων του, του ουτοπικού πνεύματός του, της περιφρόνησής του για την πραγματικότητα, των φανταχτερής συνθηματολογίας του και της έλλειψής οργάνωσης και πειθαρχίας. Ότι απέκτησε με πραγματικές ικανοτήτες και ενέργειες σπαταλήθηκε σε μικρές και χαοτικές προσπάθειες. Ήταν, εν τέλει, ένα διακριτό και οπλισμένο κόμμα που, δεδομένου ότι έχουμε δει, πως προσπάθησε να οργανωθεί με το δικό του Γενικό Επιτελείο. Αλλά ήταν άμορφο κόμμα χωρίς τα καθορισμένα περιγράμματα ή την κατεύθυνση οργάνων - δηλαδή, χωρίς έναν εγκέφαλο ή ένα νευρικό σύστημα - ένα παράξενο είδος κόμματος που ήταν στο έλεος των πιό αντιφατικών στόχων και ήταν ανίκανο να ασκήσει οποιοδήποτε έλεγχο πάνω στο ίδιο. Ήταν ανεύθυνο κόμμα στο οποίο οι μεμονωμένες έξυπνες προσωπικότητες εξουσιάζονταν από κλίκες, από ξένες πιέσεις ενός ιδιαίτερα ύποπτου είδους και από τα ένστικτα της ομάδας, που διαλύονταν εν τέλει χωρίς καμία επίδραση. Ήταν ανεφάρμοστο κόμμα για τους καιρούς του κοινωνικού πολέμου: γιατι οποιοδήποτε πόλεμο στις σύγχρονες συνθήκες απαιτεί από τις μαχόμενες μονάδες της μια κεντρική συγκέντρωση πληροφοριών,σκέψης και θέλησης. Απαιτεί τους μοχλούς που είναι ήπια υπάκουοι στις αποφάσεις μιας ηγεσίας, και μια σαφής εκτίμηση των γεγονότων και των δυνατοτήτων, τα οποία μπορούν να έρθουν μόνο μέσω μιας ευδιάκριτης θεωρίας.

Με τον αφοπλισμό των αναρχικών, οι Μπολσεβίκοι - και οι αριστεροί Εσέροι που έδωσαν τουλάχιστον τη σιωπηρή συγκατάθεση στην επιχείρηση – υπάκουσαν στην επιτακτική ανάγκη να φυλάξουν την οπισθοφυλακή της επανάστασης. Θα μπορούσε η επανάσταση να ανεχτεί τα φρούρια αναρχικών πίσω της; έξω από τον έλεγχό της; Με το σχηματισμό του Κόκκινου Στρατού, μια μακροχρόνια φάση αγώνα άνοιγε τώρα μεταξύ των δυνάμεων των ανταρτών και των διοργανωτών των κανονικών στρατευμάτων. (Θα επιστρέψουμε σε αυτό το θέμα αργότερα.) Η υπεράσπιση της Ουκρανίας είχε παρουσιάσει απάνθρωπα τις αδυναμίες των αντάρτικων σωμάτων. Αυτά τα αποσπάσματα, που αποτελούνται συχνά από τυχοδιώκτες, συχνά από άριστους επαναστάτες , ή πιό συνήθως ενός μίγματος των δύο, αρνήθηκαν να πραγματοποιήσουν τις διαταγές “από πάνω” και προσπάθησαν να κάνουν πόλεμο σύμφωνα με τα καπρίτσια τους. Προκειμένου να δημιουργηθεί ένας στρατός η αντίσταση αυτών των τάσεων έπρεπε να καμφθεί. Προκειμένου να καμφθούν, ήταν απαραίτητο να απομακρυνθεί το καθεστώς των ανταρτών μέσα στην ίδια την πρωτεύουσα.

Για πρώτη φορά οι Μπολσεβίκοι υποχρεώθηκαν από τους αναρχικούς να καταστείλουν μια διαφωνούσα δύναμη μια μειονότητα μέσα στην επανάσταση. Οι συναισθηματικοί επαναστάτες θα είχαν διστάσει. Αλλά ποιά θα ήταν η συνέπεια; Είτε η Μαύρη Φρουρά θα είχε οργανώσει τελικά μια εξέγερση, και η Μόσχα θα είχε υποβληθεί σε μερικές ημέρες ατέρμονης επικίνδυνης διαταραχής (είναι αρκετό να σκεφτεί κανείς την πείνα και τους αντεπαναστάτες που περιμέναν και ήδη είχαν οργανώσει ισχυρές δυνάμεις ): ειδάλλως η φρουρά θα διαλυόταν βαθμιαία, μετά από μια ολόκληρη σειρά γεγονότων με μια αβέβαιη έκβαση. Οποιαδήποτε επανάσταση που δεν θα μπορούσε να υποτάξει τους αποστάτες της όταν οπλιστούν για να διαμορφώσουν ένα εμβρυικό κράτος μέσα στο κράτος θα προσφέροταν, διαιρεμένη, στα χτυπήματα των εχθρών της.

Το κόμμα του προλεταριάτου πρέπει να ξέρει, στις ώρες της απόφασης, πώς να σπάσει την αντίσταση των οπισθοδρομικών στοιχείων μεταξύ των μαζών πρέπει να ξέρει πώς να σταθεί σταθερό μερικές φορές ενάντια στις μάζες, μεταξύ των οποίων η πείνα (παραδείγματος χάριν) μπορεί να φυτεψει ένα πνεύμα ηττοπάθειας, πρέπει να ξέρει πώς να πάει ενάντια στο ρεύμα, και να αναγκάσει την προλεταριακή συνείδηση να επικρατήσει ενάντια στην έλλειψη συνείδησης και ενάντια στις ξένες ταξικές επιρροές. Ακόμη περισσότερο πρέπει να ξέρει πώς να φέρει την αποστασία σε υπακοή. Τέτοιες δυσαρέσκειες και αποστασίες προκύπτουν από μειοψηφίες , εντούτοις, θα ήταν αρκετά ηλίθιο να φοβεριστούν αυτές οι μειοψηφίες. Πρέπει να γίνει σε αυτό το σημείο μια διάκριση μεταξύ αντεπαναστατών και αποστατών της ίδιας της επανάστασης. Οι τελευταίοι δεν είναι εχθροί ανήκουν στην κατηγορία μας ανήκουν στην επανάσταση. Θέλουν, μπορούν και πρέπει να την εξυπηρετήσουν με κάποιο τρόπο. Δεν είναι ούτε μοιραία ούτε απαραιτήτως ούτε απολύτως λανθασμένοι. Το να χρησιμοποιηθούν ενάντια τους οι μέθοδοι καταστολής που είναι αναπόφευκτες ενάντια στην αντεπανάσταση σαφώς θα ήταν εγκληματικό και καταστρεπτικό και το μόνο που θα επετύγχανε θα ήταν να αντικαταστήσει τη διαφωνία με πικρές και αιματηρές διασπάσεις.

Οι Μπολσεβίκοι δεν πέσαν σε αυτό το λάθος. Ο Τύπος τους θα δηλώσει ότι "κανένα εμπόδιο δεν θα τοποθετούταν στον δρόμο των αναρχικών” στην ύπαρξη τους και της προπαγάνδας τους. Μόλις αφοπλιστήκαν, διατήρησαν τον Τύπο τους, τις οργανώσεις τους και τις λέσχες τους. Οι μικρές ομάδες που αντιπροσώπευσαν τις τρεις ή τέσσερις ελευθεριακές τάσεις, των οποίων η ταυτότητα ταλαντευόνταν συνεχώς σε αντίθετες κατευθύνσεις - μερικές προσελκύονται προς τον Μπολσεβικισμό με την ενδεχόμενη αφομοίωση στο κομμουνιστικό κόμμα, άλλες έλκονται προς το πιό αδιάλλακτο αντισοβιετισμό – θα φυτοζωούν χωρίς να ασκούν οποιουδήποτε είδους αξιοπρόσεχτη επιρροή.[13 ]

Σημειώσεις του εκδότη:

[ 4 ] Οι αναρχικοί είχαν καταλάβει την βίλα του πρώην-υπουργού Durnovo [ που μετέτρεψαν σε ένα κέντρο ανάπαυσης των εργαζομένων ]: η Προσωρινή κυβέρνηση προσπάθησε μάταια να τους διώξει.

[ 5 ] Αμέσως πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση , Golos Truda, το αναρχο-συνδικαλιστικό έντυπο εκδίδονταν εβδομαδιαία από τους Voline, Α. Shapiro, Υ. Grossman-Roshchin και άλλους, είχε εκφράσει την αποδοκιμασία του μιας εξέγερσης που θα μπορούσε να ολοκληρωθει μόνο στην καθιέρωση μιας νέας εξουσίς: προσθέτοντας, εντούτοις, ότι... θα ακολουθούσε τις μάζες. [ Διακήρυξη που τυπώθηκε στην Άγνωστη Επανάστασ (Παρίσι, 1947), σελ. 193 ] Την ίδια περίοδο ο ακόλουθος του Κροπότκιν Atabekian , που ήταν στη Μόσχα, θρηνούσε για τις “φρίκες του εμφύλιου πολέμου”. Ο γερό-Kropotkin ο ίδιος, πιστός στους συμμάχους και στις δικές του παραισθήσεις του 1914, θεωρούσε τους Μπολσεβίκους ως ‘πράκτορες της Γερμανίας", μια θέση που διατήρησε σταθερά μέχρι το θάνατό του.

[ 6 ] Vsevolod Volin (Voline) ή Eichenbaum, ο αναρχο-συνδικαλιστής μαχητής, είχε ζήσει για μερικά έτη στην Αμερική: μετέπειτα, γίνεται ένας από τους ηγέτες του ελευθεριακού κινήματος στην Ουκρανία γνωστό ως Nabat (Κώδωνας Κινδύνου) που υποστήριξε τον Makhno και προσπάθησε να παρέχει σε αυτόν μια ιδεολογία (1919-20). Διώχθηκε από τη σοβιετική Δημοκρατία το 1921, [ο Voline συμμετείχε στην εύρεση πρόνοιας στο εξωτερικό για τους διωγμένους Ρώσους αναρχικούς και δημοσίευσε σημαντικό έργο για την ιστορία των αναρχικών πέθανε στο Παρίσι το 1945. ]

[ 7 ]Ένας από τους αδελφούς Gordin, έγινε υπερασπιστής μιας διεθνούς γλώσσας των λέξεων, που γράφεται με μονοσύλλαβες φράσεις, η γλώσσα AO: ο άλλος, το 1920-21 ίδρυσε το δόγμα της αναρχο-Καθολικότητας (το οποίο φάνηκε να τον οδήγησε γρήγορα προς τον κομμουνισμό), έχει τώρα, νομίζω, αποσυρθεί από την πολιτική ζωή. [ και οι δύο από τους αδελφούς Gordin συλλήφθηκαν για συνοπτικές περιόδους στις αρχές της δεκαετίας του '20: και οι δύο μετανάστευσαν έπειτα ο ένας στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε προτεστάντης ιεραπόστολος και ο άλλος άποικος στο Ισραήλ. ]

[ 8 ] ο Αλέξανδρος Gay, ένας αναρχο-κομμουνιστής, είχε ζήσει στην Ελβετία για πολλά έτη ως επαναστάτης εξόριστος. Ήταν μέλος της Πανρωσικής Σοβιετικής Εκτελεστικής Επιτροπής. Κατά τη διάρκεια μιας ασθένειας, έπρεπε να πάει για την υγεία του στον Καύκασο, όπου συμμετείχε πολύ σθεναρά στον εμφύλιο πόλεμο. Υπεράσπισε Pyatigorsk και Kislovodsk και ήταν ένας από τους διοργανωτές του κόκκινου τρόμου στην περιοχή Terek. Οι Λευκοί τον έπιασαν τον Ιανουάριο του 1919 στο Kislovodsk, όπου καταβεβλημένος από τυφό, τον βρήκε ο θάνατος στο κρεβάτι του. Μερικές ημέρες αργότερα, κρέμασαν τη σύζυγό του, Ξένια Gay.

[ 9 ] Ζακ Sadoul, Σημειώσεις για την Μπολσεβίκικη Επανάσταση (Παρίσι, 1919), επιστολή στον Αλβέρτο Thomas 8 Απριλίου 1918.

[10 ] [ Η αντιμετώπιση από τον Victor Serge του όλου γεγονότος είναι κάπως αόριστη. Παρά την επιμονή του ότι κανένας γνωστός ή διάσημος αναρχικός (aucun anarchiste connu) δεν σκοτώθηκε στην αψιμαχία, ένας κορυφαίος εργαζόμενος αναρχικός ονόματι Khodunov, που ήταν εκλεγμένος στο Σοβιέτ της Μόσχας από το εργοστάσιό του και είχε παλεψει στην επανάσταση του Οκτωβρίου, πυροβολήθηκε από την Cheka ενώ ήταν υπό την επιτήρησή τους μετά από την επιδρομή (Maximov, η Λαιμητόμος στην Εργασία (Σικάγο, 1940), σελ.388-9) από τους άλλους αναρχικούς που σκοτώθηκαν (για τον αριθμό των οποίων οι πηγές μας είναι ασαφείς), θα ήταν μια αυθαίρετη κρίση να δηλώσει κάποιος ότι κανείς δεν ήταν ‘γνωστός". Και ενώ η Anarkhiya επανεμφανίστηκε περίπου στις 21 Απριλίου, η εμφάνισή της υπόκειτο στην παρενόχληση από την κυβερνητική πίεση ενάντια στις δημοσιεύσεις αναρχικών. Δείτε Paul Avrich, οι ρωσικοί αναρχικοί (Princeton, 1967), σελ. 184-5, και Maximov, op. cit., σχηματισμοί και ομάδες αναρχικών σελ. 410, διαλύθηκαν στην πραγματικότητα σε αυτήν την περίοδο. ]

[ 11 ] Karlis Goppers, Τέσσερις Ήττες (Cetri Sabrakumi) (Ρήγα, 1920).

[ 12 ] Βλέπε Α. Vetliugin, Τυχοδιώκτες του Εμφυλίου Πολέμου (danskoi Voiny Avantiuristy Grazh) (Παρίσι, 1921).

[ 13 ] [ για μια πλήρη περιγραφή των διάφορων τάσεων του ρωσικού αναρχισμού, αρκετές από τις οποίες δεν ήταν ούτε υπέρ των μπολσεβίκων ούτε “αντι-σοβιετικές", και που βρήκαν, αντίθετα προς τον Serge, μεγάλη δυσκολία στην διατήρηση των εντύπων τους, της οργάνωσης τους και των λεσχών τους, δείτε Avrich, op. cit., τα κεφάλαια 7 ..8 και τον επίλογο]

Ο Κάρλ Ράντεκ για την Κρονστάνδη

2007-07-22T19:05:00.001+03:00

H ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ ΤΟ 1921

Απέραντη χαρά κατέλαβε τους λευκοφρουρούς όλου του κόσμου όταν στις 2 του Μάρτη έφτασε στο εξωτερικό η είδηση ότι οι ναύτες της Κρονστάντης είχανε ξεσηκωθεί εναντίον της κυβέρνησης των Σοβιέτ.

Πηγή: Μαρξιστικό Δελτίο.

KARL RADEK

«Εγώ σε έφτιαξα, εγώ θα σε σκοτώσω», τέτοια ήταν η λεζάντα κάτω από ένα σκίτσο που είχε δημοσιευτεί σε ένα λευκό Φύλλο του Παρισιού και που παράσταινε ένα κρεμανταλά ναύτη να στρέφει το πιστόλι του εναντίον του Τρότσκι: «Οι απαίσιοι ναύτες της Κρονστάντης πούχαν φέρει την επανάσταση σ’ όλες τις γωνιές της Ρωσίας, οι λυσσασμένοι εχθροί της μπουρζουαζίας αποσπάστηκαν από την κυβέρνηση των Σοβιέτ. Πάνω σε ποιον θα στηριχτεί από δω και πέρα;». Να τι επαναλάβαιναν όλα τα πιθανά και απίθανα όργανα της ρωσικής αντεπανάστασης. Και όχι λίγα απ’ αυτά προβλέπανε κιόλας το τέλος της κυβέρνησης των Σοβιέτ. Ωστόσο τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμεναν. Αυτοί που προβάλανε υπερήφανα το ξεσήκωμα της Κρονστάντης καταφύγανε στη χώρα της Χαναάν, στη Φινλανδία, όπου οι τάφοι των 30.000 προλετάριων των δολοφονημένων από τους Φινλανδούς λευκοφρουρούς αρχίζουν να χορταριάζουν, εγκαταλείψανε τους ναύτες στα επαναστατικά δικαστήρια της Ρωσίας των Σοβιέτ. Ωστόσο η βίαιη συντριβή αυτής της ανταρσίας δεν εξάλειψε την σημασία της. Ο αληθινός χαρακτήρας του ξεσηκωμού της Κρονστάντης δεν φωτίζει μόνο την τωρινή κατάσταση στη Ρωσία, φωτίζει σύγκαιρα κι ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα της παγκόσμιας επανάστασης γενικά: το πρόβλημα των σχέσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος με τη μάζα του προλεταριάτου και τη μορφή της δικτατορίας: δικτατορία του κόμματος ή ταξική δικτατορία (για να χρησιμοποιήσουμε τη συνηθισμένη και άλλωστε όχι σωστή φόρμουλα).

1. Το ξεσήκωμα

Το ξεσήκωμα της Κρονστάντης δεν ήτανε τοπικό γεγονός, μ’ όλο που έφερνε φυσικά πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά συνίστανται πρώτα πρώτα σε τούτο: ότι το ξεσήκωμα δεν το προκάλεσε μια πάρα πολύ μεγάλη υλική αθλιότητα. Οι ναύτες της Κρονστάντης ζούνε καλύτερα από τον άλλο στρατό ή την εργατική τάξη, είναι καλοντυμένοι και οι υλικοί όροι διαβίωσης που τους προσφέρθηκαν ξεπερνούν το δίχως άλλο το μέσο όρο διαβίωσης του ρωσικού προλεταριάτου. Η τοπική δυσαρέσκεια των ναυτών είχε κατά πρώτο λόγο για στόχο της την πειθαρχία και την τάξη και που είχε εγκαθιδρύσει η κυβέρνηση των Σοβιέτ. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε εκφραστικά από το κεντρικό όργανο των λευκοφρουρών. «Οι Τελευταίες Ειδήσεις» του Μιλιουκόβ που γράφει, σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός φυγάδα ναύτη, πως η δυσαρέσκεια είχε κιόλας εκδηλωθεί τον περασμένο χρόνο κι ότι είχε προκληθεί από τα ριζικά μέτρα της σοβιετικής κυβέρνησης για το σταμάτημα της αποσύνθεσης του στόλου. Παντού, μα ιδιαίτερα στη Ρωσία, οι ναύτες υπήρξαν ανέκαθεν στοιχείο απειθάρχητο και με κλίση στις υπερβασίες. Αυτό είναι μοιραίο επακόλουθο της ζωής τους και της οργανικής ένωσης που δημιουργείται ανάμεσα σ’ αυτούς και τα καράβια τους: δεν προλαβαίνουμε να βγούνε στη στεριά κι αμέσως σαλπάρουνε.

Εξ αιτίας αυτού του πνεύματος απειθαρχίας και από το μεγάλο αριθμό με ανώτερη ειδίκευση εργατών απ’ όπου προέρχονται, οι ναύτες της Κρονστάντης έπαιξαν στις δυό επαναστάσεις του 1905 και του 1917 ρόλο εξαιρετικό σαν φορέας καταστροφής του αστικού κράτους. Αυτοί οι εργάτες με ανώτερη ειδίκευση αποτελούσανε μέσα στο στόλο κάτι σαν ηθική συνδετική ύλη μεταβάλλοντας το πνεύμα της απειθαρχίας της μάζας σε επαναστατικό παράγοντα.

Όμως αυτά τα προλεταριακά επαναστατικά στοιχεία εξασθένησαν σημαντικά τα τρία τελευταία χρόνια. Τα παλιά πληρώματα της Κρονστάντης έδωσαν στην κυβέρνηση των Σοβιέτ ολόκληρες χιλιάδες μαχητές που σ’ όλες τις στρατιές, σ’ όλες τις υπηρεσίες κρατήσανε τον πιο δοξασμένο ρόλο στην υπεράσπιση και την ανοικοδόμηση της Σοβιετικής Ρωσίας. Έτσι δεν έμεινε στην Κρονστάντη παρά ένα ασήμαντο μέρος από αυτούς τους παλιούς αγωνιστές που όλοι κρατάνε τώρα πόστα διοικητικά, αποτελούνε την κομμουνιστική θωράκιση του στόλου, κι είναι ενάντια σ’ αυτούς που ξεσηκώθηκαν τα καινούργια πληρώματα. Από πού στρατολογούνται τα πληρώματα του στόλου; Από το γεγονός ότι η Φινλανδία κι οι Βαλτικές χώρες δεν ανήκουνε πια στη Ρωσία, μένει μόνο η Νότια Ρωσία και οι ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Έτσι στην πλειονότητά του το ναυτικό αποτελείται από ουκρανικά χωρικά στοιχεία. Πρωτύτερα οι ειδικευμένοι ναύτες ήτανε κυρίως εργάτες μεταλλουργοί. Η ανάγκη να διατηρηθούν αυτοί οι εργάτες στην πολεμική βιομηχανία είχε για επακόλουθο πολλούς νεαρούς αστούς, που λόγω του πολέμου ή της επανάστασης είχαν αναγκαστεί να διακόψουνε τις σπουδές τους στις ανώτερες τεχνικές σχολές, να τους τραβήξει ο στόλος με τους σχετικά καλούς όρους που τους πρόσφερε. Αν προσθέσουμε ακόμα ότι η Κομμουνιστική Οργάνωση της Πετρούπολης είχε πολύ εξασθενήσει με την αναχώρηση δεκάδων χιλιάδων μελών της που ήτανε κυριολεκτικά φρουροί της Επανάστασης σ’ όλες τις γωνιές της Ρωσίας, καταλαβαίνουμε γιατί η εργασία πολιτικής διαπαιδαγώγησης των ναυτών είχε πάθει μεγάλη ζημιά. Τέλος πρέπει να πούμε πως οι ναύτες της Κρονστάντης έχουνε μια πολύ ζωηρή αίσθηση της δύναμής τους. Ακτινοβολούν ακόμα το φωτοστέφανο του επαναστατικού παρελθόντος τους, κρατούνε τις πύλες της Πετρούπολης, το νησάκι τους είναι η Ελιγολάντη της επαναστατικής Ρωσίας. Αυτές είναι οι τοπικές ιδιομορφίες που κάνανε δυνατό το ξεσήκωμα της Κροντάντης και του έδωσαν το ιδιότυπο χρώμα του. Κατά τρόπο γενικό και σε πρώτη γραμμή, είναι η δυσαρέσκεια του χωρικού, του Ουκρανού χωρικού, που εκδηλώθηκε σ’ αυτήν την ανταρσία. Υστερα απ’ την απόκρουση των εχθρών, οι περισσότεροι ναύτες είχανε φύγει με άδεια για τα σπίτια τους. Παντού είχανε ακούσει πως δεν υπήρχε πια κίνδυνος από τη μεριά των λευκοφρουρών και παντού τους ξάφνιαζαν τα παράπονα για τις επιτάξεις τροφίμων. Στην Ουκρανία τους μιλήσανε για την ανελέητη πάλη της κυβέρνησης των Σοβιέτ ενάντια στις συμμορίες που λεηλατούνε, καίνε, κόβουνε τις σιδηροδρομικές γραμμές κάτω από την αναρχική σημαία του Μάχνο. Σε ένα άρθρο που έγραψε ένας ναύτης φυγάδας στην εφημερίδα του Μιλιουκόβ για να χαρακτηρίσει το ξεσήκωμα της Κρονστάντης, αναγνωρίζει ανοιχτά ότι οι εκκλήσεις του Μάχνο στη λεηλασία άρεσαν πολύ στους ναύτες που ανταποκρίνονταν άλλωστε με τον τρόπο τους (Φύλλο 17 Μάρτη 1921). Χαρακτηριστικό γεγονός είναι ότι τέσσερα μέλη της «Επαναστατικής Επιτροπής» της Κρονστάντης είναι παιδιά Ουκρανών χωρικών και ο σημαντικότερος απ’ αυτούς, ο Πετριτσένκο, είχε επονομαστεί «Πετλιούρα» από τους φίλους του.

Ο χωρικός πιστεύει πως δεν έχει πια τίποτε να φοβάται από τους φεουδαλικούς γαιοκτήμονες. Αυτός απαιτεί τώρα από την κυβέρνηση των Σοβιέτ να τον ελαφρώσει από τα βάρη του. Η ίδια τάση είχε το αντίχτυπό της στο νησάκι της Κρονστάντης. Το χωριατόπαιδο, που κρατιόταν εκεί κάτω πάνω στο καράβι του σε τάξη αυστηρή, είδε στους κομμουνιστές γενικά, ανθρώπους που απαιτούσαν απ’ αυτόν υπακοή και πειθαρχία όταν καμιά ναυτική μοίρα της Αντάντ δεν φαινότανε πια στον ορίζοντα. Και οι κομμουνιστές που του επιβάλλουνε πειθαρχία και τάξη είναι οι ίδιοι εκείνοι που ζητάν από το χωρικό το στάρι του. Από το άλλο μέρος ο ναύτης της Κρονστάντης νιώθει σαν γεννημένος επαναστάτης, δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να βοηθήσει τον καπιταλιστή, τον τσαρικό στρατηγό ή το μεγαλογαιοκτήμονα να ξαναποκτήσει την κυριαρχία του. Η διαμαρτυρία του για τα βάρη που επιβάλλονται στους χωρικούς, καθώς και για την επαναστατική πειθαρχία και τάξη, δεν είναι κατά τη γνώμη του εκδήλωση τάσεων αντεπαναστατικών. Αντίθετα, δεν είναι, σκέφτεται, παρά μια επέκταση της Οκτωβριανής Επανάστασης. «Εμείς την κάναμε αυτή την επανάσταση, εμείς ανακηρύξαμε την εξουσία των Σοβιέτ, κι ωστόσο ποιος την ασκεί την εξουσία; Το Κομμουνιστικό Κόμμα. Είναι τα Σοβιέτ που πρέπει να κρατούν και να ασκούν την εξουσία, είναι ολόκληρη η μάζα. Πρέπει να θεμελιώσουμε την πραγματική εξουσία των Σοβιέτ». Αυτή η τάση είχε προσδιοριστεί από τη δημόσια συζήτηση που έχει καταπιαστεί τώρα με όλα τα ζητήματα που έχουνε συσσωρευτεί στους κόλπους του Κόμματος μέσα στα τρία πολεμικά χρόνια. Στον Τύπο και στις κομμουνιστικές συγκεντρώσεις λεγόταν ανοιχτά πως μέσα σε πολλά χρόνια αγώνα η οργάνωση των Σοβιέτ είχε μολυνθεί από στοιχεία παρασιτικογραφειοκρατικά. Γινότανε συχνά λόγος για την ανάγκη να εκκαθαριστεί το Κόμμα από τα αριβιστικά του στοιχεία. Η Κρονστάντη τα έχει ακούσει όλα αυτά και η ψυχολογία των ναυτών, η ουσιαστικά χωρική, όμως μεταμορφωμένη από τις βιοτικές συνθήκες, τα πήρε αυτά τα ψεγάδια σαν κάτι σύμφυτο με τη Ρωσία των Σοβιέτ.

Σ’ αυτή τη γενική αντίληψη υπάρχει ένα μίγμα αναρχισμού, που αποκρούει κάθε γραφειοκρατία και κάθε συγκεντρωτισμό, σοσιαλεπαναστατισμού και συνδικαλισμού, που υποστηρίζει πως ο εργάτης, το ίδιο όπως και ο χωρικός, είναι κύριος των προϊόντων του. Ολες αυτές οι τάσεις συγκεφαλαιώθηκαν στη διεκδίκηση της επανεκλογής των Σοβιέτ, επανεκλογής που θα τα ελευθέρωνε από την επίδραση του Κομμουνιστικού Κόμματος και κάθε κόμματος γενικά. Η συνδικαλιστική πλευρά γοήτευσε ένα μέρος από τους εργάτες της Κρονστάντης για τους οποίους η άμεση κυριαρχία του προλεταριάτου πάνω σ’ όλα τα εργοστάσια σημαίνει οικειοποίηση από τον εργάτη του προϊόντος της εργασίας του, το νόμιμο δικαίωμα να ανακουφίζει την ανέχειά του πουλώντας τα όργανα εργασίας και ενδεχόμενα τα προϊόντα του. Πέρα από αυτό οι άνθρωποι της Κρονστάντης δεν ένιωθαν απομονωμένοι. Είχαν ακούσει να γίνεται λόγος για αγροτικά κινήματα γύρω από τα οποία κυκλοφορούσαν υπερβολικές φήμες (έπαιρναν λευκές εφημερίδες από την Φινλανδία). Είχαν ακούσει για την ανέχεια και τις απεργίες που έκαναν θραύση στην Πετρούπολη, ανάμεσα στους εργάτες που περίμεναν μια ανακούφιση της θέσης τους ύστερα από το τέλος του πολέμου. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα οι παράνομες οργανώσεις των σοσιαλεπαναστατών της δεξιάς και της αριστεράς, των αναρχικών, των μενσεβίκων και – ολότελα στο αθέατο παρασκήνιο των ναυτών – η μοναρχοαντεπαναστατική συνωμοσία του διοικητή του πυροβολικού Κοζλόβσκι όλες αυτές οι οργανώσεις κινήθηκαν δραστήρια. Οι ναύτες δεν σκεφτόντανε να ξεσηκωθούν. Οργάνωσαν θυελλώδεις συγκεντρώσεις όπου συναντήθηκαν με τον επίτροπο του στόλου Κούζμιν που πολύ τον εκτιμούσαν, καθώς και με τον Ζηνόβιεφ. Τη μέρα του ξεσηκωμού ο Καλίνιν, πρόεδρος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, που τον μεταχειρίστηκαν με το μεγαλύτερο σεβασμό, τους μίλησε στην πλατεία της Άγκυρας στην Κρονστάντη. Το μεσημέρι οι αντιπρόσωποι των ναυτών συνήλθαν για να συζητήσουνε πάνω στην επανεκλογή του Σοβιέτ. Πάνω στη συζήτηση έφτασε η είδηση πως μεγάλα στρατιωτικά αποσπάσματα βάδιζαν εναντίον τους. Αυτό δεν ήτανε παρά προβοκάτσια, το μέσο που είχαν διαλέξει οι σοσιαλεπαναστάτες ή μάλλον οι μοναρχικοί για να μετατρέψουνε τη σύγκρουση σε ένοπλη ρήξη. Για να εξασφαλιστούν από κάθε αιφνιδιασμό, οι ναύτες βγάλανε περίπολα. Μα τους υποβάλανε έντεχνα την ιδέα πως αυτό ήταν ολότελα άχρηστο, πως το Σοβιέτ της Πετρούπολης θα χτυπούσε παρ’ όλα αυτά επειδή οι κομμουνιστές δεν ήθελαν να δεχτούν την επανεκλογή. Πρέπει, τους έλεγαν, να πάρετε εχέγγυα για την επανεκλογή των Σοβιέτ στην Πετρούπολη συλλαμβάνοντας τους κομμουνιστές και μη επιτρέποντας πια σε κανέναν από την Πετρούπολη να έρθει στην Κρονστάντη. Οι ναύτες αποκλείουν την Πετρούπολη και συλλαμβάνουν τους κομμουνιστές. Ο αγώνας έχει αρχίσει. Η κυβέρνηση των Σοβιέτ δεν μπορούσε φυσικά να ανεχτεί τη σύλληψη των αντιπροσώπων της, την κατάληψη από τους εξεγερμένους του φρουρίου που φυλάει τις προσβάσεις της Πετρούπολης. Ο ραδιοτηλεγραφικός σταθμός του θωρηκτού «Πετροπαύλος» στέλνει κρυπτογραφικά τηλεγραφήματα στο Ρεβάλ και την Φινλανδία. Είναι ολοφάνερο πως υπάρχει στην Κρονστάντη ένα επιτελείο για το οποίο η επανεκλογή των Σοβιέτ δεν είναι παρά πρόσχημα και το οποίο είναι ικανό να παραδώσει την Κρονστάντη στην Αντάντ. Οι λευκοφρουροί της Φινλανδίας προσπαθούν να αποκαταστήσουν επαφή με την Κρονστάντη. Η κυβέρνηση των Σοβιέτ διατάζει τους ναύτες να καταθέσουνε τα όπλα, μα αυτοί ελπίζουνε πως το παράδειγμά τους θα το ακολουθήσουνε στην Πετρούπολη και στη Μόσχα. Οι αρχηγοί τους τους υπόσχονται πως σε μερικές μέρες η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να κάνει καινούργιες εκλογές που θα οδηγήσουν σε μια ακομμάτιστη κυβέρνηση των Σοβιέτ που θα βάλει τα πάντα στη θέση τους και θα υποστηρίξει όλο τον κόσμο. Ο χωρικός δεν θα δίνει πια τα προϊόντα του και ο εργάτης δεν θα πεινάει πια. Τέλος οι ναύτες είναι βέβαιοι ότι, ύστερα από το ξεσήκωμά τους εναντίον της κυβέρνησης των Σοβιέτ, θάχουνε να δώσουνε λόγο για τις πράξεις τους και γι’ αυτό είναι άκαμπτοι στην αντίστασή τους. Μα η κυβέρνηση δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Δεν το μπορεί για τον απλό λόγο πως όταν θ’ αρχίσουνε να λυώνουν οι πάγοι στον Φινλανδικό κόλπο και στο Νέβα, οι αντεπαναστάτες θα μπορούν να σπρώξουνε τους ναύτες στην άμεση πάλη εναντίον της Πετρούπολης. Και η μοίρα τραβάει το δρόμο της: ο γόρδιος δεσμός θα κοπεί με το σπαθί. Τα φερμένα από το μέτωπο στρατεύματα, οδηγούμενα από το τάγμα κρούσης των ερυθρών δόκιμων διοικητών και των αντιπροσώπων στο Συνέδριο του Κόμματος, περνάνε μια νύχτα πάνω στον πάγο του κόλπου της Φινλανδίας που αρχίζει κιόλας να τρίζει. «ποτέ ακόμα το πεζικό δεν πολέμησε με πολιτικά καράβια πάνω στον πάγο», φωνάζανε οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού. Το παράδειγμα του Βοροσίλοβ, του Ζατόνσκι, του Μπούμπνοβ κλπ., το παράδειγμα των δόκιμων αξιωματικών παρέσυρε τα στρατεύματα και στο σκάσιμο της μέρας βρισκόντουσαν πάνω στη στέρη γη της Κρονστάντης μέσα στη φωτιά των οδομαχιών με τους εξεγερμένους. Η αντίσταση υπήρξε λυσσασμένη, όχι όμως όσο θα μπορούσε να είναι με τα μέσα που είχε στη διάθεσή της η Κρονστάντη. Τις τελευταίες μέρες η πίστη στη νίκη είχε κλονιστεί ανάμεσα στους ναύτες και πολύ πιθανό ακόμα και η πίστη στο δίκαιο της υπόθεσής τους.

Αυτό κυρίως γιατί η αντεπανάσταση, στην αρχή μασκαρεμένη πίσω από το προσκήνιο, αποκαλύπτονταν ολοένα και περισσότερο. Ο σοσιαλεπαναστάτης Τσερνόβ υπέβαλε στους ναύτες το αίτημα για τη Συντακτική. Από τη Φινλανδία φτάσανε σαν αντιπρόσωποι του Ερυθρού Σταυρού ατόφιοι Ρώσοι λευκοφρουροί με επικεφαλής της τον πλοίαρχο Γουϊλκινς που οι παλιοί ναύτες τόνε γνωρίζανε σαν τύραννο του στρατιώτη και που είχε μπορέσει να ξεφύγει από την εκδίκησή τους στο 1917 φεύγοντας στο εξωτερικό. Όλα αυτά φωτίσανε τη μάζα και υποσκάψανε την εμπιστοσύνη της στο δίκαιο της υπόθεσής της. Οι άνθρωποι του Κοζλόβσκι ζητούσαν ολοένα και πιο ανοιχτά υπακοή στις διαταγές τους γιατί χωρίς πειθαρχία η άμυνα των θέσεων δεν μπορούσε να εξασφαλιστεί. Οι σπιούνοι τους από την Πετρούπολη τους πληροφορούσανε πως το ξεσήκωμά τους όχι μόνο δεν είχε παρασύρει τους εργάτες, μα αντίθετα τους είχε εξαιρετικά ψυχράνει, έτσι που ακόμα και τα εργοστάσια όπου είχε γίνει ζύμωση είχανε ξαναρχίσει τη δουλειά ακούγοντας το κανόνι της Κρονστάντης. Τότε η Κρονστάντη καταλήφθηκε με έφοδο. Καθώς θαβόντανε κιόλας οι νεκροί, οι λευκές εφημερίδες του Παρισιού, του Βερολίνου και της Πράγας άρχισαν να φτάνουνε στη Ρωσία και φάνηκε τότε πόσο δίκιο είχε η κυβέρνηση των Σοβιέτ να μη θεωρήσει την εξέγερση σαν το αρχίνισμα της «τρίτης επανάστασης», μα απλά και μόνο να τη στιγματίσει σαν μια καινούργια απόπειρα αντεπαναστατικής επίθεσης.

2. Το καινούργιο σχέδιο της αντεπανάστασης

Μόλις οι Ρώσοι αντεπαναστάτες πήρανε τα νέα του ξεσηκωμού, ξέχασαν την άβυσσο που τους χωρίζει από τη Κρονστάντη. Ο Σαβίνκοφ, ο βοηθός του Κερένσκυ που έσφαξε 16.000 χωρικούς και εργάτες στο μέτωπο της Γαλικίας όταν αυτοί αρνήθηκαν να πάρουνε μέρος στην εγκληματική επίθεση του Ιούνη του 1917, ο Σαβίνκοφ στην εφημερίδα του της Βαρσοβίας «Ζβομπόντα», που βγαίνει με λεφτά της πολωνικής κυβέρνησης, καυχιότανε μ’ αυτά τα λόγια (Φύλλο της 24 του Φλεβάρη): «Αγωνίζομαι ενάντια στους μπολσεβίκους, αγωνίζομαι στο πλευρό εκείνων που τους έχουν ήδη πολεμήσει, με τον Κολτσάκ, τον Ντενίκιν, τον Βράγγελ, ακόμα και με τον Πετλιούρα, όσο παράξενο κι αν μπορεί να φαίνεται αυτό». Ο Σαβίνκοφ, ο φίλος του Μπαλάχοβιτς, ο ήρωας των αντεβραϊκών πογκρόμ της Λευκορωσίας, γράφει στην εφημερίδα του πως οι ναύτες της Κρονστάντης ξεπλύνανε όλες τις αμαρτίες τους με το τελευταίο ξεσήκωμά τους. «Όταν το καταδρομικό «Αβρόρα» ρίχνει πάνω στην Πετρούπολη (είδηση υποβολιμαία) αυτό είναι εκδήλωση μεταμέλειας για το έγκλημα που έκανε στις 25 του Οκτώβρη 1917 ρίχνοντας πάνω στο Χειμερινό Ανάκτορο όπου έδρευε η κυβέρνηση Κερένσκι».

Το «Ρουλ» του Βερολίνου, όργανο της δεξιάς πτέρυγας του καντέτικου κόμματος γράφει: «Το ξεσήκωμα της Κρονστάντης είναι ιερό γιατί είναι ένα ξεσήκωμα εναντίον της ιδέας της Νοεμβριανής επανάστασης». Στο Παρίσι ο Σύνδεσμος των Ρώσων Βιομηχάνων και Χρηματιστών, όταν έμαθε τα νέα της Κρονστάντης, έκρινε πως δεν έπρεπε να ανησυχεί για τις εξτρεμιστικές διεκδικήσεις, αιτία πρωταρχική της ανταρσίας, επειδή, μόνο ουσιαστικό σημείο, «οι ναύτες ήταν υπέρ της ανατροπής της κομμουνιστικής κυβέρνησης». («Τελευταίες Ειδήσεις») του Παρισιού της 8 του Μάρτη).

Οι ρωσικές τράπεζες, έχοντας επικεφαλής τους τον τσαρικό πρώην υπουργό των Οικονομικών Κοκόβτσεβ, άρχισαν να συγκεντρώνουν χρήματα για την Κρονστάντη. Ο Γκουτσκόβ, αρχηγός του ιμπεριαλιστικού κόμματος, ήρθε σ’ επαφή με την αγγλική και αμερικανική κυβέρνηση για να πάρει τρόφιμα.

Η γαλλική και η αμερικανική κυβέρνηση παραγγείλανε αμέσως στους πράκτορές τους στο Έλσιγκφορς και στην Εσθονία να βάλουν όλα τους τα δυνατά για να βοηθήσουνε με τρόφιμα τους στασιαστές της Κρονστάντης.

Οι αντεπαναστάτες αντιληφθήκανε με ασυνήθιστη σαφήνεια και ευρύτητα πνεύματος τη βαθειά σημασία των γεγονότων της Κρονστάντης. Το όργανο του Μιλιουκόβ «Τελευταίες Ειδήσεις» καθώς και η «Κοινή Υπόθεση» του Μπούρτζεβ δεν περιοριστήκανε να δώσουν αμέσως και κατηγορηματικά την υποστήριξή τους στους ναύτες της Κρονστάντης μα και καταστρώσανε παρευθύς ολόκληρο τακτικό σχέδιο για την αποδοχή των διεκδικήσεων της Κρονστάντης. Η ουσία αυτής της τακτικής βρισκότανε στην αναγνώριση του γεγονότος πως κάθε αντεπαναστατική επίθεση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία όταν ενεργεί ανοιχτά με τις δυνάμεις της Αντάντ και τους ανθρώπους του παλιού καθεστώτος και έχει επικεφαλής της εκπρόσωπους των μεγαλογαιοκτημόνων και της κεφαλαιοκρατίας. Οι λαϊκές μάζες δεν πιστεύουνε στις αγνές και αφιλόκερδες προθέσεις των Συμμάχων. Γιατί ξέρουνε πολύ καλά πως όταν οι συμμαχικές δυνάμεις βαδίζουν εναντίον της Ρωσίας των Σοβιέτ το κάνουνε με την πρόθεση να την μετατρέψουνε σε αποικία.

Η αιτία της ήττας του Ντενίκιν, του Κολτσάκ κτλ., συνίσταται κατά τον Μιλιουκόβ κυρίως σε τούτο, ότι σαν εκπρόσωποι της τάξης των ευγενών προκαλούσαν την αποστροφή των χωρικών. Το πρώτο συμπέρασμα που βγάζει ο Μιλιουκόβ απ’ αυτό το γεγονός είναι ότι το αντεπαναστατικό κίνημα θα μπορούσε να νικήσει στη Ρωσία μόνο αν προέλθει από το εσωτερικό και είναι απαλλαγμένο, τουλάχιστον φαινομενικά, από κάθε φεουδαλική τάση. Μα με βάση τα γεγονότα της Κρονστάντης ο Μιλιουκόβ κάνει ένα δεύτερο βήμα: αναγνωρίζει πως ούτε για τους χωρικούς, ούτε για τους εργάτες και τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού η διεκδίκηση της Συντακτικής δεν αποτελεί πια δύναμη έλξης. Οι ναύτες ξεσηκώθηκαν στ’ όνομα της αληθινής εξουσίας των Σοβιέτ, μα σύγκαιρα φωνάξανε: Κάτω οι κομμουνιστές! Αυτό το «Κάτω οι κομμουνιστές!» κάνει να δεχτεί ο Μιλιουκόβ την «αληθινή εξουσία των Σοβιέτ».

Με την πτώση της κομμουνιστικής κυβέρνησης θα πέσει και η μοναδική δύναμη που υποστηρίζει τη Ρωσία των Σοβιέτ στην πάλη τους ενάντια στο παγκόσμιο κεφάλαιο, η μόνη δύναμη που μπορεί, προπαντός τώρα που έχει κερδίσει την ειρήνη, να ξαναφέρει την κανονική ζωή, η μόνη δύναμη που μπορεί σαν το πιο ώριμο τμήμα της μάζας των χωρικών και του επαναστατικού προλεταριάτου να οδηγήσει το καράβι μέσα απ’ όλες τις ξέρες και να εξασφαλίσει τέλος το έργο της επανάστασης. Σοβιέτ χωρίς κομμουνιστές δεν θα αντιπροσώπευαν άλλο από τις διστακτικές εργατικές μάζες τις κουρασμένες και διασκορπισμένες και θ’ αναγκαζότανε ν’ αφήσουνε να ενεργούν ανεξέλεγκτα όλες οι αστικές δυνάμεις που τις είχε κάτω από τον πιο αυστηρό έλεγχο η κυβέρνηση των κομμουνιστικών Σοβιέτ. Οι αντεπαναστάτες εμιγκρέδες θ’ άρχιζαν να συρρέουν στη Ρωσία, να κατακλύζουνε με πράκτορές τους ολόκληρο το διοικητικό μηχανισμό αυτών των ακομμάτιστων Σοβιέτ και θα εκπορθούσανε πραγματικά την εξουσία. Και τότε θ’ αρχόταν η στιγμή να δοθούνε σ’ αυτή την πραγματική δύναμη οι νομικές μορφές που η αντεπανάσταση θα έκρινε αναγκαίες. Το όργανο του Μιλιουκόβ προχωρεί ακόμα και σε μια πολεμική μ’ ένα σοσιαλεπαναστάτη θεωρητικό, ως το σημείο να υπερασπίζεται τα Σοβιέτ όχι μόνο σαν όργανα διοίκησης μα και σαν κυβερνητική εξουσία: «Τα Σοβιέτ δεν είναι μόνο όργανα συμβουλευτικά ή νομοθετικά, είναι και όργανα της κρατικής εξουσίας στο σύνολό της. Και μόνο σαν τέτοια μπορούνε ν’ αντικαταστήσουνε το μπολσεβίκικο κράτος και ν’ αποτελέσουνε τη βάση μιας πιο ομαλής οργάνωσης των επαρχιών χωρίς να ξεκόψουνε με τον πληθυσμό. Είναι αυτονόητο πως θα μπορούσανε να εκπληρώσουν αυτόν το βιώσιμο ρόλο, μόνο ύστερα από την επανεκλογή τους». (Φύλλο της 8 του Μάρτη του 1921).

Ο Μιλιουκόβ, ιδρυτής και ιδεολογικός ηγέτης του φιλελεύθερου καντέτικου κόμματος, που έδειχνε να είναι τυφλός δογματικός του ευρωπαϊκού κοινοβουλευτισμού, κατάλαβε ότι με τη συντριβή του Κομμουνιστικού Κόμματος θα καταστρεφόταν η μόνη δύναμη για τη διατήρηση της Ρωσίας σαν μεγάλου παγκόσμιου επαναστατικού παράγοντα. Η Σοβιετική Ρωσία δίχως τη δικτατορία των κομμουνιστών θα γίνει λεία της αντεπανάστασης. Υποδείχνει λοιπόν σαν αποφασιστικό στόχο για την αντεπανάσταση την εκμηδένιση του Κομμουνιστικού Κόμματος καθώς ξεφωνίζει: «Μην απωθείτε τις εργατικές και αγροτικές μάζες με διεκδικήσεις επιστροφής στις μορφές του αστικού κράτους. Ελάχιστα ενδιαφέρει η μορφή, εκείνο που ενδιαφέρει είναι το βάθος».

Στην αγροτική Ρωσία ύστερα από τον εκμηδενισμό του Κομμουνιστικού Κόμματος οι εργαζόμενοι του κάμπου θα στερεώσουν την εξουσία τους κάτω από την μορφή των Σοβιέτ σαν τάξη αστικο-συντηρητική και τα άλλα θα γίνουν από μόνα τους.

3. Τα διδάγματα από το ξεσήκωμα της Κρονστάντης

Η τακτική της ρωσικής αντεπανάστασης, που τείνει να συντρίψει την εξουσία της Ρωσίας των Σοβιέτ και ν’ ανατρέψει το Κομμουνιστικό Κόμμα ρίχνοντας στη μάχη εναντίον αυτού του κόμματος τις μικροαστικές, αγροτικές και μισοπρολεταριακές μάζες – αυτό το σχέδιο της ρωσικής αντεπανάστασης, που πασχίζει να θριαμβεύσει στο όνομα μιας κυβέρνησης πραγματικά σοβιετικής και μιας «τρίτης επανάστασης», δεν θα πραγματοποιηθεί. Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι αρκετά ευλύγιστο και συνετό, είναι αρκετά σ’ επαφή με τις μάζες για να κάνει να ναυαγήσει αυτό το σχέδιο. Επωφελούμενο από την εξωτερική ανάπαυλα για να μειώσει τις δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού και ν’ ανακουφίσει έτσι το χωρικό από τα βάρη που σηκώνει. Ικανοποιώντας τον σύγκαιρα, δια μέσου της βιομηχανίας και του εμπορίου, αυτό το κόμμα θα μπορέσει να συσφίξει τους δεσμούς του με το χωρικό. Θα κεντρίσει την πρωτοβουλία των προλεταριακών μαζών για να καλυτερέψει την υλική τους κατάσταση και να τραβήξει στην πρώτη γραμμή στο Κόμμα, τα πιο καθυστερημένα στρώματα. Από τώρα, μερικές εβδομάδες μόλις ύστερα από το Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος, προτού ακόμα εκδηλωθούν όλα τα επακόλουθα από τη νέα πολιτική του, νιώθει κιόλας κανείς μια καινούργια πνοή να ψυχώνει τις λαϊκές μάζες, νιώθει κανείς χειροπιαστά ότι η κυβέρνηση των Σοβιέτ χάλασε τα σχέδια της αντεπανάστασης που πήγαινε ν’ ανορθωθεί πάνω στις πλάτες της μικρομπουρζουαζίας. Μα το γεγονός ότι η ρωσική αντεπανάσταση στην πάλη της για την εξουσία έφτασε στο σημείο να χρησιμοποιήσει τη διεκδίκηση για τα Σοβιέτ που την είχε συντρίψει, να τη χρησιμοποιήσει εναντίον του Κομμουνιστικού Κόμματος, αυτό το γεγονός έχει παγκόσμια ιστορική σημασία.

Είναι το επαναστατικό ένστιχτο του δυτικού προλεταριάτου που εκφράστηκε όταν, στην αλληλεγγύη του με τη Ρωσία των Σοβιέτ, θεωρούμενη σαν εστία της παγκόσμιας επανάστασης, αυτό το προλεταριάτο φώναξε: «Καλή ,η κακή, είναι η πατρίδα μου – η προλεταριακή πατρίδα μου». Χωρίς ν’ αφήσει να εντυπωσιαστεί από κανένα παραμύθι για το Κομμουνιστικό Κόμμα, για τον «τερρορισμό» του, ή για τον «οπορτουνισμό» του, κατάλαβε πως το ζήτημα δεν ήτανε σε πιο βαθμό ο κομμουνισμός, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στη Ρωσία – γιατί ο κομμουνισμός δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ούτε βιαστικά ούτε απομονωμένα μέσα σε μιαν αγροτική χώρα – μα πως το μόνο που ενδιαφέρει είναι ότι η Ρωσία αποσπάστηκε από τα χέρια της ευρωπαϊκής αντεπανάστασης, ότι 100 εκατομμύρια χωρικοί και οι οικονομικές δυνάμεις της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής χώρας δεν μπορούνε πια να χρησιμοποιούνται για να στηρίξουνε οικονομικά και στρατιωτικά τον καπιταλισμό που πολεμάει για την ύπαρξή του, μα χρησιμοποιούνται για να υποστηρίξουνε το παγκόσμιο προλεταριάτο που παλεύει για μια καινούργια κοινωνική κατάσταση. Το παγκόσμιο προλεταριάτο κατάλαβε λοιπόν πως αν τα πράγματα ήταν έτσι το Κομμουνιστικό Κόμμα θ’ άχει πάντα δίκιο αν διατηρήσει την εξουσία στα χέρια του. Όλες οι πράξεις του πρέπει να κρίνονται απ’ αυτή την άποψη, δηλαδή ότι για να νικήσει την αντεπανάσταση που επιτίθεται με οπλισμένο χέρι, αυτό το κόμμα συγκεντρώνει ανελέητα όλους τους πόρους της χώρας, έστω κι αν κάνει ορισμένες παραχωρήσεις στα μικροαστικά στοιχεία για να τα αποσπάσει από τους γαιοκτήμονες και το κεφάλαιο, φορείς της αντεπανάστασης. Η πρωτοπορία του προλεταριάτου με το επαναστατικό της ένστικτο, τα έχει καταλάβει καλά όλα αυτά και βλέπει τώρα πόσο δίκιο είχαν εκείνοι που λέγανε: «Δεν μπορείς να υποστηρίζεις τη ρωσική επανάσταση και συνάμα να πολεμάς το Κομμουνιστικό Κόμμα». Αυτό που δοκίμασαν να κάνουν οι Χίλφερντιγκ, Ντίμαν, Λονγκέ, Μπάουερ, δηλαδή να υιοθετήσουν διαφορετική στάση απέναντι στη Σοβιετική Ρωσία, ή τη ρωσική επανάσταση – αυτό μπροστά στην τακτική της ρωσικής αντεπανάστασης στα γεγονότα της Κρονστάντης – παρουσιάζεται σαν απάτη και στην πιο ευνοϊκή περίπτωση σαν αυταπάτη.

«Ζήτω η Ρωσική Επανάσταση! Ζήτω η Ρωσία των Σοβιέτ! Κάτω οι Ρώσοι Κομμουνιστές! Κάτω οι δικτάτορες της Μόσχας!», φώναζαν οι Χίλφερντιγκ και οι Μπάουερ, οι Λονγκέ και οι Γκρίμ. «Κάτω οι δικτάτορες της Μόσχας!» τους απαντούν ο υπουργός Οικονομικών του τσάρου Κοκόβτσεβ και ο ήρωας των Δαρδανελλίων Μιλιουκόβ, το Χρηματιστήριο του Παρισιού και ο στρατηγός Βράγγελ. Και προσθέτουν: Μια και το ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα πέσει, η αντεπανάσταση θα μπορέσε για κάποιον καιρό τουλάχιστον, να καλυφθεί κάτω από το μανδύα των Σοβιέτ». Δεν πρόκειται για το μανδύα, πρόκειται για εκείνον που το φοράει, κι αυτό αξίζει τον κόπο. Οι Χίλφερντιγκ, οι Ντίτμαν, οι Μπάουερ, οι Άντλερ, οι Λονγκέ κι όλοι οι ήρωες της 21/2 Διεθνούς εμφανίζονται σ’ αυτή την περίπτωση όχι σαν δεξιά πτέρυγα του εργατικού επαναστατικού κινήματος, μα σαν αριστερή πτέρυγα της παγκόσμιας καπιταλιστικής αντεπανάστασης. Ο αυριανός ιστορικός της μεγάλης μάχης που οδηγεί στην απελευθέρωση του παγκόσμιου προλεταριάτου δεν θα παραλείψει να υπογραμμίσει αυτό το γεγονός, ότι τη μέρα που οι κομμουνιστές της Ρωσίας σκεπάζανε με τα κορμιά τους το ρήγμα που είχαν ανοίξει στα τείχη της Πετρούπολης οι ναύτες της Κρονστάντης, το “Freiheit” έγραφε: «Ζηνόβιεφ, ο διαφθορέας του ρωσικού προλεταριάτου», ότι ο κ. Λονγκέ και ο κ. Μπάουερ εκφράζανε τις συμπάθειές του όχι στους κομμουνιστές που φτιάχνανε με τα κορμιά τους ένα καινούργιο τείχος γύρω από την Πετρούπολη πάνω στον πάγο του κόλπου της Φινλανδίας, μα στα ασυνείδητα όργανα της παγκόσμιας αντεπανάστασης στην Κρονστάντη.

Τα γεγονότα της Κρονστάντης υποχρεώσανε το προλεταριάτο της Δύσης να βγάλει και άλλα συμπεράσματα. Αυτά δίνουνε την τελική νότα στη συζήτησή μας με τη φράξια των κομμουνιστών που ήθελε να αντιτάξει στη ρωσική δικτατορία, στη δικτατορία του Κομμουνιστικού Κόμματος την ιδέα της δικτατορίας της μάζας ολόκληρου του προλεταριάτου. Οι Λάουφενμπεργκ και οι Βόλφχαϊν που νόμισαν πως μπορούσανε ν’ αντιτάξουνε στα 1919 τη δικτατορία της μάζας στη δικτατορία του κόμματος πέρασαν ανοιχτά στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης. Στην τελευταία μπροσούρα τους «Η Μόσχα και η Γερμανική Επανάσταση» ανακηρύχνονται ανοιχτά αντίπαλοι όχι μόνο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας, μα ακόμα και της Σοβιετικής Ρωσίας καταγγέλλοντας την κυβέρνηση των Σοβιέτ στις γερμανικές εργατικές μάζες σαν κακή επανέκδοση του τσαρισμού. Οι Ρούλε και Σία έσπρωξαν το μίσος τους εναντίον της ιδέας του επαναστατικού κόμματος ως το σημείο να συμμαχήσουνε με τους Ντίτμαν και Σία για να πολεμήσουνε τάχα το «δεσποτισμό» του ρωσικού Κ. Κ. Καταγγέλθηκαν σαν αντεπαναστάτες ακόμα και από τα κομμουνιστικά στοιχεία της Γερμανίας που συμφωνούσαν ως τώρα μαζί τους. Μα αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να αχθεί σε αίσιο πέρας μόνο αν η Κομμουνιστική Διεθνής σ’ όλα της τα τμήματα από τα γεγονότα της Κρονστάντης και την τακτική της ρωσικής αντεπανάστασης, πέρα από τα ειδικά ρωσικά γνωρίσματα, βγάλει διδάγματα που να ισχύουνε για όλες τις χώρες.

Το ειδικά ρωσικό σ’ αυτά τα γεγονότα είναι ότι: Πρώτο, το προλεταριακό στρώμα είναι πολύ πιο στενό στη Ρωσία παρά στη Δύση. Δεύτερο, τα μικροαστικά στρώματα είναι πολύ πιο ισχυρά στη Ρωσία απ’ ότι στην Αγγλία, ή τη Γερμανία, κατά συνέπεια η επιρροή τους πάνω στην εργατική τάξη είναι πολύ πιο δυνατή απ’ ότι θα είναι αλλού και γι’ αυτό το λόγο οι μικροαστικές ταλαντεύσεις της εργατικής τάξης είναι μεγαλύτερες στη Ρωσία παρά στην Ευρώπη. Οι δυσκολίες του επισιτισμού θα είναι δεκαπλάσιες απ’ ότι στη Ρωσία και θα υπάρχουν εκεί κάτω καταστάσεις όπου πλατιές εργατικές μάζες θα δειχτούν διστακτικές, θα σκεφτούν ακόμα και να συνθηκολογήσουν απέναντι στη μπουρζουαζία και όπου η δικτατορία του προλεταριάτου δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί παρά σαν δικτατορία, στερεή σαν ατσάλι, της κομμουνιστικής πρωτοπορίας του. Ωστόσο, καθώς η δήλωση των κεντριστών που λένε πως είναι υπέρ της δικτατορίας, μα εναντίον του τερορισμού, σημαίνει μόνο πως αυτά τα στοιχεία δεν είναι διατεθειμένα να παλέψουνε με όλα τα μέσα για τη νίκη των εργατικών μαζών, πως είναι έτοιμα να το στρίψουν και να προδώσουν σ’ όλες τις δύσκολες καταστάσεις, η κραυγή «Υπέρ της δικτατορίας ολόκληρης της εργατικής τάξης, εναντίον της δικτατορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος» δεν είναι παρά απόδειξη ότι αυτά τα στοιχεία είναι έτοιμα να αγωνιστούν μόνον όταν τα πιο καθυστερημένα στρώματα της εργατικής τάξης θα είναι κι αυτά στις μαχητικές τους θέσεις, δηλαδή όταν η πάλη θα είναι εύκολη, όταν δεν θα είναι πια αναγκαίο να χύσεις το αίμα σου και να υποφέρεις από την πείνα και το κρύο. Στη μπροσούρα μας «Δικτατορία της εργατικής τάξης και δικτατορία του Κ. Κ.», που εκδόθηκε το καλοκαίρι του 1919, απαντώντας στον Λάσυφενμπεργκ και τον Βόλφχαϊν, γράφαμε:

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν θ’ απαρνηθεί ύστερα από την κατάκτηση της εξουσίας τα μαχητικά του όργανα. Θα συγκεντρώσει στενά τα μέλη του, τους καλύτερους εκπρόσωπους της δικτατορίας. Θα τους συμβουλεύεται πάντα γύρω από τα ποια μέτρα θα πρέπει να παρθούν για τα όργανα της εξουσίας. Το Κ. Κ. θα βαδίζει πάντα μπροστά από τις μάζες και τις οργανώσεις τους για να εξασφαλίσει τη δικτατορία. Γιατί η δικτατορία του προλεταριάτου δεν θα κατακτηθεί μια για πάντα: Ως την οριστική νίκη, θα κατακτιέται και θα ανακατακτιέται καθημερινά. Η εργατική μάζα, σήμερα διαιρεμένη σε στρώματα με άνιση μαχητική ικανότητα, πρέπει να εμψυχώνεται από τη σταθερή απόφαση να παλέψει μέσα στην πορεία της Επανάστασης, ώστε η δικτατορία του προλεταριάτου να γίνει δυνατή. Όμως αυτό το μαχητικό πνεύμα είναι πολύ σχετικό στη γενικότητά του. Ορισμένα μέρη του προλεταριάτου θα κρατάνε πάντα, κατά την οργάνωση της δικτατορίας του προλεταριάτου, στάση εχθρική, ή το λιγότερο αδιάφορη. Και η μάζα που θα πανηγυρίσει τη μέρα της νίκης, θα μπορεί να διστάζει στις μέρες των μεγάλων δυσκολιών, των ηττών και ακόμα να απελπιστεί για τη νίκη και να σκεφτεί τη συνθηκολόγηση.

»Η προλεταριακή επανάσταση δεν φέρνει άμεση ανακούφιση στη φτώχεια και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί ακόμα να επιφέρει προσωρινή επιδείνωση της κατάστασης του προλεταριάτου. Οι αντίπαλοι του προλεταριάτου επωφελούνται απ’ αυτή την κατάσταση για να επικαλεστούν την αυτοκυβέρνηση των εργατών τότε ίσα- ίσα πρέπει να υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα συγκεντρωτικό, ισχυρό, που να διαθέτει τα μέσα διακυβέρνησης του προλεταριάτου και να είναι αποφασισμένο να διατηρήσει για ορισμένο χρόνο την εξουσία, ακόμα και μόνο σαν κόμμα της επαναστατικής μειοψηφίας, ώσπου να βελτιωθούν οι όροι της πάλης και ανέβει το ηθικό των μαζών.

» Φυσικά, αν η πλειοψηφία της εργατικής τάξης αφεθεί σε απατηλές ιδέες που θα την κάνουν να πιστεύει ότι θα μπορούσε να ζήσει καλύτερα, ακόμα και με τις αλυσίδες της καπιταλιστικής σκλαβιάς, απ’ ότι παλεύοντας για την απελευθέρωσή της, και αν αυτή η πλειονότητα εκδηλωθεί ενεργά, σε μια δύσκολη κατάσταση, εναντίον της δικτατορίας του προλεταριάτου που πέφτει ολοένα στους ώμους του Κομμουνιστικού Κόμματος, τότε βέβαια αυτό δεν θα μπορούσε να διατηρήσει τις θέσεις του. Μα όσο μπορεί κανείς να ελπίζει σε μια βελτίωση της κατάστασης, αυτό το κόμμα πρέπει να επιμένει να κρατήσει τις θέσεις του. Όταν θα βελτιωθούν οι συνθήκες, η εργατική τάξη θα είναι και πάλι πίσω από το Κόμμα και θα μπορεί να συνεχίσει την πάλη ως την οριστική νίκη. Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης μπορεί να είναι έργο δικό της, έργο της μαχόμενης πλειοψηφίας του προλεταριάτου. Όμως στην πάλη της για την απελευθέρωση μπορεί να υπάρξουν καταστάσεις όπου η επαναστατική μειοψηφία της εργατικής τάξης πρέπει να πάρει πάνω της όλο το βάρος του αγώνα κι όπου η δικτατορία των εργατών δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί, προσωρινά τουλάχιστον, παρά μόνο σαν δικτατορία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Και μια τέτοια κατάσταση παρουσιάστηκε πάνω από μια φορά στη Ρωσία».

Είμαστε βέβαιοι πως στο φως των γεγονότων της Κρονστάντης τα κομμουνιστικά στοιχεία που δεν κατάφεραν ακόμα να εκτιμήσουνε το ρόλο του κόμματος στην επανάσταση, θα μάθουνε τέλος να αποτιμήσουνε στην αληθινή τους αξία αυτές τις εξηγήσεις καθώς και την απόφαση του 2^ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς για το ρόλο του κόμματος. Δεν θα επωφελούμασταν αρκετά από αυτό το δίδαγμα που μας αποδείχνει ότι το κόμμα του προλεταριάτου μπόρεσε να διατηρήσει την εξουσία στα χέρια του, όταν ξεσηκώθηκε εναντίον του η μικροαστική αντεπανάσταση ακόμα και με τη μορφή της δυσαρέσκειας των εργατών, αν το κρατούσαμε μόνο για τη Ρωσία. Πρέπει να αντιληφθούμε πως αν το Κομμουνιστικό Κόμμα τελικά θα μπορούσε να θριαμβεύσει μόνο στηριζόμενο στη μάζα των εργαζομένων, θα υπάρξουν ωστόσο καταστάσεις στη Δύση όπου θα χρειαστεί για ορισμένο χρόνο να διατηρηθεί η εξουσία μόνο με τις δυνάμεις της πρωτοπορίας. Πρέπει να καταλάβουμε πως σε κάθε περίσταση το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι η ψυχή της Επανάστασης και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Η πάλη που κάνει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας για το δυνάμωμα της επιρροής του πάνω στις εργαζόμενες μάζες που δεν είναι ακόμα κομμουνιστικές, για την αφύπνιση της πρωτοβουλίας σ’ αυτές τις μάζες, εμφανίζεται σαν το συμπλήρωμα της σταθερής του απόφασης να διατηρήσει την εξουσία με όλα τα μέσα. Και αυτή η απόφαση πρέπει να χρησιμεύσει για παράδειγμα στους κομμουνιστές των άλλων χωρών. Αυτό είναι το μεγαλύτερο δίδαγμα από τα γεγονότα της Κρονστάντης, το παγκόσμιο δίδαγμά τους.

Μόσχα. Απρίλης 1921.

Μάχνο,Κρονστάνδη και αγρότες

2007-07-22T19:01:00.001+03:00

Οι Μαχνοβίτες αναρχικοί , η Κρονστάνδη και η στάση των Ρώσων αγροτών στην μετεπαναστατική Ρωσία

άρθρο του Α. Kramer
μετάφραση δική μου από τα αγγλικά

Εισαγωγή

Όταν η επανάσταση του Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε το 1917, η Ρωσία ήταν υποανάπτυκτη και αγροτική χώρα, με τους αγρότες να περιλαμβάνουν 86% του πληθυσμού. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Φεβρουαρίου του 1917 η αγροτιά, για πρώτη φορά στη ρωσική ιστορία, αναμίχθηκε ενεργά στον πολιτικό χώρο, ιδιαίτερα ως στρατιωτικοί αναπληρωτές στα Σοβιέτ.

Φυσικά δεν πρέπει κάποιος να αγνοήσει τις μεγάλες εξεγέρσεις αγροτών του 17ου και 18ου αιώνα, ούτε τις εξεγέρσεις του 1905. Εντούτοις, ήταν μόνο κατά τη διάρκεια αυτών των επαναστάσεων του 1917 που η ρωσική αγροτιά πέτυχε τελικά την εξασφάλιση των σταθερών, ανεξάρτητων αντιπροσωπευτικών θεσμών.

Εντούτοις, η επανάσταση του Φεβρουαρίου, όντας από την αστική τάξη μέσω των δεξιών σοσιαλιστών, δεν έλυσε τα προβλήματα της αγροτιάς. Η πιο εμφανής αποτυχία της προσωρινής κυβέρνησης σε αυτήν την σφαίρα ήταν η πλήρης ανικανότητά της να λύσει το σημαντικότερο ζήτημα για την ρωσική αγροτιά: το ζήτημα της γης. Οι αγρότες ανταποκρίθηκαν στις καθυστερήσεις και τις προδοσίες της κυβέρνησης με τις αυθόρμητες απαλλοτριώσεις της γης. Μόνο η επανάσταση Οκτωβρίου, που καθοδηγήθηκε από τους Μπολσεβίκους, αναγνώρισε το δικαίωμα των αγροτών να είναι κύριοι της που είχαν δουλέψει για εκατοντάδες χρόνια.

Ο Λένιν και οι σύντροφοί του κατάλαβαν ότι και η οργάνωση της εργατικής τάξης και η υπεράσπιση των συμφερόντων της επρόκειτο να είναι ζητήματα της πιό υψηλής προτεραιότητας για το μπολσεβικικό κόμμα. Αλλά με κανένα τρόπο δεν ήταν οι Μπολσεβίκοι αδιάφοροι προς τις ανάγκες των αγροτών. Αντίθετα από τους Μενσεβίκους, οι Μπολσεβίκοι κατάλαβαν πλήρως τη σημασία της μαχητικότητας της αγροτιάς κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1905, και αναγνώρισαν ότι η ενέργεια τους θα ήταν μια μεγάλη δύναμη στην επόμενη επανάσταση. Ο Λένιν και ο Trotsky είχαν ως στόχο τους την ένωση των εργατών των πόλεων και των πιό επαναστατικών στοιχείων στα χωριά, τα οποία ήταν το αγροτικό προλεταριάτο και οι φτωχότεροι αγρότες. Στις πρώτες ημέρες της επανάστασης του Οκτωβρίου, οι Μπολσεβίκοι έκαναν μεγάλα βήματα προς αυτό το σκόπο με το "Διάταγμα για τη Γη", το οποίο πήρε τα απέραντα εδάφη που ήταν στην κατοχή των γαιοκτημόνων και τα έδωσε στην αγροτιά. Το Αριστερό Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα (που έχει διασπαστεί από το Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα) αντιπροσώπευσε τις μάζες των αγροτών, και κλήθηκε από το μπολσεβικικό κόμμα να συμμετάσχει στην πρώτη σοβιετική κυβέρνηση.

Κατόπιν, αρχίζοντας στο μέσο του 1918, τα σκληρά χτυπήματα του εμφύλιου πολέμου οδήγησαν σε μια αντιπαράθεση μεταξύ της πόλης και του χωριού. Η αγροτιά κινήθηκε στην κατεύθυνση του συντηρητισμού. Είχαν κερδίσει όλα αυτά που θέλησαν από την επανάσταση και ήταν έτοιμοι να υπερασπίσουν τη νέα ιδιοκτησία τους και από την αριστερά και από την δεξιά. Τα μη αναπτυχθέντα ρωσικά χωριά, που το κάθε ένα είχε μια οικονομία επιβίωσης , θα μπορούσαν να επιζήσουν χωρίς τις πόλεις. Η επικρατούσα διάθεση μεταξύ της αγροτιάς ήταν ότι οι πόλεις ήταν καλές για τίποτα περισσότερο παρά να διαλέγουν βιομηχανικά αγαθά, και αυτό εφ' όσον οι τιμές ήταν χαμηλές , πέρα από αυτόα, οι πόλεις ήταν μόνο μια πηγή προβλήματων - γραφειοκρατία, στρατιωτική θητεία, φορολογία και επιτάξεις σιταριού. Αυτή η χοντρικά υποκειμενική οπτική ήταν παρόμοια με εκείνους των πιό πρόσφατων κινημάτων αγροτών στο "τρίτο κόσμο", παραδείγματος χάριν αυτό των Κόκκινων Χμερ στην Καμπότζη.

Εντούτοις, ενώ τα κινήματα αγροτών των τελευταίων αρκετών δεκαετιών έχουν εκφραστεί μέσω μαοϊκών ή γκεβαρικών ιδεών , η ρωσική αγροτιά στην περίοδο του εμφύλιου πολέμου αντ' αυτού υιοθέτησε συνθήματα αναρχικών. Αλλά αυτή η διαδικασία ήταν βαθμιαία. Αρχισε με την υποστήριξη της αγροτιάς του Σοσιαλεπαναστατικού Κόμματος, το οποίο ήταν τοκόμμα των ρώσων λαικιστών γνωστών ως "Ναροντικοί". Αυτό το κόμμα ήταν μικροαστικό, και απευθυνόταν αρχικά στις κοινότητες αγροτών με το να υποστηρίζει έναν μοναδικό "Ρωσικό σοσιαλισμό" που υπογράμμιζε το ρόλο της αγροτιάς - όχι της εργατικής τάξης - ως κεντρικό στην επαναστατική διαδικασία.

Το 1918, το Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα χωρίστηκε σε δεξιά και αριστερή πτέρυγα, και στη διαδικασία είχε ογκώδεις απώλειες υποστήριξης. Ο ρόλος του κόμματος των SR ως ηγέτης της αγροτιάς αντικαταστάθηκε αργά από τις αναρχικές ομάδες. Μερικές από αυτές τις ομάδες ήταν εξαιρετικά σεκταριστικές και αντι-μπολσεβικικές, ένα παράδειγμα είναι η διαβόητη ομάδα "Nabat". Αυτή η συγκεκριμένη ομάδα ήταν αρμόδια για την οργάνωση αιματηρών τρομοκρατικών ενεργειών ενάντια στο μπολσεβικικό κόμμα στη Μόσχα το 1919. Μετέπειτα, η ιδεολογία τους θα εκφραζόταν μέσω του κινήματος του Makhno.

Ενώ τα ρωσικά χωριά δεν είχαν καμία ανάγκη να εξαρτηθούν από τις πόλεις, τα ρωσικά βιομηχανικά κέντρα εξαρτήθηκαν από τα γεωργικά προϊόντα του χωριού ως μέσο συντήρησης και επιβίωσης. Η κατάρρευση της υποδομής που άρχισε το 1915 έφθασε στο μέγιστο της το 1918, πολυάριθμες κρίσεις συμπεριλαμβανομένων ανταπεργιών των ιδιοκτητών, βιομηχανική δολιοφθορά, ο εμφύλιος πόλεμος, η κατάρρευση των μεταφορών και η μαζική πείνα στις πόλεις ανάγκασαν τους Μπολσεβίκους να εφαρμόσουν την πολιτική του "πολεμικού κομμουνισμού". Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της πολιτικής ήταν η απαλλοτρίωση των πλεονασμάτων τροφίμων των χωριών προκειμένου να τραφούν οι εργάτες στις πόλεις. Αυτή η πρακτική ονομάστηκε "Prodrazverstka".

Η αγροτιά δεν χαιρέτισε αυτό το βήμα. Όταν οι αντιπρόσωποι της σοβιετικής κυβέρνησης πήγαιναν στην επαρχία να συλλέξουν τα τρόφιμα, τους έβλεπαν ως ληστές που έκλεβαν την ιδιοκτησία της αγροτιάς. Αρκετά συχνά υπήρξαν περιπτώσεις αυτοί οι αντιπρόσωποι (αποκαλούμενων "prodotriadi") να δολοφονούνται. Επίσης, υπήρξαν πολλές περιπτώσεις η prodzrazverstka που προκάλεσε αγροτικές εξεγέρσεις ενάντια στους Μπολσεβίκους.

Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, η μικροαστική τάξη (η αγροτιά) πιέστηκε και από τις δύο πλευρές, μεταξύ της εργατικής τάξης και των δυνάμεων της αντίδρασης. Συνεπώς, σε μερικές περιοχές η μικροαστική αγροτιά προσπάθησε να διαδραματίσει έναν ανεξάρτητο ρόλο ελισσόμενη μεταξύ των Μπολσεβίκων και των αντεπαναστατικών εχθρών τους. Οι τάσεις προς αυτού του είδους τις ενέργειες ήταν ιδιαίτερα ισχυρές στη Σιβηρία και την Ουκρανία - και οι δύο περιοχές ήταν λιγότερο αναπτυγμένες οικονομικά και βιομηχανικά, και συνεπώς είχαν μια ισχυρή και πλούσια τάξη αγροτών. Για αρκετό χρόνο, αυτές οι δυνάμεις ήταν με τους Μπολσεβίκους, καθώς ο λευκός στρατός αντιπροσώπευσε την αποκατάσταση του παλαιού συστήματος γαιοκτημόνων, το οποίο ήταν απολύτως απαράδεκτο για τη μάζα της αγροτιάς.

Μάχνο

Από όλα τα κινήματα των αγροτών που επιδίωξαν να διαδραματίσουν έναν ενδιάμεσο ρόλο, ο διασημότερος ήταν αυτό που καθοδηγήθηκε από τον Makhno στην Ουκρανία από το 1918 ως το 1921. Αυτή η στρατιωτική δύναμη ήταν ένας χαρακτηριστικός στρατός αγροτών, αμετάβλητος από την παλαιά δομή της μεσαιωνικής εποχής - κατέχοντας και τις δυνάμεις και τις αδυναμίες εκείνης της μορφής. Η πολιτοφυλακή του Makhno άρχισε ως δύναμη ανταρτών που διαμορφώθηκε όταν κατέλαβε η Γερμανία την Ουκρανία το 1918. Αυτοί οι αντάρτες υπερείχαν στη σφαίρα δράσης τους, αλλά δεν θα μπορούσαν να σταθούν ενάντια σε μια εκτεταμένη εχθροπραξία με έναν κανονικό στρατό. Καθώς αυτοί οι αντάρτες αναπτύσσαν δραστηριότητες στις γύρω περιοχές τους, μπορούσαν να αναμένουν στη βοήθεια από τους ντόπιους. Αλλά, κατά την πάλη μακρυά από τα χωριά τους, ζούσαν από τη ληστεία και κατά συνέπεια έχασαν την υποστήριξη από μεγάλο αριθμό κατοίκων.

Ο Makhno καθοδήγησε ένα αγροτικό κίνημα, και έτσι δεν είχε ποτέ μια ισχυρή βάση υποστήριξης σε οποιεσδήποτε από τις πόλεις. Οι περισσότεροι από τους εργάτες που έζησαν στις περιοχές της Ουκρανίας υπό τον έλεγχο του Makhno πλαισίωσαν είτε τους Μπολσεβίκους είτε τους Μενσεβίκους. Τα ακόλουθα παραδείγματα επεξηγούν την στάση που είχε ο Makhno προς την εργατική τάξη. Όταν οι εργάτες των σιδηροδρόμων και τηλέγραφων από τη γραμμή Αικατερινοσλαβ- Sinelnikovo υπέφεραν από μια μεγάλη περίοδο λιμού που είχε προκύψει κάτω από την διοίκηση του Denikin(Λευκός ηγέτης), ζήτησαν από τον Makhno να τους πληρώσει για την εργασία τους. Αποκρίθηκε, "δεν είμαστε όπως οι Μπολσεβίκοι για να σας ταισουμε, δεν χρειαζόμαστε τους σιδηροδρόμους εάν χρειάζεστε τα χρήματα, πάρτε το ψωμί από εκείνους που χρειάζονται τους σιδηροδρόμους και τους τηλέγραφούς σας." Σε ένα άλλο γεγονός, είπε στους εργάτες του Briansk, "επειδή οι εργάτες δεν θέλουν να υποστηρίξουν το κίνημα του Makhno και απαιτούν πληρωμή για τις επισκευές του θωρακισμένου αυτοκινήτου, θα πάρω αυτό το θωρακισμένο αυτοκίνητο δωρεάν και δεν θα πληρώσω τίποτα." (1) Jakovlev Θ*ι. Machnovshina ι Anarchizm (http://sky.kuban.ru/socio_etno/magister/library/revolt/yakoy001.htm)

Με τις διαφωνίες μεταξύ των αγροτών και των γαιοκτημόνων αφ' ενός, και τις διαφωνίες μεταξύ των αγροτών και των εργατών αφ' ετέρου, ο Makhno πιέστηκε να εφαρμόσει πολιτικές που ήταν κάθε άλλο παρά ελευθεριακές ήταν. Οι πραγματικές συνθήκες ζωής για τους αγρότες της Ουκρανίας από το 1919-1921 ήταν σκληρές και κατασταλτικές. Οι πόλεις στα εδάφη του Makhno δεν κυβερνήθηκαν από Σοβιετ. Αντ' αυτού, κυβερνήθηκαν από τους δημάρχους που προήλθαν από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Makhno. Το κίνημα του Makhno υπερβολικά συγκεντρωμένο στην ηγεσία της Επαναστατικής Επιτροπης που αποφάσιζε για τα πάντα. Ο Makhno ίδρυσε ακόμη και μια οργάνωση (αστυνομίας-ασφάλειας!) που καθοδηγήθηκε από τον Leo Zadov (Zinkovsky), ένας προηγούμενος εργάτης - αναρχικός που επρόκειτο να γίνει πασίγνωστος για τη βιαιότητά του. Συμπτωματικά, στις αρχές της δεκαετίας του '20 ο Zadov επέστρεψε στην ΕΣΣΔ - για να μπει στην GPU! Ανταμείφθηκε για τις υπηρεσίες του με την εκτέλεσή του το 1937. Στην Ουκρανία, σαφώς βλέπουμε ότι οι αναρχικοί διαπράτταν τα ίδια εγκλήματα που κατηγορούσαν τους Μπολσεβίκους.

Τον Σεπτέμβριο του 1920,ο Ivanov V. (αντιπρόσωπος του νότιου μετώπου επαναστατικού σοβιετ) επισκέφτηκε τον Makhno. Έγραψε αργότερα αυτήν την περιγραφή για το στρατόπεδου του Makhno: "Το καθεστώς είναι βάναυσο, η πειθαρχία είναι σκληρή όπως ο χάλυβας, επαναστάτες κτυπιούνται στο πρόσωπο για οποιαδήποτε μικρή παραβίαση, καμία εκλογή του Γενικού Επιτελείου, όλοι οι διοικητές μέχρι το διοικητή επιχείρησης διορίζονται από τον Makhno και το επαναστατικό πολεμικό Συμβούλιο των αναρχικών, το Επαναστατικό Στρατιωτικός Σοβιετ (Revvoensovet) έγινε αναντικατάστατο, ανεξέλεγκτο και μη-εκλεγμένο όργανο. Κάτω από το επαναστατικό στρατιωτικό συμβούλιο υπάρχει ένα "ειδικό τμήμα" που αντιμετωπίζε την απειθαρχία κρυφά και χωρίς έλεος." (2) Jakovlev J. op. cit. .

Προκειμένου να αποκτηθούν προμήθειες και εξοπλισμός,o Makhno θα συμμαχούσε μερικές φορές με τον κόκκινο στρατό. Εντούτοις, αρνήθηκε πάντα να δεχτεί την πειθαρχία και διαταγή του κόκκινου στρατού.Προκειμένου να αποκτηθούν τρόφιμα, οι δυνάμεις του Makhno λήστευαν όχι μόνο τα χωριά υπό τον έλεγχό τους αλλά και convoy του Κόκκινου Στρατού. Αυτό προκάλεσε πολλές συγκρούσεις. Τελικώς, το 1921, ενέργειες όπως αυτές έπαιξαν έναν ρόλο στην αποφασιστική διάσπαση μεταξύ Makhno και του σοβιετικού κράτους. Ήταν αυτή τη περίοδο που ο Makhno και οι σύμβουλοι του έχασαν την υποστήριξη από τους αγρότες ως αποτέλεσμα της Νέας Οικονομικής Πολιτικής των Μπολσεβίκων , η οποία αντικατέστησε το prodrazverstka με έναν φόρο ψωμιού. Μετά από μια μικρή χρονική περίοδο μαχών, η πολιτοφυλακή του Makhno συντρίφθηκε. Ο Nestor Makhno ο ίδιος δραπέτευσε στη Ρουμανία, ενώ η πλειοψηφία των μαχητών του συνθηκολόγησε και αμνηστεύτηκε.

Κρονστάνδη

Η "εξέγερση" της Κρονστάνδης τον Μάρτιο του 1921 ήταν επίσης μια έκφραση της σύγκρουσης μεταξύ του σοβιετικού κράτους και της αγροτιάς. Αυτή η εξέγερση ήταν μια από τις πολλές παρόμοιες εξεγέρσεις εκείνη την περίοδο ενάντια στις σοβιετικές αρχές. Αλλά η Κρονστάνδη ξεχωρίζει μεταξύ τους λόγω της σημαντικής στρατηγικής θέσης της και τη μυθολογία που δημιουργήθηκε γύρω από αυτή αφότου πραγματοποιήθηκε το γεγονός.

Στο τέλος της δεκαετίας του '30, μια ομάδα πρώην τροτσκιστών (Victor Serge, Max Eastman, Suverin, κ.α..) επέκριναν τον Trotsky για τις ενέργειές του ως ηγέτης του Κόκκινου Στρατού κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Κρονστάνδης. Αυτοί οι πρων Τροτσκιστές υπερασπίστηκαν τα γεγονότα στην Κρονστάνδη ως εξέγερση των εργατών και των ναυτών ενάντια στην "Μπολσεβικική Δικτατορία", και χρέωσαν την συντριβή της εξέγερσης ως το "πρώτο βήμα προς το σταλινισμό". Μετέπειτα , οι αντικομμουνιστές θεωρητικοί και προπαγανδιστές θα υιοθετούσαν αυτήν την κριτική για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς.

Ο Trotsky απάντησε το 1938 με ένα αξιοπρόσεκτο άρθρο που τιτλοφορήθηκε Η κατακραυγή για την Κρονστάνδη, στο οποίο ανέλυσε τη μικροαστική φύση αυτού του αποτυχημένου πραξικοπήματος. Δεν είναι απαραίτητο να επαναληφθούν τα επιχειρήματα του Τρότσκι προς υπεράσπιση των ενεργειών του σχετικά με την ανταρσία της Κρονστάνδης , δεδομένου ότι ο καθένας που θέλει να ξέρει την αλήθεια μπορεί να βρεί αυτό το άρθρο εύκολα. Αντ' αυτού, για τους σκοπούς αυτού του άρθρου θα ήταν περισσότερο χρήσιμο να παρουσιαστούν κάποιες νέες πληροφορίες από μια συλλογή εγγράφων που δημοσιεύτηκαν τα τελευταία χρόνια. Αυτά τα νέα στοιχεία από τα σοβιετικά αρχεία παρέχουν σε μας την οριστική απόδειξη ότι η θέση των κριτικών του Trotsky βασίστηκε σε ψεύτικες υποθέσεις και ανακριβείς πληροφορίες.

Ο πρώτος μύθος για την Κρονστάνδη είναι ότι ήταν μια εξέγερση των ίδιων στρατιωτών που ήταν ήρωες της επανάστασης του Οκτωβρίου. Παρόλο που είναι αλήθεια ότι πολλοί από τους ναυτικούς της Κρονστάνδης ήταν αναρχικοί το 1917, εντούτοις εξυπηρέτησαν έντιμα τη σοβιετική εξουσία. Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, τα στρατόπεδα εκπαίδευσης της Κρονστάνδης παρείχαν ιδιαίτερα επαναστατικά στρατεύματα στην πάλη για την διατήρηση της Σοβιετική εξουσίας. Εντούτοις, δεδομένου ότι όλο και περισσότεροι επαναστάτες ναύτες έπρεπε να σταλούν στις πρώτες γραμμές, νεοσύλλεκτοι άρχισαν να έρχονται, που αντικαθιστούσαν τους επαναστάτες. Μέχρι το 1920, η φρουρά της Κρονστάνδης ήταν πλημμυρισμένη με περισσότερους από 10.000 νεοσυλλέκτους. Αυτό ανέβαζε το συνολικό αριθμό στρατιωτών και ναυτών στην Κρονστάνδη σε 18,707. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από τη νότια Ρωσία και την Ουκρανία, περιοχές που επηρεάστηκαν έντονα από τον Makhno. (3) Shetinov. Α., partii Krondshtadsky miatez ι melkoburzuaznie. Disertazia MGU, Moskva, 1974, σελ. 91-98 Kandidatskaia. Μόνο 5000 από αυτόν τον αριθμό συμμετείχαν στην εξέγερση.

Αυτοί οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι οι παλαιοί επαναστάτες ναύτες ήταν μια σαφής μειονότητα το 1921. Εντυπωσιακώς, εντούτοις, οι επαναστάτες ναύτες έκαναν μια τολμηρή ενέργεια. Στις 8 Μαρτίου, ένας αριθμός τους δημοσιεύει ένα φυλλάδιο με τον τίτλο "Σταματήστε Άμεσα το Αντεπαναστατικό Πραξικόπημα" (4) Krondshtadskaia goda tragedia 1921. Dokumenti V dvuch knigach., Moskva, ROSPEN, 1999, σελ. 320-321. Στις 15 Μαρτίου, η Επανασατική Επιτροπή της Κρονστάνδη διέταξε τη σύλληψη όλων των παλαιών ναυτικών δεδομένου ότι αρνήθηκαν "να υπακούσουν στις διαταγές". (5) Αυτόθι, έγγραφο 423, σελ. 445. Αυτή η διαταγή, εντούτοις, δεν πραγματοποιήθηκε πλήρως. Στις 24 Μαρτίου, μια ομάδα παλαιών ναυτών απέτρεψε την έκρηξη του θωρηκτού "Πετροπαβλόσκ"(σημ.δική μου πρόκειται για το θωρηκτό που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανταρσία), συνέλαβε τους ανώτερους υπαλλήλους του, και τους παράδωσε στις σοβιετικές δυνάμεις που προσεγγίζαν . (6) Αυτόθι, έγγραφο 480, σελ. 494-496.

Ο άλλος μύθος για την Κρονστάνδη είναι ότι οι ηγέτες του πραξικοπήματος είχαν επαναστατικό κίνητρα. Μερικοί συντάκτες έχουν γράψει ακόμη και ότι οι στασιαστές πέθαναν φωνάζοντας "Ζήτω ο Κομμουνισμός" ! Αλλά αυτό είναι ένα ψέμα. Τα πραγματικά γεγονότα κατεδαφίζουν αυτόν τον μύθο.Ο στρατηγός Elvengern, ένα μέλος μιας αντεεπαναστατικής οργάνωσης που καθοδηγήθηκε από τον Boris Savinikov, αποκάλυψε το ρόλο του στην ηγεσία της εξέγερσης με μια έκθεση σχετικά με τα γεγονότα σε Πετρούπολη- Κρονστάνδη που γράφτηκαν το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1921.

Αυτή η έκθεση γράφτηκε ενώ ήταν στο Παρίσι: "...από τακτική άποψη αυτοανακηρυχθήκαν (τα μέλης της Προσωρινής Επαναστατικής Επιτροπής) ως φανατικοί υποστηρικτές της σοβιετικής εξουσίας, και είπαν ότι αντιτίθενται μόνο στην δικτατορία του Κομμουνιστικού Κόμματος , με την ελπίδα πως με μια τέτοια πλατφόρμα, θα ήταν δύσκολο για τους κομμουνιστές να κινητοποιήσουν τους υπερασπιστές των Σοβιετ, σοβιετικές μονάδες για να τους συντρίψουν." (7) Αυτόθι. Έγγραφο 535, σελ. 61 τόμος 2. Το ίδιο πράγμα γράφτηκε από το δόκιμο G. Zeidler, σε ένα προσωπικό γράμμα. (8) Αυτόθι, το σελ. 322-323. Ο Pavel Milukov, ενδεχομένως το καλύτερο φιλελεύθερο Ρώσικο μυαλό των εποχών του και ηγέτης του Συνταγματικού Δημοκρατικού Κόμματος (οι διαβόητοι "Καντέτοι"), συνόψισε αυτές τις εκθέσεις σε μια εφημερίδα του Παρισιού με, το "η Σοβιετική εξουσία χωρίς τους Μπολσεβίκους θα είναι προσωρινή."

Αλλά τι γίνεται με τους απλούς συμμετέχοντες της εξέγερσης της Κρονστανδης; Ήταν αυτοί οι ναυτές πραγματικά έτοιμοι να πεθάνουν για "τον κομμουνισμό χωρίς Μπολσεβίκους"; Ο ναύτης Dmitry Urin έγραψε στις 5 Μαρτίου, σε μια επιστολή στον πατέρα του στην επαρχία Herson της Ουκρανίας, "απομακρύναμε την Κόμμουνα, δεν έχουμε άλλοι πια Κομμούνα, τώρα έχουμε μόνο τη σοβιετική εξουσία. Στην Κρονστάνδη βγάλαμε ένα ψήφισμα για να στείλουμε όλους τους Εβραίους στην Παλαιστίνη, για να μην υπάρξει στη Ρωσία τέτοια βρωμιά, όλοι οι ναυτικοί φώναξαν: "’Εξω οι Εβραίοι"..." (9) Αυτόθι, τόμος 1, έγγραφο 58, σελ. 119. Εάν κάποιος είχε οποιεσδήποτε αμφιβολίες για το "πραγματικό επαναστατικό" περιεχόμενο αυτής της επιστολής αυτή η φράση είναι επαρκής για να τις διαλύσει. Είναι τόσο αιχμηρό που δεν χρειάζεται κανένα περαιτέρω σχόλιο.

Από την αρχή της εξέγερσης, οι κομμουνιστές υπέστησαν την καταστολή. Στις 3 Μαρτίου, 170 κομμουνιστές στην Κρονστάνδη συλλήφθηκαν. (10) Αυτόθι, τόμος 1, σελ. 15. Κατόπιν, στις 15 του Μαρτίου, πολλοί παλαιοί επαναστατικοί ναύτες συλλήφθηκαν. (11) Αυτόθι, τόμος 2, έγγραφο 423, σελ. 445. Αλλά δεν ήταν μόνο κομμουνιστές που συλλήφθηκαν. Ένα 17-χρονών αγόρι εστάλη στη φυλακή για ρώτησε γιατί τα μέλη της Προσωρινής Επαναστατικής Επιτροπής λάμβαναν τα καλύτερα τρόφιμα και μεγαλύτερες μερίδες από τους απλούς εργάτες εργαζομένους. (12) Αυτόθι, τόμος 2, σελ. 632.

Όπως είπε ο Trotsky η αυτοαποκαλούμενη "εξέγερση της Κρονστάνδης" δεν ήταν το πρώτο μικροαστικό αντι-μπολσεβικικό κίνημα κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου. Ήταν παρόμοιο με άλλα κινήματα με συνθήματα όπως, "Σοβιετ χωρίς Μπολσεβίκους". Υπήρξαν κινήματα αυτού του είδους σε μερικά εργοστάσια στα Ουράλια, καθώς επίσης και στους στρατούς των Κοζάκων. Από αυτήν την εμπειρία, μπορούμε να δούμε ότι εν μέσω ταξικού πολέμου - με την επανάσταση σε μια πλευρά και την αντεπανάσταση από την άλλη - αυτά τα συνθήματα αναπόφευκτα και αμετάβλητα οδηγούσαν στο στρατόπεδο της μεσαιωνικής αντίδρασης. Καμία επανάσταση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα. Οι απλοί Ρώσοι εργάτες και οι στρατιώτες το κατάλαβαν αυτό πολύ καλύτερα 80 χρόνια πριν από ότι πολλοί στην "αριστερά" σήμερα.

Πολλά απλά μέλη των αναρχικών, των Μενσεβίκων, των Σοσιαλεπαναστατών και άλλων κομμάτων συμμετείχαν στα Σοβιέτ μαζί με τους Μπολσεβίκους , αλλά όχι "χωρίς" αυτούς. Υπήρξε μια τεράστια διαφορά μεταξύ των συνηθισμένων μελών αυτών των κομμάτων και των ηγετών τους. Η ηγεσία τους αρνήθηκε να κάνει οποιοδήποτε συμβιβασμό παρέμενε πλήρως αντιμπολσεβίκικη. Στις αρχές της δεκαετίας του '20 οι τοπικές σοβιετικές αρχές σε μερικές εβραϊκές περιοχές της Ουκρανίας στρατολογήθηκαν συνολικά από τα μέλη του Bund (σημ.δική μου: διάσπαση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος,φιλομενσεβίκικη). Πολλοί αναρχικοί συμμετείχαν στην επανάσταση και στον εμφύλιο πόλεμο στην πλευρά των Μπολσεβίκων συνεργαζόμενοι με την Σοβιετική εξουσία μέχρι την άνοδο του Σταλινισμού. Αυτοί οι διορατικοί επαναστάτες αποκαλούνται προδότες από μερικούς σημερινούς αναρχικούς. Αλλά στα επόμενα χρόνια, περισσότερες πληροφορίες από τα σοβιετικά αρχεία και νέα έγγραφα δείχνοντας αναλυτικά την πάλη του ρωσικού προλεταριάτου θα συνεχίσουν να διαλύουν όλο και περισσότερο την παρελθοντική συκοφαντία. Η αληθινή κληρονομιά της Οκτωβριανής Επανάστασης θα γίνει γνωστή στον καθένα.

Νοέμβριος 2004

Οι "Ιζβέστιες" της Κρονστάνδης

2007-07-19T01:24:00.001+03:00

Ευρετήριο/μαργαριτάρια /στοιχεία

από τις "Ιζβέστιες" της Κρονστάνδης

Η "Ιζβέστια" ήταν η εφημερίδα της ανταρσίας της Κρονστάνδης (η Προσωρινή Επαναστατική Επιτροπή (Π.Ε.Ε.) ήταν η επιτροπή που προέκυψε κατά την ανταρσία στην Κρονστάνδη) έβγαλε 14 φύλλα καθημερινώς από 3 Μαρτίου 1921 ως Τετάρτη 16 Μαρτίου 1921. Τα φύλλα σε μορφή βιβλίου κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος.
Το άρθρο είναι σαν "βοήθημα" πάνω στο βιβλίο, ένα ευρετήριο.

--------------------------

Χαρακτηρισμοί για τους κομμουνιστές/μπολσεβίκους κτλ:

ως δικτατορία του κόμματος,συμμορία,δολοφόνοι και άλλα : σελ.15,24,27,35,39,41,87,97,98
ως απόλυτη μισητή απάισια και καταραμένη εξουσία/ζυγός :
σελ.15,21,27,53,68,80
ως κομμουνιστική δικτατορία : σελ.20,43,79,92,93

σε γράμμα που στάλθηκε στην εφημερίδα : “Κάτω οι κομμουνιστές βρυκόλακες”
σελ.65

Η χρήση της λέξης κομμουνισμός (χωρίς μια ταύτιση δήθεν με την μπολσεβίκικη του εκδοχή αλλά ως έννοια από μόνη της) παίρνει συχνά ένα αρνητικό χαρακτήρα στις Ιζβέστιες το ίδιο και η δικτατορία του προλεταριάτου , μάλλον αυτό έχει να κάνει με την επιρροή των εσέρων στη ΠΕΕ και των αναρχικών και εν γένει με μια θεωρητική σύγχυση λόγω του ετερόκλητου της ΠΕΕ:

Η επιλογή του σοσιαλισμού έναντι του κομμουνισμού ! : σελ. 43 ,109-111 (“Τα πλεονεκτήματα της “Κομμούνας”)

ο Τρότσκι
ως “δικτάτορας” : σελ. 27,89
ως “αιμοχαρής στρατάρχης” : σελ. 41
ως “δολοφόνος” : σελ. 48, 89
απειλή ότι θα τον θάψουν : σελ. 103

για το 10ο συνέδριο του Μπολσεβίκικου κόμματος ως “σμήνος κορακιών” : σελ.108
αναφορά στο κόμμα ως “εμπορικό οίκο” Λενιν Τρότσκι: σελ. 108
αναφορά ως “καθάρματα” : σελ. 77
ο μπολσεβίκικος κομμουνισμός ίσον γραφειοκρατία και εκτελέσεις : σελ.48

Εκκλήσεις για να πέσουν οι μπολσεβίκοι (Κάτω οι μπολσεβίκοι! Και τα σχετικά) : σελ.48,53,57,65,99,103

Υπάρχουν γύρω στις 50 τέτοιες αναφορές . Πρόκειται περί πραγματικού ωχετού !!!

Οι στασιαστές ακόμα και στην σύγκριση Τσάρου και Μπολσεβίκων θα είναι πιο επιεικής στον πρώτο.

Θαυμάστε :

σελ.74 “Έχουν (οι κομμουνιστές) γανταζωθεί στην εξουσία πιο πολύ κι απ'το Νικόλαο ΙΙ”
σελ.43 “Εδώ υψώθηκε η σημαία της εξέγερσης ενάντια στην τυραννία των 3 τελευταίων χρόνων, ενάντια στην καταπίεση της μπολσεβίκικης απολυταρχίας, μπροστά στην οποία ωχριούν οι τρεις αιώνες του μοναρχικού ζυγού.”
σελ.41 “Κάνοντας την Επανάσταση του Οκτώβρη, η εργατική τάξη είχε ελπίσει ότι θα πετύχει τη χειραφέτηση της. Το αποτέλεσμα της, όμως, ήταν, αντίθετα, μια ακόμα μεγαλύτερη σκλαβιά για την ανθρώπινη ατομικότητα”.

Σέ άλλα σημεία απλώς θα ταυτίσουν τους Μπολσεβίκους με τον Τσαρισμό.

Θαυμάστε :

ο Τρότσκι ως “αιματοβαμμένος αρχηγός της μπολσεβίκικης Οχράνας”: σελ.27
Το καθεστώς της σοβιετικής εξουσίας υπό τους μπολσεβίκους ως “βασιλεία” : σελ.98
ο Λένιν ως “Τσάρος” : σελ.122

Για την εκμετάλλευση/σπέκουλα της πείνας και της τότε κατάστασης και την κατηγορία ότι φταίνε οι Μπολσεβίκοι:

σελ.7,13,24,41-43,64,74,109-111 (“Τα πλεονεκτήματα της “Κομμούνας”).

Εδώ πλέον η ακατάσχετη λασπολογία συνοδεύεται με την πολιτική αλητεία..

σελ.13 : “μας επιβάλλουν(οι κομμουνιστές) ξανά την εξουσία τους,που μας οδήγησε στο λιμό, στο κρύο και στην οικονομική καταστροφή”.
σελ.64 : “Η μπολσεβίκικη κυβέρνηση οδήγησε τη Ρωσία σε μια κατάσταση μιζέριας (πείνα,κρύο...) που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία.
Οι βιοτεχνίες και τα εργοστάσια έκλεισαν.Οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες, έχουν παραλύσει σχεδόν ολότελα.Δεν υπάρχει πια ψωμί, ούτε ζώα, ούτε εργαλεία για δουλειά. Δεν υπάρχουν ρούχα, ούτε παπούτσια, ούτε καύσιμα. Οι εργάτες, οι αγρότες κι οι πολίτες, αργοπεθαίνουν απ'την πείνα και το κρύο, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για καλύτερες μέρες.
Να που μας έχει οδηγήσει το Κ.Κ.Ρ.”
σελ.74 “Όσοι οι μπολσεβίκοι παραμένουν στην εξουσία η φτώχια θα συνεχίζεται”.

Προσέξτε την αλητεία, σε όλες αυτές τις αναφορές αφού πρώτα περιγράψουν με γλαφυρές εικόνες την όντως υπαρκτή πείνα,τον λιμό, την υπό κατάρρευση οικονομία, και τις κακουχίες ΠΟΥΘΕΝΑ ΜΑ ΠΟΥΘΕΝΑ δεν θα τα συνδέσουν με α. Τον Τσάρο και τα 4 χρόνια του ιμπεριαλιστικού πολέμου β.την Προσωρινή Κυβέρνηση Λβοφ και Κερένσκι που συνέχισε τον πόλεμο γ.τους Λευκοφρουρούς και τα 3 χρόνια εμφυλίου δ.τους ιμπεριαλιστικούς στρατούς που ακόμα και μετά την ανταρσία ως το 22 παρέμεναν σε σοβιετικό έδαφος ε. Τα κόμματα και ομάδες γύρω από αυτά Μενσεβίκοι, Εσέροι,Αναρχικοί κ.α. που υπονομέυαν το σοβιετικό καθεστώς είτε με δολοφονίες,μπόμπες και ληστείες είτε με κανονική συνεργασία με τους Λευκοφρουρούς(Δεξιοί Εσέροι και Μενσεβίκοι). Πουθενά δεν κατηγορούνται οι προαναφερθέντες να έχουν έστω και μερίδιο ευθύνης για την πείνα και τον λιμό. Αντιθέτως οι μπολσεβίκοι είτε θα παρουσιαστούν ως ανίκανοι να βγάλουν την Ρωσία από αυτήν την κατάσταση που δεν εξηγείται πως ήρθε είτε είναι άμεσα υπεύθυνοι για αυτήν !!! Όπως και να έχει δίπλα από αυτές τις γλαφυρές εικόνες πρόκυπτει μόνο η λέξη “μπολσεβίκοι” ουδείς άλλος !

Πρόκειται περί λάθους ; περί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται ; περί παράλειψης ; Σαφέστατα όχι.

Το συμπέρασμα που εντελώς αλήτικα θέλουν να βγάλουν πατώντας πάνω στα εκατομμύρια νεκρών από την πείνα το κρύο και τον πόλεμο είναι :

Ποιός φταίει ; Μα φυσικά οι Μπολσεβίκοι άρα κάτω με δαύτους !

Τέτοια αλητεία γιατί πως αλλιώς μπορείς να αποκαλέσεις αυτό το συμπέρασμα όταν ακόμα και ένας πράκτορας της ιμπεριαλιστικής Αγγλικής κυβέρνησης ένα έμμισθος λακές της μπουρζουαζίας όπως ο Lockhart (μεταφράζω από το “British Agent”) θα παραδεχτεί το αυτονόητο :

"...οι αγριότητες που επακολούθησαν ήταν αποτέλεσμα της έντασης του εμφυλίου πολέμου. Για την εντατικοποίηση του εμφυλίου πολέμου η Συμμαχική επέμβαση με τις ψεύτικες ελπίδες που είχε σπείρει ήταν κατά κύριο λόγο υπεύθυνη...Εννοώ ότι η επέμβαση ενίσχυσε τον τρόμο και αύξησε την αιματοχυσία.”.

Ακόμα και αυτός λοιπόν θα καταλογίσει την κύρια ευθύνη στις κυβερνήσεις και την τάξη του.

Τα μέλη της ΠΕΕ και εκδότες της Ιζβέστιας της Κρονστάνδης από την μεριά τους δεν είδαν τόσα χρόνια ούτε Λευκούς ούτε ξένους στρατούς ; Μάλλον τους είδαν πολύ καλά γιατί από όσο γνωρίζουμε μερικοί από αυτούς όπως ο Πρόεδρος Πετρισένκο είχε επιχειρήσει να συμμαχήσει το 1920 με τους Λευκούς ενώ άλλα μέλη ήταν σε κόμματα που ήταν ξεκάθαρα με την αντίπερα όχθη.2 Μενσεβίκοι 1 Καντέτος (κύριο κόμμα πίσω από τους Λευκούς) και ο εκδότης της ίδιας της Ιζβέστιας ήταν φιλοΚαντέτος.

Είναι λοιπόν αυτό το αντιμπολσεβίκικο συναπάντημα , ένα πολιτικό αληταριό που αφού είχε με το έναν ή άλλο τρόπο βουτηγμένα τα χέρια τους στα σκατά της αντεπανάστασης και της ξένης επέμβασης το 1921 για να συγκαλύψει την βρωμιά του τα φορτώνει όλα στους Μπολσεβίκους! Τέτοιο ήταν το ήθος τους, τέτοια και η συνέπεια τους.

Είναι σίγουρο ότι θα τρίζαν τα κόκκαλα των εκατοντάδων χιλιάδων κόκκινων στρατιωτών και οι εκατομμύριοι λιμοκτονούντες της σποράς του θάνατου από την ντόπια και ξένη αντίδραση που κομμάτι της είχαν υπάρξει με τον έναν ή άλλο τρόπο οι ηγέτες της ανταρσίας.

Για την μικροαστική θεώρηση της αγροτικής πολιτικής
(ο αγροτης να αφεθεί στην ησυχία του να κάνει ότι θέλει) :

σελ. 9,20,75,115

Έχει τονιστεί πολλές φορές ότι την περίοδο τέλη 20 με 21 υπήρχαν πολλές αγροτικές εξεγέρσεις ως προς την αντίθεση προς τον “πολεμικό κομμουνισμό”, ζητήματα που επιλύθηκαν στην αιτιακή ρίζα τους με την ενίσχυση της εργατοαγροτικής συμμαχίας μέσω της ΝΕΠ. Η ανταρσία κινείται σε αυτήν την δεξιά γραμμή της μικροαστικής αντίδρασης υπό μια αντιμπολσεβίκικη πολιτική ηγεσία κάτω από ένα εξωκομματικό μανδύα. Γέφυρα για εμπλοκή της ανοιχτής αντεπανάστασης

Πέρα από το ψήφισμα στο 11ο αίτημα υπάρχουν και αναφορές που αντανακλούν το αίτημα για ελεύθερο εμπόριο:

σελ.20 “να κάνει ότι θέλει το χωράφι και να διαθέτει όπως θέλει τα προιόντα της εργασίας του.”

Για το ενδεχόμενο ειρηνικής επίλυσης και άρνησης από την μεριά των στασιαστών:

σελ.25,27,33,99,104,118

Άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι στασιαστές είναι ότι πρώτοι οι μπολσεβίκοι επιτέθηκαν ενώ αυτοί ήταν υπερ μιας ειρηνικής επίλυσης και μάλιστα ζητούσαν να έρθουν αντιπροσωπείες στην πόλη για να δουν την κατάσταση.

Ας δούμε τι αναφέρει η εφημερίδα ;

στην σελίδα 27 (Φύλλο 4) αναφέρεται ότι αντιπροσωπεία από την Κρονστάνδη πήγε στην Πετρούπολη και μοίρασε προκηρύξεις και διακηρύξεις της Π.Ε.Ε στους ναύτες και τους εργάτες.

Στο ίδιο φύλλο κάνει έκκληση να έρθουν εξωκομματικοί αντιπρόσωποι στην Κρονστάνδη για να δουν τι γίνεται. Συγκεκριμένα γράφει : “Σύντροφοι, μην χάνετε ούτε λεπτό ! Ενωθείτε μαζί μας. Φροντίστε να 'ρθετε σ'επαφή μαζί μας. Απαιτείστε να επιτραπεί στους εξωκομματικούς αντιπροσώπους σας να έρθουν στην Κρονστάνδη.”

Την επόμενη ακριβώς ημέρα σελ.33-34(Φύλλο 5) αλλάζει κάπως το πράγμα... στο ραδιογράφημα της Πετρούπολης που ζητάει να πάνε κομματικά και εξωκομματικά μέλη στην Κρονστάνδη, απαντάνε οι στασιαστές ότι δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στους εξωκομματικούς τους.

Αντιπροτείνουν να εκλεχθούν παρουσία των δικών τους αντιπροσώπων στην Πετρούπολη εξωκομματικοί και να προσθέσουν ένα ποσοστό 15% μπολσεβίκους σε αυτούς !!!

Κάποιες μέρες πιο μετά (σελ.99 Φύλλο 12) αναφέρεται ότι οι φυλακισμένοι κομμουνιστές στην Κρονστάνδη ζητούσαν να πάει ένας από αυτούς στην Μόσχα να πληροφορήσει τι γίνεται. Οι στασιαστές αναφέρουν ότι :“Αν δεχόμαστε το αίτημα των φυλακισμένων κομμουνιστών, αυτό θα εκλαμβανότανε απ'την σοβιετική κυβέρνηση σαν ένδειξη αδυναμίας της ΠΕΕ και σαν επιθυμία να δεχτεί συμβιβασμό. Τους λέμε : ούτε που να διανοηθείτε ποτέ κάτι τέτοιο: οι εργαζόμενες μάζες έχουν πάρει τη σταθερή απόφαση ν'απελευθέρωσουν την Κρονστάνδη απ'την κομμουνιστική κυριαρχία “.

Στο ίδιο φύλλο εφημερίδας επανέρχονται και γράφουν: “Απ'τη μερια μας , ζητήσαμε, επίσης να έρθει μια αντιπροσωπεία εργαζομένων απ'την Πετρούπολη, για να διαπιστώσει ποιοί είναι οι στρατηγοί μας και ποιος διευθύνει το κίνημα μας. Αυτή η αντιπροσωπεία δεν ήρθε, γιατί οι κομμουνιστές φοβούνται ότι θα μάθει την αλήθεια και θα την κάνει γνωστή.Νοιώθουν ότι δεν ελέγχουν πια την κατάσταση.”

Στο φύλλο 14 σελ.118 ξανά : “Εμείς σας προτείναμε να στείλετε μια αντιπροσωπεία στην Κρονστάνδη...Εμείς είμαστε σύμφωνοι να έρθουν εδώ αμερόληπτοι κομμουνιστές “

Άρα λοιπόν βλέπουμε πως προσπαθούσαν να ψαρέψουν κανέναν ακόμη και πετούσαν το μπαλάκι στους Μπολσεβίκους παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως αθώα θύματα που τους επιτέθηκαν πρώτοι οι Μπολσεβίκοι. Η χρονολογική σειρά με τις εκατέρωθεν αντιπροσωπείες έχεις ως εξής.

Πρώτα συλλάβαν 300 κομμουνιστές. Δείγμα ειρηνικών προθέσεων και του συνθήματος “Ελεύθερα Σοβιετ”!.

Μετά στείλαν αυτοί αντιπροσωπεία στην Πετρούπολη με υλικό και να προπαγανδίσουν.

Κάνουν έκκληση να έρθουν οι εξωκομματικοί σας στην Κρονστάνδη.

Οι μπολσεβίκοι τους λένε να στείλουν κομματικούς και εξωκομματικούς.

Οι στασιαστές απαντάνε ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους εξωκομματικούς σας αλλά να πάει μια αντιιπροσωπεία από αυτούς στην Πετρούπολη και κάτω από την δική της επίβλεψη να εκλεχθούν και μετά προσθέστε 15% Μπολσεβίκους.Δηλαδή να εκλέξουν αυτοί τα άτομα της αρεσκείας τους και μετά βάλτε ένα ασήμαντο ποσοστό το οποίο θα το ελέγχουν οι ίδιοι.

Μέρες μετά δεν γίνεται δεκτό να πάει ΕΝΑΣ κομμουνιστής στην Μόσχα, ενώ αυτοί ήδη είχαν πάει στην Πετρούπολη χωρίς όρους.Λέγοντας ότι δεν θα κάνουμε συμβιβασμό έχουμε πάρει απόφαση να ρίξουμε τους Μπολσεβίκους.

Μετά αναφέρει ότι οι κακοί μπολσεβίκοι δεν δεχτήκαν παρόλο που οι στασιαστές ζητήσαν αντιπροσωπεία “εργαζομένων”(έτσι το αναφέρει) να έρθει από την Πετρούπολη.Επειδή δήθεν φοβούνται μην μαθευτεί η αλήθεια.

Τέλος θα το ξαναπαίξουν καλοί και θύματα και θα γράψουν ότι εμείς είπαμε να έρθουν “αμερόληπτοι κομμουνιστές” αλλά εσείς αντί για αυτό μας στείλατε σφαίρες.

Είναι προφανές ότι η ΠΕΕ είχε πάρει απόφαση και δεν θα μπορούσε να πάρει άλλη λόγω και του πολιτικά ετερόκλητου χαρακτήρα της να πέσουν οι Μπολσεβίκοι ότι και να γίνει. Το ποιοί θα έρθουν ήταν δευτερεύον ζήτημα αρκεί να πέσουν οι Μπολσεβίκοι. Για αυτό θέλαν να βάλουν το χέρι τους και στην Πετρούπολη την ίδια, στην Κρονστάνδη το κατάφεραν με τις συλλήψεις , στην Πετρούπολη θέλαν να το πράξουν διπλωματικά μέσω της αντιπροσωπείας. Θέλαν να πάνε αυτοί οι ίδιοι και να εκλέξουν ένα όργανο αντιθετικό στο Σοβιέτ της Πετρούπολης. Όλα αυτά κάτω από την μάσκα του εξωκομματικού.

Αυτό δεν ήταν κρυφό. Από την πρώτη μέρα της ανταρσίας στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας που δημοσιεύει το ψήφισμα με τα αιτήματα στο 4ο αίτημα σελ.9.

Διαβάζουμε : “Να συγκληθεί μια εξωκομματική συνδιάσκεψη των εργατών, των κόκκινων στρατιωτών και των ναυτών της Πετρούπολης, της Κρονστάνδης και της επαρχίας της Πετρούπολης το αργότερο ως στις 10 Μάρτη 1921.”

Θέλαν να βάλουν κάτω από τον έλεγχο τους όχι μόνο την Κρονστάνδη που το καταφέραν αλλά και την Πετρούπολη και την επαρχία της. Σε αυτό το πλαίσιο κινούνταν οι απαιτήσεις τους για την αντιπροσωπεία. Όσο οι Μπολσεβίκοι αρνούνταν το αυτονόητο δηλαδή την πολιτική αυτοκτονία μπροστά σε ένα πραξικόπημα στασιαστών που συνέλαβε 300 κομμουνιστές κατηγορούνταν από τους στασιαστές ύπουλα ότι αυτοί είναι τα κακά παιδιά και δεν θέλουν κανένα συμβιβασμό και ότι επιτέθηκαν πρώτοι !

Για την βοήθεια από το εξωτερικό:

σελ. 61
συγκεκριμένα γράφει στο φύλλο 8

“Έχουμε αρκετό πολεμικό υλικό για ν'αντιμετωπίσουμε τους μπολσεβίκους. Μα αν ο αγώνας παραταθεί, θα βρεθούμε,ίσως,στην ανάγκη να ζητήσουμε βοήθεια από το εξωτερικό για να ταίσουμε τους ήρωες μας , τα παιδιά μας και τον άμαχο πληθυσμό.‘

Η βοήθεια λοιπόν από το εξωτερικό μόνο προσωρινά απορρίφθηκε και αυτό εν μέρει. Είναι γνωστό ότι κάτω από την κάλυψη του Φινλανδικού Ερυθρού Σταυρού ήρθαν τρόφιμα και άτομα. Ένας Εσέρος , ένας φινλανδός πράκτορας των ειδικών δυνάμεων, 2 εκπρόσωποι της Μοναρχικής μαχητικής οργάνωσης στην Πετρούπολη και 4 Λευκοφρουροί αξιωματικοί.

Αν λοιπόν παραταθεί η ανταρσία και λιώσουν οι πάγοι που τόσο περιμένουν (χαρακτηριστικό είναι ότι σε άλλο φύλλο σελ.36 λέει ότι τα πλοία είναι έτοιμα να σαλπάρουν προφανώς προς την Πετρούπολη) τότε θα την δεχόντουσαν μια χαρά την βοήθεια. Από ποιούς ; Είναι γνωστό ποιοί είχαν προθυμοποιηθεί να βοηθήσουν την ανταρσία όλη η νεκροζώντανη ντόπια και ξένη αντεπανάσταση . Κάλλιστα θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν και ανοιχτα πλέον με πολεμικό υλικό,με χρήματα,με τρόφιμα και με στρατιώτες όπως οι ίδιοι είχαν δηλώσει.Όπως επίσης είναι γνωστό ότι ετοιμαζόνταν ανταρσία από ανοιχτά αντεπαναστατικούς κύκλους(το αναφέρει και ο αναρχικός Άβριτς) και είχαν μαζευτεί και λεφτά για τον σκοπό, ο χρόνος της ανταρσίας θα ήταν όμως μετά το λιώσιμο των πάγων. Γεγονός που συνέβαλε από την πλευρά των Λευκοφρουρών στην επίσπευση του ήταν οι ταραχές στην Πετρούπολη στα τέλη Φλεβάρη, επιχείρησαν να συμπέσει αν και μέχρι να ξεκινήσει η ανταρσία στην Κρονστάνδη η αναστάτωση στην Πετρούπολη σταμάτησε.

Για την απόρριψη από την ΠΕΕ στην συνθηματολογία:

του Τσάρου: σελ.15,20-21,41-44,74,80,105
των Λευκών και της μπουρζουαζίας : σελ.20 , 41-44 , 74 , 76 , 80 , 92 , 105
της Συντακτικής Συνέλευσης : σελ.41-44,80, 83

Υπάρχουν σε 9 σημεία αναφορές.

Η συνθηματολογία που ανέφερε περί Τρίτης επανάστασης και όλη η εξουσία στα Σοβιέτ και όχι στα κόμματα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε ποιά πλαίσια χρησιμοποιούνταν και για τι πράγμα ήταν γέφυρα. Όχι ότι δεν ήταν αυτή καθεαυτή λάθος και σε μικροαστική βάση ακόμη και να μην υπήρχε αυτή η “”γέφυρα”. Αλλά ας δούμε τι είχαν να πουν 2 μέλη της ΠΕΕ σε εφημερίδες εμιγκρέδων :

Ο Κουπόλοφ θα γράψει σε Φινλανδική εφημερίδα το 1922 :

“Η ΠΕΕ βλέποντας ότι η Κρονστάνδη γέμιζε με πράκτορες μιας μοναρχικής οργάνωσης, έβγαλε μια ανακοίνωση ότι δεν θα έμπαινε σε διαπραγματεύσεις ή θα δεχόταν βοήθεια από μη σοσιαλιστικά κόμματα.”

“Αλλά παρόλο που η ΠΕΕ έβγαλε αυτήν την ανακοίνωση ο Πετρισένκο και το Γενικό Επιτελείο(εννοεί μάλλον την Επιτροπή Άμυνας υπό τους τσαρικούς αξιωματικούς Κοζλόφσκι κ.α.) δούλεψαν μυστικά με τους μοναρχικούς και προετοίμαζα το έδαφος για την ανατροπή της επιτροπής “

Επίσης ο ίδιος ο αναρχικός Άβριτς αναφέρει ότι μέρες μετά την καταστολή της ανταρσίας στην Κρονστάνδη ο Πετρισένκο από την Φινλανδία συνεργαζόταν κανονικά με τους Λευκούς για να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα. Το πρόγραμμα θα είχε πάλι το σύνθημα “όλη η εξουσία στα σοβιέτ και όχι στα κόμματα” αλλά θα χρησιμοποιούταν σαν πρώτο σύνθημα μέχρι να πέσουν οι μπολσεβίκοι όταν θα πέφταν την ηγεσία θα έπαιρνε μια προσωρινή στρατιωτική δικτατορία.

Ο Καντέτος στην ΠΕΕ ο Ορεσίν : θα γράψει σε εφημερίδα εμιγκρέδων Απριλιος-Μαιος 1921:

“Η εξέγερση στην Κρονστάνδη ξέσπασε με το σχέδιο να αντικατασταθεί το παλιό Σοβιέτ , που η αρμοδιότητα του είχε λήξει, με ένα νέο με μυστική ψηφοφορία. Το ζήτημα με την καθολική ψηψοφορία, επεκτείνοντας το δικαίωμα ψήφου και στην μπουρζουαζία, προσεκτικά αποφεύχθηκε από τους ομιλητές στην συνέλευση της 1 Μαρτίου. Δεν ήθελαν να προκαλέσουν αντιπαράθεση ανάμεσα στους εξεγερθέντες που θα μπορούσαν οι Μπολσεβίκοι να χρησιμοποιήσουν... Δεν μίλησαν για την Συντακτική Συνέλευση , αλλά η υπόθεση ήταν ότι θα μπορούσε να έρθει σταδιακά , μέσω των ελεύθερα εκλεγμένων Σοβιέτ.”

Ενδιαφέρουσα εκτίμηση θα κάνει εν μέσω της ανταρσίας και ο ηγέτης των Καντέτων Μιλιούκοφ από το Παρίσι στην εφήμεριδα του θα γράψει 11 Μαρτιού 1921:

“Αυτό το πρόγραμμα μπορεί να εκφραστεί με το εξής σύντομο σύνθημα : “ Κάτω οι Μπολσεβίκοι ! Ζήτω τα Σοβιέτ “... Το “Ζήτω τα Σοβιέτ” στην παρούσα φάση πολύ πιθανόν σηματοδοτεί ότι η εξουσία θα περάσει από τους Μπολσεβίκους στους μετριοπαθείς Σοσιαλιστές που θα πάρουν την πλειοψηφία στα Σοβιέτ...Έχουμε πολλούς άλλους λόγους να μην διαμαρτυρθούμε ενάντια στο σύνθημα της Κρονστάνδης...γίατι μας είναι αυτονοήτο ότι μια μετατόπιση στην εξουσία είτε από δεξιά είτε από αριστερά ,μια μετατόπιση που προφανώς θα είναι προσωρινή, μπορεί να γίνει μόνο μέσω οργάνων σαν των Σοβιέτ. Μόνο έτσι η μετάβαση θα γίνει ανώδυνη και θα αναγνωρισθεί από όλην την χώρα.”

Για την ψευδής καμπάνια σε σχέση με την γενικευμένη εξέγερση στην Πετρούπολη:

σελ.10,18,32,44,75,91,111,113

Από το πρώτο φύλλο της Ιζβέστιας τα μέλη της Π.Ε.Ε. θα εξαπολύσουν μια ψευδής καμπάνια για μια γενικευμένη ταραχή και εξέγερση στην Πετρούπολη. Οι ταραχές είχαν σταματήσει όμως με την έναρξη της ανταρσίας. Οι ηγέτες των στασιαστών στην προβοκατόρικη συκοφαντία τους θα χρησιμοποιήσουν μέχρι και τον αστικό Φινλανδικό τύπο(σελ.44). Για την αξιοπιστία του αστικού τύπου την περίοδο αυτήν ως προς την Σοβιετική Ρωσία να αναφέρω ότι δημοσιεύματα γίναν αρχές Φλεβάρη για ταραχές στην Πετρούπολη κάτι που δεν λάμβανε χώρα εκείνη την περίοδο αλλά θα πραγματοποιούνταν κάποιες βδομάδες μετά.

3 Μάρτη 1921 φύλλο σελ.10 “Στην Πετρούπολη η εξέγερση έχει γενικευτεί”

Ο αναρχικός επιμελητής της έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου θα σημειώσει “ευγενικά” (ευγένεια που μάλλον την εξαντλεί όλη αφού δεν του μένει και καθόλου για τους Μπολσεβίκους που τους στολίζει μια χαρά) (σελ.146) ότι κάτι τέτοιο είναι ανακρίβεια. “Από άγνοια ή σκόπιμα...” δηλαδή παραδέχεται ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο προβοκατόρικα να λέγαν ψέματα, πράγμα που δεν τον ενοχλεί και ιδιαίτερα. Αυτή η καμπάνια για την αναταραχή στην Πετρούπολη θα συνεχιστεί ως το προτελευταίο φύλλο της Κρονστάνδης.

Για την ευνοική και προνομιακή θέση των κομμουνιστών και των ανωτέρων κλιμάκιων των κομμουνιστών:

σελ.63,74,88,93,94,102,110,116

Ως προς διαφοροποίηση των μερίδων τροφίμων υπάρχει από τους ηγέτες της ανταρσίας φοβερή σπέκουλα. Βέβαια γνωρίζουμε ότι :

α.Υπάρχει μαρτυρία ότι συλλήφθηκε ένας 17χρονος νεαρός επειδή διαμαρτυρήθηκε ότι τα μέλη της ΠΕΕ της Κρονστάνδης παίρναν μεγαλύτερες και καλύτερες μερίδες από τον πληθυσμό της πόλης.

β.Οι μερίδες των ναυτών στο Σοβιετικό καθεστώς ήταν ίσως οι πιο προνομιακές σε σχέση με τον άλλο πληθυσμό (για τους κάτοικους πόλεων και τους στρατιώτες αναφέρομαι προφανώς). Αντιγράφω και μεταφράζω από το “Bread without the Bourgeoisie”:

“Το 1921 οι εργάτες σε επιλεγμένες πολεμικές βιομηχανίες έπαιρναν την ναυτική μερίδα που ήταν περίπου η διπλάσια της μεγαλύτερης μερίδας των εργατών πόλης (η μεριδα του Κόκκινο Στρατού που παίρναν μερικοί άλλοι εργάτες ερχόταν κάπου στην μέση)...”

Επίσης υπάρχει μια άλλου τύπου σπέκουλα ότι οι στρατιώτες του κόκκινου στρατού που πολεμούσαν κόντρα στην ανταρσία ήταν θύματα και αδέρφια των στασιαστών. Οι ιθύνοντες του μπολσεβίκικου κόμματος στέλναν κάποιους άμοιρους να πολεμήσουν και να σκοτωθούν.

Όμως γνωρίζουμε ότι :

Το 10 συνέδριο του Μπολσεβίκικου κόμματος διεκόπη προσωρινώς για να πάνε σύνεδροι να αντιμετωπίσουν με το τουφέκι στο χέρι την αντεπαναστατική ανταρσία. 300 από αυτά τα κατά τους στασιαστές βολεμένα “κοράκια” αψηφήσαν το χίονι το κρύο τις κακουχίες και τους ταμπουρωμένους στασιαστές σε ένα από τα καλύτερα οχυρά. 10 με 15(αναφέρεται) από αυτούς χάσαν την ζωή τους. Τελικώς ήταν “αδέρφια” ή “κοράκια” ;

Για τις συλλήψεις τα μέτρα τις διαταγές και τις απαγορεύσεις της ΠΕΕ:

σελ. 10-11,18,36,55,59-60,67,86
και μια αντιπαράθεση τους με την Πετρούπολη: σελ.47,75,111

Στα πλαίσια της αγκιτάτσιας που κάνει η Ιζβέστια (χρησιμοποιώντας μέχρι και τα ψέμματα του αστικού Φινλανδικού Τύπου) των στασιαστών για την γενικευμένη υποτίθεται ταραχή και εξέγερση στην Πετρούπολη ώστε να εξαπατήσει τον πληθυσμό της Κρονστάνδης εμφανίζεται και ένας πρώτης τάξεως μαργαριτάρι.

Γράφει στο φύλλο 6:

“Αντίθετα, σην Πετρούπολη , εξαιτίας της κατάστασης πολιορκίας, απαγορεύεται η κυκλοφορία στους δρόμους μετά τις 7 το βράδυ. Αυτό εξυπακούεται. Οι καταπιεστές φοβούνται εκείνους που καταπιέζουν.”

Αντίστοιχες “αποδείξεις” οτι οι μπολσεβίκοι ως καταπιεστές φοβούνται τους καταπιεσμένους θα γίνουν στις σελίδες 75 και 111 για διαταγές απαγόρευσης κυκλοφορίας και καταστάσεις πολιορκίας.

Αλλά το μαργαριτάρι συνίσταται στο γεγονός ότι οι στασιαστές είχαν κάνει ίδιες διαταγές και πολύ πιθανόν ακόμα πιο αυστηρές!!!

σελ.10-11:

-απαγόρευση κυκλοφορίας χωρίς την άδεια της ΠΕΕ μετά τις 11 το βράδυ (επίσης σελίδα 67)
-απαγόρευση εγκατάλειψης της πόλης, μάλιστα στο φύλλο 11 (σελίδα 86) ακόμα και αν κάποιος επικοινωνήσει με την Πετρούπολη χωρίς την άδεια της ΠΕΕ θεωρείται “εχθρός του λαού” / “κατάσκοπος” / “προδότης” και κινδυνεύει να εκτελεστεί επί τόπου χωρίς δίκη, πράγμα που όπως αναφέρει εξυπακούεται.
-απαγόρευση χορήγησης αδειών στο προσωπικό των στόλων
-όλες οι αστυνομικές έρευνες ανατίθενται στην ΠΕΕ τον Προέδρο και τον Γραμματέα
-όλα τα όπλα στην αρμοδιότητα της ΠΕΕ σελ.59

Τέλος περιστατικά συλλήψεων για όποιον έφευγε καταγράφονται στην Ιζβέστια :
σελ.18,55